Tom, Rozdzial

 1     1, 11|           kościoła,. a już we wsi wrzało kieby w ulu. Z pół wsi szykowało
 2     1, 11|      bacząc na drugich... W izbie wrzało już i kotłowało się coraz
 3     2, 15|          ludzie, była wieś, życie wrzało zwykłym głębokim bełkotem,
 4     2, 19|        nich, a coraz więcej ludzi wrzało przeciwko, coraz zapalczywsze
 5     2, 24|   wszystko, w chałupach natomiast wrzało kieby w ulach, bo w Lipcach
 6     2, 25|         się roznosiło. Piekło też wrzało w chałupie cięgiem, jakby
 7     4, 38|           do kramów, przy których wrzało jak w ulu i podnosiły się
 8     4, 38|          gdyż wszystko, co w niej wrzało z krwie pożądliwej, przygasło
 9     4, 44|       Głosujmy, ludzie, głosujmy!~Wrzało coraz głośniej; gdy Grzela
10     4, 45|      dniem jasnym i życiem, jakie wrzało dokoła.~Bo i cóż, że tam
11     4, 47|           na drogach i pod młynem wrzało kieby na jarmarku, głównie
12     4, 49|          już było palec wrazić, i wrzało z cicha, gdyż organista
13     4, 49| pofolgowały se niezgorzej, że już wrzało kiej na jarmarku.~Tylko