Tom, Rozdzial

 1     2, 13|          tumanów i toczyły się po zagonach jak te wody wzburzone, rozhukane,
 2     2, 16|       cień jego czarny migotał po zagonach albo to stadko kuropatw
 3     2, 23|   ordzawiałe wlekły się ciężko po zagonach, że były jeno krzykami nocy,
 4     2, 25|       tacza po polu i przewala po zagonach; krzyk się podniósł straszny
 5     3, 26|           jeno się czerwieniło po zagonach od kiecek i aż się trzęsło
 6     3, 26| spostrzegając po przypłaszczonych zagonach i wbitych w ziemię, obwalanych
 7     3, 31|             Długo uganiali się po zagonach rozpytując ludzi, czy kto
 8     3, 31|     łaziły stadami po ugorujących zagonach, leniwie wyciągających się
 9     3, 31|       gęsto po czarnych i długich zagonach chodziły chłopy przepasane
10     3, 32|     zdejmując, to przyklękając na zagonach, gdzie zaś bydło zaryczało,
11     3, 32|            Dziedzic ano skakał po zagonach na swojej bułance za jakimiś
12     3, 33|     polach, że zboża chlustały po zagonach kiej wody rozkołysane. Sady
13     3, 33|       folwarku.~- My się dusim na zagonach, a Niemcy będą na włókach
14     3, 33|         się już cisnęli na swoich zagonach kiej mrówki, dyć ledwie
15     3, 34|         wzburzone znowu hulały po zagonach pełne gurb płowych, zielonych
16     3, 36|         rzutem posiewał ziemię na zagonach.~Łapa chodził za nim, a
17     4, 40|         do roboty na wyniesionych zagonach kapusty.~- Jak to wyrosła,
18     4, 40|            wykrzyknął stając przy zagonach niebieskich od kwiatów,
19     4, 40|        nisko, jaże cień leciał po zagonach.~- Dał wam radę, pyskacze!
20     4, 41|           cudze świnie pyskały po zagonach! Tyla szkody robią, to mam
21     4, 49|   grubachne snopy, ustawiać je na zagonach mendlami, a z wolna przewozić