Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |     Dziadowski pies się kręcił i skamlał zdziebko do jadła.~- Cicho,
 2     1, 4 |        ciepły.~Łapa kręcił się i skamlał, to obcierał się o nogi
 3     1, 12|        rzucał mu się na piersi i skamlał z radości.~- Głodziły cię,
 4     1, 12|          czym mówić. Raz i drugi skamlał, by szła do Kuby, to go
 5     1, 12|       skoczył do mnie, szczekał, skamlał, za kapotę mnie zębami darł
 6     2, 15|    najlepiej. Sam słyszałem, jak skamlał u drzwi komory niby ten
 7     2, 20|     urągliwie.~- Czemu? A kto to skamlał jak ten pies? Nie ja was
 8     2, 22|       kości próchniały.~Na darmo skamlał o poratunek Michałka i jego
 9     3, 35|    płaczu, biegał dookoła nich i skamlał żałośliwie:~- Matulu, laboga!...
10     3, 35|        Szymek, we świat, pódę! - skamlał rzewliwie popłakując.~-
11     4, 37|          jeno przewąchiwał kąty, skamlał niekiej, kręcił ogonem i
12     4, 38|          przechodniów i jękliwie skamłał o wspomożenie.~Jakby ją
13     4, 39|       oganiałam! Dyć kiej piesek skamlał pode drzwiami, abym mu chocia
14     4, 41|          Ale tak molestował, tak skamlał, że skruszało jej serce,
15     4, 41|   Ostatni raz pozwól, ostatni! - skamlał ledwie już zipiąc.~Aż świat
16     4, 41|        Bo choćbyś mi nawet u nóg skamlał, to nie wyjdę.~- Juści,
17     4, 42| popuszczając z garści, całował i skamlał:~- Wygonisz me to, Nastuś?
18     4, 43|         przyćmione.~Niejeden już skamlał serdecznie przed obrazami
19     4, 45|        ściskał ją z całej mocy i skamlał serdecznie:~- Mamusiu kochana!
20     4, 47|       Nie bójcie się, Mateusz go skamlał o łaskę nie będzie - odrzucił