Tom, Rozdzial

 1     1, 7 |            dziwną ochotę choćby tym nożem ją żgnąć, bo cała izba parsknęła
 2     1, 10|            a żgało go w serce jakby nożem...~- Nie daruję ja ci tego,
 3     1, 12|             zęby, że trzeba było je nożem podważać by mu nieco wody
 4     2, 19|     rozsrożone, bijące w niego kiej nożem, że cofał się bezwiednie,
 5     2, 24|        namysłu, że zwinął się jakby nożem pchnięty, ale Hanka jakby
 6     3, 27|             i padł, że trza mu było nożem zęby ozwierać, by wlać wody,
 7     3, 28|           mig przysiadł na brzuchu, nożem błysnął i aż po osadę wbił
 8     3, 28|            ze złości, iż prosto bym nożem pchnęła...~- Pomstę ostawcie
 9     3, 29|            wyraźnie znać odkrojenie nożem... złodziej obcy też nie
10     3, 30|            swojemu tym słowem kieby nożem żgacie...~- Wesoło mi, tom
11     3, 32|     zawziętości oczy uderzyły kieby nożem, jaże Hankę z miejsca taka
12     4, 38|    wspomożenie.~Jakby ją kto pchnął nożem, ale myślała zrazu, że się
13     4, 38|           płakanie, to jakby me kto nożem żgnął!~Zrównał się z nią
14     4, 44| przykarmianie dostanie pałą w łeb i nożem po gardzieli!~- W jarmarek