Tom, Rozdzial

 1     1, 7 |       gna z wywieszonym ozorem i wprost na Pana Jezusa. Nie uląkł
 2     1, 9 |      kiej go dopchnęli do stołu, wprost organisty, zapomniał języka
 3     1, 10|            zapytał Witka, któren wprost domu smagał kamieniami na
 4     1, 12|     zwyczajem, stał na drodze na wprost domu, potaczał się od stawu
 5     2, 13|         topole - środkiem drogi, wprost na niego waliły jakieś sanie
 6     2, 14|        do drugiego pokoju, gdzie wprost drzwi, na długim stole pod
 7     2, 14|      zdzierżyła, bo tak jakoś na wprost Borynów przystanęła nagle
 8     2, 14|        milczała, ale przechodząc wprost kuźni, z której przez wybite
 9     2, 15|    wymijał bez słowa, a z roboty wprost do domu szedł i na odwrót,
10     2, 15|          co dnia zatrzymywał się wprost kruchty posłuchać grania
11     2, 15|         mąkę robiło, a tak jakoś wprost wywartych drzwi izdebki,
12     2, 17|      Hanką, która przystanęła na wprost, jakby chciała co rzec,
13     2, 18|       obrazów, a gdzieniegdzie i wprost na ścianie.~- Kiej to nie
14     2, 18|       krzykiem potęgi... Stał na wprost, czuła, że się wsparł na
15     2, 18|        starego nie zwiedła, niby wprost, oczy w oczy, nie patrzał,
16     2, 19|       flachy, a Wojtek Kobus już wprost wykrzykiwał ku rzepeckim
17     2, 21|       przycichało na świecie.~Na wprost dróżki do chałupy stary
18     2, 22|         jeszcze, insze a cudne i wprost nie do wiary, że wrzeciona
19     2, 23|   rozgniatali do bólu, darli się wprost pazurami, jakby chcąc wyrwać
20     2, 24|          trochę na Antka, któren wprost niego stojał, jeno niżej
21     2, 24|        swoje i grzechy, że wstyd wprost nieludzki zaszarpał mu duszą
22     3, 30| zawiązawszy mu oczy, ustawiły go wprost ganku rozbiegając się naraz
23     4, 37|        pszczoła, to motyl leciał wprost na światło, to jaskółka
24     4, 38|          do słania mu na kanapie wprost okna. Pomagali jej wszyscy,