Tom, Rozdzial

 1     1, 11|        jeszcze zalegały izbę...~- Leż se, córko, leż... Ostatni
 2     1, 11|          izbę...~- Leż se, córko, leż... Ostatni to raz u matki,
 3     1, 12|         se choć raz do sytu, a tu leż, zdychaj i nasłuchuj, jak
 4     1, 12|          bo jeść mu się chce...~- Leż spokojnie i nic się nie
 5     2, 13|       wtuliła głowę w kolebkę, by łez nie pokazać i tego strapienia!~-
 6     2, 13|       bolesnego zalewu żałości ni łez, uciekła do krów, za przegrodę,
 7     2, 14|         próżno przecierała oczy z łez marznących u rzęs, próżno...
 8     2, 21|     zakrzepłych w lód, a palących łez, pełen żywych, a zapiekłych
 9     2, 24|      smutków, w te żałosne odmęty łez palących, krzywd i niesprawiedliwości,
10     2, 24|       wstyd, nie zdzierżyłby tych łez, co się cisnęły do oczów,
11     3, 32|            strzegąc się jeno tych łez zdradzieckich, co jak złodzieje
12     3, 36|           trzęsły rosistym gradem łez. Jakieś ptaki zakrzyczały
13     4, 37| nieustannych, gorzkich jak piołun łez...~Pochód już skręcał na
14     4, 38|          grubymi ziarnami błogich łez niby tym różańcem łaski
15     4, 44|  deliberując nad ową nowiną, wraz leż dając pilne baczenie na
16     4, 45|     Panienka i powieda cichuśko: "Leż se, Jagato, Pan Jezus cię
17     4, 45|           lęku, i pełna jakowychś łez słodkich i lubego dygotu,
18     4, 48| podsiniałe i, jeszcze szkliste od łez, że jakoby we mgłach majaczył
19     4, 48|        Zabrakło jej w końcu nawet łez, zabite smutkiem i rozpaczą,
20     4, 49|        polały się strugi gorzkich łez, a wszystkie rany duszy