Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |        przy głowie, jako ten zagon pełen maków czerwonych i kłosów
 2     1, 4 |       cofnął się pod wielki klomb, pełen róż, lewkonii i astrów,
 3     1, 6 |       kapustę, a skoro wóz był już pełen, Szymek jął wyjeżdżać ku
 4     2, 13|       deski na ziemi, gliniany tok pełen wybojów, błota przymarzłego
 5     2, 21|           tuman się w niej kłębił, pełen okrwawionych wzdychów, jako
 6     2, 21|          Jezusowe ciało na krzyżu, pełen zakrzepłych w lód, a palących
 7     2, 21| zakrzepłych w lód, a palących łez, pełen żywych, a zapiekłych w boleści
 8     2, 22|           luta noc, świat ten cały pełen utrapień i nędz wszelkich,
 9     2, 22|           ma duszę, każdy bór jest pełen czarów, każda grudka ziemi
10     2, 22|         rozważał słyszane i każden pełen był świętej cichości, podziwu,
11     2, 24|         jak błędny, a przerażony i pełen zgrozy niewypowiedzianej ~-
12     2, 25|      zmartwiały od nocnego chłodu, pełen sennej głuszy i spowity
13     3, 26|           taki chycił żałośliwości pełen, że dziw jej serce nie pękło.~
14     3, 31|           a tak samo jak cała wieś pełen wesela i może barzej jeszcze
15     3, 34|           wrzask się czynił zgrozy pełen i bieganina, ludzie jaże
16     4, 40|     pożałował.~Obejrzał nawet sad, pełen wiśni już przez pół czerwonych,
17     4, 40|      mijając bróg, już odnowiony i pełen siana, przyglądał mu się
18     4, 42|      gronta! Kawał dzikiego ugoru, pełen dołów po cegielni, szutrowisk
19     4, 49|       uczynił się wielce swarliwy, pełen narad, sprzeczek i tajemniczych