Tom, Rozdzial

501     3, 32|        rozwlekła się nad polami, niby ten ciąg ptaków zmęczonych długim
502     3, 32|              naród skotłował się kiej ten wrzątek kipiący.~Buchnęła
503     3, 32|               odciągała i każden kiej ten chojak kolebał się wpośród
504     3, 32|            musi, z dala od ludzi niby ten pies oparszywiały.~Rozdygotała
505     3, 32|            potem pomiędzy ludźmi, jak ten Łapa szukający w ciżbie
506     3, 32|              tak samo tłukąc się kiej ten ptak o klatkowe pręty.~Tak
507     3, 32|               odrzuciła go precz kiej ten wiecheć, jaże bęcnął na
508     3, 33|                ciepły, a jędrny, niby ten chłop dobrze wyspany, któren
509     3, 33|             wałęsał po świecie, kieby ten gospodarz budzący wszystko
510     3, 33|         zasięgając w sprawie; jeszcze ten i ów pół dnia przewałęsał
511     3, 33|            już i motyl zamigotał kiej ten płatek kwiatowy, to stado
512     3, 33|        wyjechał, to się wyleguje kiej ten wieprz.~- Dobrodziej pewnie
513     3, 33|      wszystkim! Strach ją porwał jako ten zły, luty wicher. Jasiek
514     3, 33|               kochanie przejdzie jako ten dzień wczorajszy, nie wstrzymasz,
515     3, 33|                Może i prawda, jeno że ten grób z chłopem i dzieciskami
516     3, 33|           tłukła się po bruździe jako ten poraniony zwierz.~Dopiero
517     3, 33|      pięściami, kaj popadło.~Bartek w ten mig skoczył na pomoc swojej.~
518     3, 33|            się jej musiał trzymać jak ten ogon krowy! Ma przeciek
519     3, 33|              musim.~- Kto go wsadził, ten i zesadzić rmoże.~- Dyć
520     3, 33|             strachem cięgiem żyje jak ten zając, a nikto nie poradzi.~-
521     3, 33|             pożyć jaką porę, żeby nie ten las...~- Pewnie. Zginął,
522     3, 33|                na role zieleniące, na ten dzień jasny, ciepły i zwiesnowy,
523     3, 33|              im akuratnie o nich co o ten śnieg łoński - swoje w tym
524     3, 33|              rubli. Oddać nie miał, a ten mu w długu chciał wziąć
525     3, 33|         cierpła z gniewu, bić by jeno ten pysk niepoczciwy, ale poredzi
526     3, 33|        Skoczyła na równe nogi.~- Jako ten pies cięgiem jedno szczekacie! -
527     3, 34|             idzie przez wieś, wnet ci ten i ów na drogę śpieszył witać
528     3, 34|            przed nim turbacje, kiejby ten grosz na ostatnią potrzebę
529     3, 34|              chałupie. Mleka wama bez ten czas uwarzę, a może byście
530     3, 34|             nie do składu powie, jako ten niespełna rozumu... A on
531     3, 34|                   Hale, tyle warta co ten trep rozłupany! Jużeśwa
532     3, 34|            puścił.~Juści, co po wsi w ten mig się rozgłosiło o pomordowanych,
533     3, 34|             też się rozczapierza kiej ten indor! - szeptał wyglądając
534     3, 34|               nosił się po izbie kiej ten rozhukany źrebiec, pokrzykując
535     3, 35|        najbardziej winien wszystkiemu ten stary zbuk! Pomyślała naraz
536     3, 35|              ganku i czytając jeszcze ten papier uśmiechał się zarówno
537     3, 35|         proszę; matko, dyć skamlę jak ten pies!...~Łzy mu zalały gardło.~
538     3, 35|              na izbę jak długa, ale w ten mig się zerwała i chyciwszy
539     3, 35|             brzasków i cieniów, kieby ten deszcz zielonozłoty.~- Ni...
