Tom, Rozdzial

 1     1, 10|     się jako te wągliki, a kuł żelazo czerwone mocno, aż huczało,
 2     1, 10|       pracował tęgo, nagrzewał żelazo raz po raz i kuł, dzwonił
 3     2, 13|        ziemię, że dzwoniła jak żelazo - ale skoro dzień nastał,
 4     2, 20|     takiego najlepszy kół albo żelazo.~Ksiądz się żachnął, popatrzył
 5     2, 21| przekuwa człowieka niźli kowal żelazo.~Zdumiał się nad odpowiedzią,
 6     2, 21|     wam, że ino kowal musi kuć żelazo, póki gorąc trzyma, człowiek,
 7     2, 22|   człowiekowa rozpręży jako to żelazo w ogniu, nabrzmieje czuciem
 8     2, 24|      kamienie i jako rozpalone żelazo przypiekały serca - bo jął
 9     3, 30|      Tym ci zakatrupili Burka!~Żelazo przechodziło z rąk do rąk.~-
10     3, 33| zdrowiu coraz więcej. Jakże, i żelazo w końcu rdza przeźre, i
11     3, 35|     mógł, usiłując jej odebrać żelazo. Wrzask napełnił izbę. Jędrek,
12     4, 41|   przeźre człowieka niźli rdza żelazo.~- Ciężki latoś przednówek
13     4, 41|      dwa, raz, dwa, i czerwone żelazo bite ze wszystkiej mocy
14     4, 41|         rzekł Michał wsadzając żelazo w ognisko i poruchując miechem.~-