Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |          Samowar już niby wulkan huczał i buchał płomieniami.~-
 2     1, 3 |     szemrał, przewalał po izbie, huczał czasami, przechodził miejscami -
 3     1, 3 |       się od śmiechu, a naród aż huczał z uciechy, przyglądali się
 4     1, 7 |        rwał dęby, rwał gałęzie i huczał, i hurkotał po borze jako
 5     1, 7 |        ciemna, bez gwiazd, wiatr huczał górą i miotał drzewami.~
 6     1, 8 |          na płoty z szumem; staw huczał i tak się ciepał, że bryzgi
 7     1, 9 |           opadał na pola jękami, huczał po wsiach i lasach żałością,
 8     1, 9 |         wzmagał się, potężniał i huczał niby burza nadciągająca...
 9     1, 9 |    lampek nie palił...wiatr jeno huczał w gałęziach a rwał liście
10     2, 18|      srożącą się za oknem.~Wiatr huczał przeraźliwie, śnieżne tumany
11     2, 25| zasłuchani, bo dzwon wciąż bił i huczał ponurym, wielkim głosem
12     3, 29|     Ciała Jezusowego.~Na kominie huczał duży ogień i w grapie, którą
13     3, 30|    Alleluja! Alleluja! Alleluja! Huczał kościół, aż mury się trzęsły,
14     3, 32|       się tego mówić, a głos ten huczał w niej kiej w studni: gotował
15     4, 38|        go to przezywali Pietrem, huczał najgłośniej i śpiewał całym
16     4, 41|  wyrabianiu chleba.~W szabaśniku huczał już tęgi ogień, przegarniała
17     4, 41|          głosy młotów, a w kuźni huczał ogień i było gorąco kiej
18     4, 45|      Jakoż nad placem kościelnym huczał ogromny rój, niósł się górą