540     3, 35|           ruszając się z miejsc. Jeno ten stary, ze siwą brodą, podniósł
541     3, 36|          łakomie za się oglądał, kiej ten kot odegnany od mleka.~I
542     3, 36|        powietrzu, trzęsącym się kieby ten war na wolnym ogniu, nawet
543     3, 36|                  A zgadliście, matko, ten się najwięcej boją, zarno
544     3, 36|                Czego za mną łazis jak ten pies... nie ucieknę ci...
545     3, 36|         cokolwiek robił, czynił, jako ten koń po latach chodzenia
546     3, 36|           zapatrzony przed się w cały ten urokliwy świat nocy zwiesnowej,
547     4, 37|              Wyjrzyj no, Józka, czego ten pies chce.~Poleciała za
548     4, 37|          siedzącą pod ścianą.~- By ci ten zły ozór skołczał - mruknęła.~-
549     4, 37|           głowie i sercu miała jakoby ten kołtun zwity zmyśleń przeróżnych
550     4, 37|              lubością szerokie pola i ten cały świat Boży.~- Żeby
551     4, 37|        zaświergotała w powietrzu kiej ten ptaszek.~- Za Twoją to sprawą
552     4, 37|               głowinę strudzoną; kiej ten ptak na wyraju, nim weźmie
553     4, 37|           przed sądem Pańskim, a jeno ten jego trup lichy, ta człowiecza
554     4, 37|             dokoła chałupy i wył kiej ten głupi.~Nad całą wsią zaciężyła
555     4, 37|          Rozbierał je upał, cichość i ten płakliwy, nieustający głos
556     4, 37|          trzepot, i ćwierkania, kieby ten jeden głos żywej, serdecznej
557     4, 37|           chmuro! Bóg zapłać!~Właśnie ten deszcz zacinający przebudził
558     4, 37|      zmizerowana ci była i blada kiej ten opłatek, a tak żałośliwa,
559     4, 37|      chodźcież, ludzie! Żeby pomarł i ten największy, to jak ten kamień
560     4, 37|              i ten największy, to jak ten kamień w morze, głębokie,
561     4, 37|           niej warował nieodstępnie i ten Witkowy bociek, któren stojał
562     4, 37|               i jakby się zasłuchał w ten trzepot rosisty, brzękliwy
563     4, 37|            załomotała na wietrze kiej ten ptak straszliwy i poniesła
564     4, 37|          wszystkie znojne trudy? Cóże ten żywot człowieczy, co jako
565     4, 37|         bezbronny, słaby i płony jako ten listeczek, którym wiater
566     4, 37|              w pazurach śmierci, jako ten ptaszek z gniazda podebrany,
567     4, 37|            zdawał się otwierać, kieby ten straszny, nigdy nie zapełniony
568     4, 37|         cisnął spozierając trwożnie w ten dół żółtawy i pusty...~A
569     4, 37|              święte.~Bo oto stanął se ten wędrownik przed wrotami
570     4, 37|              drodze przyklękał, kto i ten pacierz mówił za pomarłe,
571     4, 37|             spraszali poniektórych na ten chleb żałobny, jak to zwyczajnie
572     4, 37|              się po swojej izbie kiej ten ptak po klatce i co trocha
573     4, 38|               i ze wszystkiej mocy.~A ten, co go to przezywali Pietrem,
574     4, 38|             ją rozeprze kochanie lebo ten dzień zwiesnowy, że w pola
575     4, 38|           trzeciego - sygnaturka jako ten ptaszek świergoliła, na
576     4, 38|              i zawodziły skrzypice, i ten bębenek z brzękadłami drygał
577     4, 38|           jegomość okadza Sakramenta.~Ten i ów pociągał nosem z lubością,
578     4, 38|         poredzając między sobą.~Był i ten z Woli, ale nie usiedział
579     4, 38|              każden supłał z węzełków ten grosz jakiś, a często gęsto
580     4, 38|             prosto wydał się jej jako ten świątek, co go wymalowali
581     4, 38|              Matka się też puszy kiej ten indor.~- Już od Wielkiej
