Tom, Rozdzial

 1     1, 5 |             kraje znał, przez takie wielgachne morza jechał, tyla przygód
 2     1, 9 |            a dom kiele domu i takie wielgachne niczym kościół...~- Bajesz! -
 3     1, 11| nieomłóconej pszenicy i opasali nim wielgachne koło, które druhny pilnie
 4     2, 15|          układało tarcice w szychty wielgachne albo co cieńsze i mokrzejsze
 5     2, 18|          jak domy abo jak te drzewa wielgachne, rozstrzępione taczały się
 6     2, 21|             że widziały się kiej te wielgachne słupy z opleśniałej miedzi,
 7     2, 21|        toczyło, narastało, kieby te wielgachne białe wrzeciona furkoczące,
 8     3, 29|     feretrony, ostrożnie dźwigające wielgachne stolnice i niecki pełne
 9     3, 30|           zawiesiła, i bursztyny te wielgachne też po matusi! - pouczała
10     3, 30|          wszystko.~Jezu, takie wody wielgachne, takie światy, że uwierzyć
11     3, 32|         rozkwitające sady, kieby te wielgachne snopy kwietne, wionące zapachami
12     3, 32|          nad głowami, niby te ptaki wielgachne żółtoczerwonymi skrzydłami,
13     3, 32|       wygrzewając w zachodzie czuby wielgachne, a stojał tak cichuśko,
14     3, 34|    porozrywane, i wzbierały z wolna wielgachne chmurzyska. Jakiś niepokój
15     3, 35|         białe gzła brzózek i szare, wielgachne dęby.~Kobiety zostały za
16     3, 35|             po sieniach, zaś jakieś wielgachne, rude psy warczały pod ścianami,
17     4, 40|            polśniewał jak to ślepe, wielgachne oko zasute pomroką, olszowe
18     4, 40|             pogarbione nad drogami, wielgachne pola i widziały się jakoby
19     4, 41|             jakichś ludzi z tykami.~Wielgachne chojary; kieby z miedzi
20     4, 44|          była przywarta kancelaria.~Wielgachne, prawieczne drzewa wynosiły