Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |      najżywszą radością i zdumieniem patrzyła.~- Jezu! to z ciebie mechanik!
 2     1, 3 | nieprzytomnymi oczami psa zgonionego patrzyła po ludziach i ważyła coś
 3     1, 4 | Częstochowska w złocistym obleczeniu patrzyła na niego... a wszędy lśniła
 4     1, 7 |        chodziła ino z kąta w kąt, to patrzyła przez okna na krzę georginii,
 5     1, 7 |       cieszyło ją tu dzisiaj, nie... patrzyła obojętnym, znudzonym wzrokiem
 6     1, 11|           lub wychodziła przed dom i patrzyła długo w świat. A żadnej
 7     2, 13|       trzepotać radością i nadzieją; patrzyła mu w oczy jak ten pies wierny
 8     2, 15|             mogła, w oczy mu cięgiem patrzyła, by odgadnąć, czego potrzebuje,
 9     2, 17|           sadu za dom i przez drzewa patrzyła na pola... albo wspierała
10     2, 17|      przycichła w sobie i jak błędna patrzyła za Boryną, gdy się okręcił
11     3, 33|         wsparłszy brodę na pięściach patrzyła z lękiem na te jakieś kreski,
12     3, 35|              wsparłszy się o futrynę patrzyła żałosnymi oczyma we świat
13     3, 35|           czeka.~Obejrzał się. Jagna patrzyła za nimi, więc odwracając
14     3, 36|           świat, strach ją wyganiał.~Patrzyła zza drzew na łąki, pełne
15     4, 37|            przełaz i nic nie widzący patrzyła po polach albo siadała na
16     4, 37|          same skapywały, cięgiem już patrzyła na drogę, spodziewając się
17     4, 38|           jedna łaziła po wsi. Długo patrzyła we wody pogasłe i drżące
18     4, 38|            że niczego nie rozumiała.~Patrzyła jeno w niego niby w ten
19     4, 39|            wynieśli złodzieje.~Hanka patrzyła na niego ze szydliwym prześmiechem.
20     4, 48|         łykając gorzkie, sieroce łzy patrzyła w Jasia kieby w to słońce,