582     4, 38|              staje. Zaś inszy wysuple ten grosz jaki, a rad by wziął
583     4, 38|              drugie cisnęły, kto i na ten kieliszek pociągał z kumami,
584     4, 38|       nazbierał i zbył się chociaż na ten dzień jeden wszelakich turbacji!~
585     4, 38|               ni granie katarynki, ni ten ścisk i wrzaski. Szła z
586     4, 38|              oczach.~- Widzi się kiej ten świątek! - szepnęła bezwolnie.~-
587     4, 38|        roztrząsało się po polach kiej ten nieustający chrzęst dojrzałych
588     4, 38|          wyniosłe i jakby śpiące, ale ten szum zdał się jej jakimś
589     4, 38|          Patrzyła jeno w niego niby w ten obraz święty, pijąc kiej
590     4, 38|            muszę, mamusiu! Boże, jaki ten dzień był krótki! - westchnął
591     4, 39|             nogi.~Wszyscy patrzyli na ten papier ze zgrozą i strachem,
592     4, 39|            latałam, ja! Cyganisz kiej ten pies! Wszyscy ano wiedzą,
593     4, 39|               A tyś mu obmierzła kiej ten stary, utytłany łach, że
594     4, 39|              głosem:~- Wynoś mi się w ten mig, a nie, to cię każę
595     4, 39|               parobkowi wyrzucić... W ten mig! - dodała nieustępliwie.~
596     4, 39|              morgów pola rzuciła kiej ten pęknięty garnek! Jakże!
597     4, 40|               musi być na coś, jako i ten chwast, bo oba stworzył
598     4, 40|           kiej to ważne ziarno i kiej ten kwiat pachnący weselem i
599     4, 40|            się dziwowały.~- Urzekł ją ten wisielec czy co? Do cna
600     4, 40|                  A juści, przeciek to ten sam, co go jej dali ociec.~-
601     4, 40|            gnój spala się na kupie, a ten ani się zatroszczy! A żeby
602     4, 40|               ustami i obejmować cały ten świat kochany.~- Nic, jeno
603     4, 40|        Jagustynka tyla, ci pomaga, co ten pies napłacze. Kajże to
604     4, 41|             Bóg ci zapłać! Cóż ta ja, ten śmieć jeno, co się go trepem
605     4, 41|             zeźlił się barzej, gdyż i ten drugi pług, któren wyciągnął
606     4, 41|             Niektóren człowiek to jak ten osieł: chcesz, bych ruszył
607     4, 41|             Że to człowiek słaby kiej ten paździerz, bele co go poniesie...~
608     4, 41|               czerwonych, pić na umór ten miód słodki, pić do dna...~-
609     4, 41|          słodki, pić do dna...~- Jeno ten ostatni razik, Jagusiu!
610     4, 41|               ostatni razik, Jagusiu! ten ostatni! - szeptał błagalnie,
611     4, 41|              dać się to pod nóż, kiej ten cielak rzezakowi?~- Głową
612     4, 41|        Modlicy umiał se poredzić...~- Ten, co to uciekł do Hameryki?~-
613     4, 41|               uciekł do Hameryki?~- A ten sam! Mądrala, jucha, przewąchał
614     4, 41|               i dotąd tam siedzi kiej ten słup, że nawet Nastusi nie
615     4, 41|              I jak jeszcze! A to kiej ten głupi co dnia wisiałem u
616     4, 41|               Aleś me zniewolił, kiej ten zbój, no!~- Nie mojaś to,
617     4, 41|                  A żebyś skapiał kiej ten pies! - skoczyła w pola
618     4, 41|              mu było pilno potrza, to ten i ów dałby pieniędzy...~
619     4, 42|             sierota! pomóż! Dyć, kiej ten ostatni, na ciężki wyrobek
620     4, 42|               i srogiej ochocie, jako ten głodny wilk, gdy przychwyci
621     4, 42|               Zrazu zaglądał do niego ten i ów, ale że nierad był
622     4, 42|              robił niestrudzenie kiej ten koń w kieracie, nie bacząc
623     4, 42|              wesoło, rozgłośnie, kiej ten potok nabrany zwiesnową
624     4, 42|              co głupawy, a on ci kiej ten ksiądz najmądrzejszy! -
