Tom, Rozdzial

 1     1, 6 |       zarośli, siniejących niby chmura, czerniały stogi torfu i
 2     1, 7 |      przysłoniła wszystkich jak chmurą, z której tylko skrzybot
 3     1, 9 |    dzwonów zerwały się i czarną chmurą leciały ku borom... a ostry,
 4     1, 11| dobrości pełne i kochania, jako chmura gradowa z nagła spadające,
 5     2, 13|       niecoś z bielm, jakby tam chmura wisiała.~Ale Antek niedługo
 6     2, 21|         śniegów i niby tą białą chmurą prał w drzewa, aż jęk leciał
 7     2, 23| jakiegoś przepadania, jak kiedy chmura przysłoni słońce i świat
 8     2, 23|   Uwidziało ci się... czasem za chmurą takie cienie idą.~Długo
 9     2, 25|        kwardzi a groźni kiej ta chmura gradowa, co to jeno połyskuje,
10     3, 27|        kościoła; naraz, kiej ta chmura padnie na słońce, iż się
11     3, 31|      wisiały nad ziemią kiej ta chmura zieloności, że ino kominy
12     3, 32|     wystraszone ptaszyska, kiej chmura sadzy; kołowały wysoko z
13     3, 32|     niegdzie leżała jakaś biała chmura, kieby owca na modrawych,
14     3, 32|         rychło śpiew opadł kiej chmura, gdy już pierun ze siebie
15     3, 32| wyrzekania i wlekła się jako ta chmura posępna, co to leda chwila
16     3, 33|         kaj kurz wisiał i szarą chmurą kładł się na pola; wozy
17     3, 33| czerwone dachy plebanii kiej ta chmura śniegowa. Wilgotnawe a rzeźwe
18     4, 39|  straszna, zła i groźna kiej ta chmura trzaskająca piorunami.~Zaś
19     4, 40|         i bił ponad topole kiej chmura, w zaczerwienionych od,
20     4, 44|      krążąc roztrzepotaną białą chmurą.~- Mołczat! - zakrzyknął
21     4, 45|         górą kieby rozbrzęczana chmura, kołował upatrując sposobnego