Tom, Rozdzial

 1     1, 9 | przykucnął przy nim, bo ziąb go przejmował na wskroś.~- A zwali ją
 2     1, 12|        nie było i ziąb wilgotny przejmował do żywego.~Dopiero kiej
 3     2, 16|          podnosił się jeszcze i przejmował taką skrzytwą, że dech zapierało
 4     2, 17|      oczami, parzył ją słowami, przejmował słodką męką i strachem zarazem...
 5     2, 17|       ni drujko, nie!...Ziąb ją przejmował, chociaż ogień wesoło buzował
 6     2, 18|      dobrze, strach go zdziebko przejmował, że to już mroczało i cały
 7     2, 19|        zwiesnę, a taką lubością przejmował, tak serce otwierał, aż
 8     2, 21|        wskroś lichą przyodziewę przejmował, i zaspy się czyniły od
 9     2, 22|    chwycił, paszy brakło i ziąb przejmował go do kości, to popędził
10     3, 27|   mdliło w dołku, i takim warem przejmował.~Nieraz do północka zasnąć
11     3, 30|     komorze ojcowej.~Dreszcz ją przejmował, czuła na rękach sypkie
12     3, 33|   mlekiem go poił. Chory bowiem przejmował go dziwnie frasobliwą troską,
13     4, 37|   śniadaniu, ale że ją strachem przejmował nieboszczyk, to się jeno
14     4, 37|     zwierać w męce i luty dygot przejmował, że wzdychali coraz ciężej,
15     4, 41|      jaże tchu brakowało i całą przejmował war i dygotania.~- Ostatni
16     4, 42|        bo go był chłód ździebko przejmował, i wsparłszy się w krzyż
17     4, 43|   upalny, rozpachniony wzdych i przejmował serce, jaże się prężyła
18     4, 45|        sprażony w słońcu zapach przejmował go lubością; kajś ze sadzawki
19     4, 46|         głowami, a jakiś smutek przejmował serca.~Jagusia zapłakała
20     4, 47|   siedzieli tylko przez miedzę. Przejmował go coraz większy niespokój,