625     4, 42|           weselna radość dnia, co jak ten święty pacierz wionął z
626     4, 43|          zasłuchana w brzęki much i w ten dziwny szum, co się jej
627     4, 43|              roztęskniona.~- A ja co? ten badyl suchy, o któren nikto
628     4, 43|          stoję o wasze podarunki co o ten patyk złamany!~- Jagusiu,
629     4, 43|            dojrzeć, co la niej niesie ten świt szarzejący nad ziemią,
630     4, 44|                Młynarz się łasi kieby ten głodny pies!~- Bo go się
631     4, 44|               pies!~- Bo go się boją, ten mu najmilejszy!~- Kiej są
632     4, 44|            drugą stronę, właśnie jako ten bór, kiej zamietliwy wiater
633     4, 44|            odburknął:~- Kto ma rozum, ten sam wie, jak ma głosować -
634     4, 44|           Plecie, a tyle miarkuje, co ten koński ogon!~- Sielny pan,
635     4, 44|              się! A którego zbraknie, ten się zapisze do sztrafu...~
636     4, 44|               głośniej i hardziej.~Na ten wrzask wyszedł naczelnik
637     4, 44|           pogadał cosik z pisarzem, a ten pokrótce ogłosił: jako Antoni
638     4, 45|         obzierał się za gromadą kieby ten kot odpędzony od miski,
639     4, 45|            przeróżnymi pogłosami niby ten ul rozbrzęczany, że cięgiem
640     4, 45|            snuł się i promieniał jako ten dzień lipcowy, jasny, roześmiany,
641     4, 45|             źdźbła, co drgając, kieby ten promień gasnący w mroku,
642     4, 45|               miał duszę czystą kieby ten najbielszy kwiat, to i nie
643     4, 45|               bowiem kole niego kieby ten motyl w kręgu światła i
644     4, 45|            weselem, a bratem choćby i ten stwór najmarniejszy! Przed
645     4, 45|               te malwy smukła i kieby ten kwiat na Bożym zagonie najśliczniejsza
646     4, 45|         gałęzie owocem ciężarne, niby ten łan źrałej pszenicy, gotów
647     4, 45|        wpatrzona była w niego jakby w ten obraz najśliczniejszy i
648     4, 45|          oczów... juści...~- Żeby wam ten paskudny ozór pokręciło -
649     4, 46|             całując po głowinach kiej ten ociec rodzony, ale że Antek
650     4, 46|               posiewa dobrym ziarnem, ten zbierał będzie w czas żniwny!~-
651     4, 46|             się im teraz widział kiej ten święty Pański. Siedział
652     4, 47|             co? Miłujesz? Dyć me utul ten ostatni razik, dyć me weź,
653     4, 47|     bełkotliwiej, oczy jej gasły niby ten dzień letni znojami utrudzony,
654     4, 48|            kieby temu psu...~- ...ino ten razik, najmilejsza... dyć
655     4, 48|           jaże pochylił głowę, tak mu ten głos rozdzwaniał się w duszy
656     4, 48|             przed nim spłoniona kieby ten kierz różany, kieby ten
657     4, 48|               ten kierz różany, kieby ten jabłoniowy kwiat, mdlejący
658     4, 48|               że oto siedzi przed nią ten ponad wszystko wybrany,
659     4, 48|            szarpiącą mu serce i przez ten śmiertelny smutek.~Proboszcz
660     4, 48|                  pytała, zapatrzona w ten dzień dziwnie pusty i boleśnie
661     4, 49|               się z dala.~- Juści, co ten zbój poredził zaradnie wszystkiemu! -
662     4, 49|           żebyś, ścierwo, skapiał jak ten pies!~- Nie trzymałem z
663     4, 49|           zalamentowała rozpacznie. - Ten tłuk sobaczy, ta piekielnica!
664     4, 49|           sposobu nie ma! Wieś to jak ten dom, niech jeden złodziej
665     4, 49|            wieś to już będzie, a jeno ten chlew diabelski, a hańba
666     4, 49|          rozwrzeszczana.~Prawda, co i ten dzień pamiętny także był
667     4, 49|          ruszyła do Dominikowej kieby ten wezbrany, szumiący potok,