Tom, Rozdzial

 1     1, 5 |     głęboka melancholia żałości i trwogi zarazem.~I często, coraz
 2     1, 6 |         sadów, aż bydło ryczało z trwogi, drzewa się przyginały z
 3     1, 9 |           dusze w sennym poczuciu trwogi...~- Jezus mój! Panie miłosierny,
 4     1, 9 |      ruchem ciemności... błyskami trwogi, niemym łkaniem... tajemnicą
 5     1, 12|           podniósł z oślepiającej trwogi.~- Jezus! Jezus! - powtarzał
 6     2, 13| przenikniętego zduszonym krzykiem trwogi; pełne wzdychów bolesnych,
 7     2, 21|         podszyciach, a oszalałe z trwogi ptactwo tłukło się wśród
 8     2, 22|      podnosiły, serca zamierały z trwogi, zimny dreszcz przenikał
 9     2, 23|   przytajali oddechy, zamierali z trwogi i przywarci do siebie, oniemieli,
10     2, 25|    żałośnie, aż serca truchlały z trwogi, przerażających przeczuć
11     3, 27|             To choć się trzęsła z trwogi, by nie wypatrzyli, choć
12     3, 27|      rychło? - zapytała z dygotem trwogi.~- Może zaraz po świętach.
13     3, 33|           że naród, ochłonąwszy z trwogi, wyrzekając a żaląc się
14     4, 39|         nad nią pełne niepokoju i trwogi, ale Jagna po długiej chwili
15     4, 47|       darmo barował się z dygotem trwogi, na darmo klął siebie i
16     4, 49|          choć serce skwierczało z trwogi, choć trząsł się i dygotał