Tom, Rozdzial

501     3, 35|             duszą się jej oddał.~Chłop był kwardy i nieustępliwy, a
502     3, 35|        Miemcami po ichnemu.~Właśnie to był Rocho teraz przyobiecał
503     3, 35|                 Jaguś... - pokorny już był i dobry. ~- Aleć potem wołałam
504     3, 35|        ciągnęło do niej, że wziąłby ją był na ręce kiej to dzieciątko
505     3, 35|        cichuśko.~- Nigdym ci krzyw nie był... nie baczysz to?...~-
506     3, 35|                wytrzymać.~- Jak Maciej był, to i miał kto załagodzić,
507     3, 36|               caluśki świat pokrył się był sinawą modrością kiej śliwa
508     3, 36|              Maciej już od samego rana był jakiś dziwny, matyjasił,
509     3, 36|         zdumionymi oczyma.~Księżyc już był w pół nieba, ziemie pławiły
510     3, 36|               żywot człowieczy, któren był wziął i teraz tym niwom
511     4, 37|   zeskrzytwiałym, leżał na twarzy, jak był padł w skonania czasie,
512     4, 37|           pomoce i zabiegi, trup ci to był jeno, zimny trup człowieczy.~
513     4, 37|            tylko jeden Pietrek, co się był pokręcił tu i owdzie, wyjrzał
514     4, 37|           płaczliwie:~- Gospodarzem se był, to i gospodarski pochówek
515     4, 37|               do pomocy.~Dzień się już był wyniósł dawno, słońce świeciło
516     4, 37|               tłumaczył Bylica, któren był właśnie nadszedł z Weronką.~-
517     4, 37|       powróciła do chałupy.~Boryna już był całkiem wyrychtowany.~Leżał
518     4, 37|             świecami, juści, co wymyty był, wyczesany i ogolony do
519     4, 37|                 białą kapotę, którą se był sprawił na ślub z Jagusią,
520     4, 37|                odlatują.~Gotowy ci już był do pożegnań znajomków a
521     4, 37|              ta śmierć Borynowa; dzień był przeciek śliczny, rozsłoneczniony,
522     4, 37|         zdzieram skóry z ludzi. Maciej był pierwszym we wsi gospodarzem,
523     4, 37|               Mateusz jakoś nie bardzo był rad, bo się wykręcał.~-
524     4, 37|             potem do Hanki. - Dobry to był człowiek i prawy Polak.
525     4, 37|                człowiek i prawy Polak. Był z nami w powstaniu, przystał
526     4, 37|               powitanie kowala, któren był właśnie wchodził do sieni.~-
527     4, 37|                nim z przekąsem, ale że był jakiś rozradowany, to przysiadł
528     4, 37|               naradę.~Zmierzch się już był czynił, zorze ostygły kiej
529     4, 37|           kończył już trumnę i właśnie był malował na niej biały krzyż,
530     4, 37|           Chociaż od tyla czasu trupem był jeno, a zawdy czuć było
531     4, 37|                nie pokazało; świat się był omglił szarawą kurzawą,
532     4, 37|           przepychając, ale każden tak był zatopiony w smutkach, że
533     4, 37|           coraz jękliwiej, smętarz już był niedaleko, wyrastał ze zbóż
534     4, 37|          karczmie. Tylko jeden Jambroż był dzisia zgoła niepodobny
535     4, 37|                każdego szmeru.~Wieczór był cichy, tylko niekiedy wiater
536     4, 38|                       Rozdział 2~Dzień był bardzo cudny, prawdziwie
537     4, 38|             radośnie zwoływały, boć to był dzień świętego Piotra i
538     4, 38|             obchodzony.~A czas się też był zrobił wybrany, cichy i
539     4, 38|           cichości.~Hej, radosny ci to był dzień i prawdziwie odpustowy.
540     4, 38|               wozów i koni.~Rwetes też był coraz większy, gwary i krzyki
541     4, 38|            tłok ni na spiekę.~A wiater był całkiem ustał i gorąc podnosił
542     4, 38|          jakiej bądź osłony.~Proboszcz był właśnie wychodził ze mszą,
543     4, 38|                poredzając między sobą.~Był i ten z Woli, ale nie usiedział
544     4, 38|           zawołał któryś.~Juści, co to był Jasio, jeno już ubrany po
545     4, 38|             oczy raz i drugi; on ci to był jednak, on!...~- Ociec między
546     4, 38|           babiego naporu. Nie mniejszy był tłok, kaj przedawali kiełbasy,
547     4, 38|        przeróżnych paciorków, a wszędy był niepomierny gniot, harmider
548     4, 38|           przed wyrojem.~Każden bowiem był syty i wypoczęty, to rad
549     4, 38|               onych śliczności.~Szymek był właśnie kupił Nastusi bursztyny,
550     4, 38|               się im dajesz! - zły już był i zniecierpliwiony.~- Czemu?
