Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |       byłeś, a to cię te ścierwy dworskie o to zdechłe jagniątko...~-
 2     1, 4 |           Jakie?~- Czyjeż by - a dworskie!-~- Ale! Daliśta dziedzicom,
 3     1, 9 |                Tak, poszedłem na dworskie, pod las, bo tam na oziminę
 4     1, 11|         nowe porządki zakładała! Dworskie pannice niechta z siebie
 5     2, 18|          wiater !~- Nie dziwota, dworskie przecież, nie chłopskie!~-
 6     2, 19|      noszą.~- Żydoskie paroby!~- Dworskie pomietła, do psów się im
 7     2, 25|         krowę popaść za wsią - w dworskie wnet utkniesz; konia wypuścisz -
 8     2, 25|      utkniesz; konia wypuścisz - dworskie za miedzą; kamieniem ciepnąć
 9     2, 25|          ciepnąć nie można, bo w dworskie padnie!... a zaraz zajmą,
10     2, 25|          juści; najlepsze pole - dworskie, las - dworskie - wszystko -
11     2, 25| najlepsze pole - dworskie, las - dworskie - wszystko - przytakiwali.~-
12     3, 28|          teraz by go i we cztery dworskie wozy nie wywiózł.~- Organista
13     3, 30|          pod dzwonnicą czerniały dworskie powozy.~Hanka jeszcze raz
14     3, 30|         prawie leży... - wskazał dworskie ziemie za młynem, wzgórzem
15     3, 30|         se siedzą, a pokoje mają dworskie zgoła, wysokie, widne, z
16     3, 30|  Wybiegli na drogę.~Prawda była: dworskie budynki na Podlesiu stały
17     3, 30|      patrzał.~- Psiekrwie paroby dworskie! - zakrzyczała Kobusowa
18     3, 32|      sprzykrzyły mi się pokoje i dworskie przypochlebstwa, zacniło
19     3, 35|          niebu, otaczał czworaki dworskie o zapadłych dachach i sterczących
20     4, 38|           wszyćko, nawet i takie dworskie, i takie, co je śpiewają