Tom, Rozdzial

 1     1, 8 |        idą! - jęczał Jędrzych i płakał rzewnymi łzami.~Wkrótce
 2     1, 9 |  podłodze, od oczów ludzkich, i płakał rzewnymi, sierocymi łzami..:~-
 3     1, 9 |        już nikt nie modlił, nie płakał, lampek nie palił...wiatr
 4     1, 11|    próchno!~- Będzie on jeszcze płakał.~- Nie jest on z tych, co
 5     1, 12|         łzy pociekły po twarzy, płakał rzewnie, aż sięzanosił,
 6     2, 16| opowiadał o jego śmierci, to aż płakał z żalu.~- Bo poczciwości
 7     2, 16|   miętszy, a kobiety zwłaszcza, płakał - bo ksiądz mówił gorąco
 8     2, 16|   społem, modlił się, wzdychał, płakał - a oni byli jakby poza
 9     2, 18|       co innego na głowie. To i płakał nie będę, że tam który Wojtek
10     2, 21|      siedział ano pod drzewem i płakał, jadą za nami.~Nie odrzekła,
11     2, 22|     dziwował, sam wzdychał, sam płakał, kiej i drudzy płakali...~
12     4, 37|     żywego.~- Nie dzieciuch, to płakał nie będzie. O pochowku pilniej
13     4, 37|  siedział za chałupą do późna i płakał...~Juści, co się nim nikto