Tom, Rozdzial

 1     1, 4 |     krzykiem wołające do Pana o zmiłowanie.~A potem cichość zapadła,
 2     1, 9 |      oślepłe i jakby skamlały~o zmiłowanie...~Kuba wyjął z zanadrza
 3     2, 22|      się barzej jątrzyły.~Jedno zmiłowanie Pańskie mogło go tylko wybawić!~
 4     2, 22| srzybotem serdecznym skamlała o zmiłowanie.~Ulitowała się nad nią Panienka
 5     2, 22|      płaczem i wyciągnął ręce o zmiłowanie.~A Panienka święta spojrzała
 6     2, 24|    serce nie pękło, i błagała o zmiłowanie, za Antkowe ciężkie grzechy
 7     2, 25|        i strachem śmiertelnym o zmiłowanie prosił - Antek porwał go
 8     3, 27|      ten pies, skamląc oczyma o zmiłowanie:~Nie spojrzał na nią, ojca
 9     3, 29|       zagrodach roznoszący Boże zmiłowanie a pociechy.~Hale! mógł to
10     3, 29|        też na ich powrót jak na zmiłowanie Pańskie, czekali z dnia
11     3, 30| skrzybotem serdecznym wołając o zmiłowanie i poratunek...~Zakotłowało
12     3, 34| niebosiężny głos:~Czekam na Twe zmiłowanie...~ ~I śpiewając ruszyli,
13     4, 37|  ozgrzało choć ździebko Pańskie zmiłowanie, bom przemarzł na lód w
14     4, 48|     dawała się wszystka na jego zmiłowanie i na jego wolę i niewolę.~