Tom, Rozdzial

 1     1, 7 |          naród kiej to zboże pod wiatrem, to w tę, to w oną stronę
 2     2, 13|       świecie, jak ten głupi, za wiatrem chyba! Mój Boże, mój Boże! -
 3     2, 13|      Samo przyszło, ze świata, z wiatrem pewnie nawiała ta chęć i
 4     2, 16|       bagniska, a nawet poczuł z wiatrem sady wiśniowe, co były kwitły...
 5     2, 20| urągliwie: ~- Obaczcie, łacno za wiatrem traficie! - i poszła do
 6     2, 21|      czuła zmęczenia ni zimna.~Z wiatrem dobiegło ją jakieś dzwonienie,
 7     3, 29|    położy!~Pokazywał, jak siać z wiatrem, bo głupia nie zmiarkowała
 8     3, 30|        na pola, kaj już oziminy, wiatrem kolebane, niby płowe, pomarszczone
 9     3, 33|     pastwisk śpiewy się niesły z wiatrem. W kuźni dzwoniły młoty.
10     4, 37|         wszelkie stworzenie?~Tym wiatrem jeno jesteś, co nie wiada,
11     4, 39|     niekiedy piosneczka i szła z wiatrem niewiada kaj, zaś pod młynem
12     4, 40|       Zdało mu się, jakoby z tym wiatrem przewalał się po zbożach;
13     4, 41|         się Lipce i pociągnął za wiatrem.~- Że to poniektórych tak
14     4, 49|          drzewiny szarpały się z wiatrem i młyn turkotał, noc była