Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |      głośno - póki rucham tymi kulasami, to ani jednej morgi nie
 2     1, 12|     się tak bystro rwiesz.~- A kulasami po ludziach nie rzucaj! ,~-
 3     2, 13|        któren też popłakiwał a kulasami grzebał.~- Ile? - trzy niedziele,
 4     2, 20|        powiedzcie jej, że póki kulasami rucham, bronił swojego dobra
 5     2, 22|     brał wpół tymi drewnianymi kulasami i ciągnął w tan, do taktu
 6     2, 25|         kto jeno żyw, kto jeno kulasami rucha, całą wsią, wszystkie
 7     3, 28|   zwalił się na bok wierzgając kulasami, wtedy mu w mig przysiadł
 8     3, 31|      Chłopak piszczał i majdał kulasami na pierzynie, Dominikowa
 9     3, 34|      ku pijącym pobok:- A wali kulasami kiej cepem: jeszcze mu się
10     3, 35| szwargocąc zajadle, trząchając kulasami, tupiąc ze złością, że już
11     4, 37|   ogiery stoją w cieniu i jeno kulasami przebierają.~Zdziwiła się
12     4, 38|        bieder zlatuje i ledwie kulasami powłóczę. Na borg jeno żyjemy.~-
13     4, 41|        ciężka i koń ledwie już kulasami rucha.~- A po cóżeś tyla
14     4, 41| zgarbaciał, żywą krwią pluje i kulasami ledwie powłóczy. Jeno patrzeć,
15     4, 42|     nieba nie spadnie, jak się kulasami nie wyrobi. Kieby te dzieci,