Tom, Rozdzial

 1     3, 26|       jęła śpiesznie drżącymi rękoma błądzić i obmacywać swoje
 2     3, 27|      i drugie!... - zatrzepał rękoma, cosik zamamrotał i padł,
 3     3, 28|   kiej mu nie poprawi już obu rękoma, że zwalił się na bok wierzgając
 4     3, 28|  kowal stał tam przy beczce z rękoma po łokcie we zbożu i pilnie
 5     3, 29| zwalonych rzeczy i ogarniając rękoma rozpłakane dzieci, ryczała
 6     3, 29|     Judka wychodził z pustymi rękoma, bo nie był okpis, jak karczmarz
 7     3, 29|      zeźlił i prosto z gołymi rękoma rzucił się na Jaśka, pobił
 8     3, 30|       nimi z rozczapierzonymi rękoma natykając się co trocha
 9     3, 30|      i choć przysłoniła twarz rękoma, łzy pociekły przez palce.~-
10     3, 30|       do ognia, i to z gołymi rękoma, gdyż ani bosaków, ni wiader
11     3, 31|  czymś twardym macał drżącymi rękoma.~- A zapisz me do śtrafu,
12     3, 31|   czapami trząchając do się i rękoma wymachując.~Dziewczyny i
13     3, 32|   choć przyszła nieco do sił, rękoma jeno robiła, bezwolnie prawie,
14     3, 32|  zapadali. Osłaniając światło rękoma; rozwłóczyli się po wąskiej
15     3, 33|  poredzi, ale jak tu z gołymi rękoma iść do niego?~- Weź parę
16     3, 33|  nagle, obejmując ją chciwymi rękoma.~Wyrwała mu się z gniewem.~-
17     3, 33|   Zapamiętaj sobie.~Zatrzepał rękoma, kiejby od osy uprzykrzonej,
18     3, 34|       stary gładząc miłosnymi rękoma żółtą, złuszczoną korę sosny.~
19     3, 36| wszystkim i błądził bezradnie rękoma dokoła siebie, pacierz mu