551     4, 38|                Mateusz wszedł, właśnie był Grzela prawił gorąco i kredą
552     4, 38|               jeszcze powtórzył, co mu był kazał dziedzic powiedzieć.~
553     4, 38|            były nowe Lipce! żeby każdy był pan! - wołał puszczając
554     4, 38|          muzyka.~Właśnie i wieczór się był robił, słońce zapadło za
555     4, 38|         wypowiedzieć nie sposób, ni to był żal, ni to tęsknica, ni
556     4, 38|          mamusiu! Boże, jaki ten dzień był krótki! - westchnął żałośnie.~
557     4, 39|             trzepała pacierze.~Kościół był cichy, chłodny i mroczny,
558     4, 39|               pamiętajcie. Nieboszczyk był szczodrym i czy na światło,
559     4, 39|              Hanka. Snadź i dobrodziej był wzruszony, bo wytarłszy
560     4, 39|          odpoczywając co chwila.~Dzień był powszedni, robotny, to i
561     4, 39|       wspominając o tobie. Nawet gotów był sobie zrobić co złego, abych
562     4, 39|                zastała jednak księdza, był w polu przy swoich najemnikach
563     4, 39|               młynarza, któren właśnie był wraz z Mateuszem puszczał
564     4, 40|                 żeby nie Rocho, to bym był zabaczył, ale przypomnieli
565     4, 40|          dobrze, dobrze - mruknął, nie był ta ciekaw bele czego. Przeszedł
566     4, 40|           potem przy jęczmieniu, który był mizerny i już przypalony,
567     4, 40|        przypaliło! Czyste złoto idzie!~Był coraz dalej, wspinając się
568     4, 40|              barzej jeszcze niepojęte.~Był na jawie, a śpik sypał mu
569     4, 40|            pełne szczęśliwości.~Kwardy był przeciek i do tkliwości
570     4, 40|                dziwnych minutach gotów był paść na ziem, przywrzeć
571     4, 40|                smugą aż w sad.~Wieczór był cichy, nagrzany i sielnie
572     4, 40|          wielkiej chęci, nawet Mateusz był dzisia smutny, mało się
573     4, 40|           mówmy o czym drugim... - zły był jak pies.~Antek powstał
574     4, 41|             dźwigać. Jeno zrazu, pókim był głupi, to potyrał mną, kto
575     4, 41|           ozwał do kobiet, ale tak już był umęczony pracą i spiekotą,
576     4, 41|                pianą, a i jemu, chocia był rozdziany do białych portek
577     4, 41|          morzący śpikiem cień. Już się był całkiem zapadł w cichość,
578     4, 41|        kamienie, zaś pod lasem tak się był zarył pod jakiś korzeń,
579     4, 41|          wyciągnął spod szopy, zarówno był do niczego. Długo koło niego
580     4, 41|               ramionami poszedł.~Kowal był przy robocie; już z dala
581     4, 41|               w piekle. Michał właśnie był odkuwał z pomocnikiem jakieś
582     4, 41|               wzburzyły krew, że gotów był lecieć za nią i brać ją
583     4, 41|               poszedł do kuźni. Michał był sam i właśnie już się zabierał
584     4, 41| przyjacielstwie. ~Mateusz tyle co jeno był wrócił z roboty i właśnie
585     4, 41|               Juści, co chłopak do cna był zmizerowany i wyschnięty
586     4, 41|            Księżycowy sierp zawisł już był na pociemniałym niebie i
587     4, 41|              wolna rozpowiadać, z czym był przyszedł. Proboszcz słuchał
588     4, 41|                w ojcowej obronie, a że był łajdus i luter, to niewielka
589     4, 41|               i drugie też nie lepsze.~Był za tym, żeby Antek uciekał
590     4, 41|            późno, czas spać!~Antek tak był przejęty turbacjami, że
591     4, 41|               brogiem! A takiś przódzi był zły! A kiej cię brali, to
592     4, 41|               twarz, lecz taki dziwnie był la niej dobry, że skoro
593     4, 41|    okrzesującego chojary.~- A kto temu był winowaty, jak nie dziedzic
594     4, 41|              Przystanął w miejscu, kaj był zakatrupił borowego, i tak
595     4, 41|               Antek już sto razy gotów był prasnąć wszystko i uciekać,
596     4, 41|                najlepiej, kiej cięgiem był zły, chmurny, o bele co
597     4, 41|            przy miskach, bo wiater się był zerwał po zachodzie, psy
598     4, 42|               rozmamlane piersi, bo go był chłód ździebko przejmował,
599     4, 42|             rodu Paczesiów, to się tak był sprężył w mocy i srogiej
600     4, 42|              karczunków.~Dzień się już był podniósł złocisty, od wsi
601     4, 42|              do czegoś żywego.~Jął się był właśnie wyważania wielgachnego
602     4, 42|          jasnością i żarem, wiater się był kajś zadział, że już gorąc
603     4, 42|                ten i ów, ale że nierad był pogwarom, to jeno z dala
604     4, 42|            Kwarda jucha! Kto by się to był spodział - mruknął Kłąb.~-
605     4, 42|              na odwieczerzu zwlókł się był z barłogu i przybrawszy
606     4, 42|              miał i chłopskiej robocie był niezwyczajny, ale miał takie
607     4, 42|               nie naleźć na świecie.~I był mu niezmiernie wdzięczny
608     4, 42|              zazdrościły - dodał, a że był wielce strudzony i nieco
609     4, 43|       rozżaliła Józina choroba, że rad był jej nieba przychylić i cięgiem
610     4, 43|                doma nie było, pojechał był jeszcze rano do gminy, zaś
611     4, 43|               nie poredził, w chałupie był popychadłem i pomiatał nim,
612     4, 43|           nieopowiedzianemu szczęściu.~Był już późny wieczór, kiej
613     4, 43|      nieukojonej tęsknicy.~Księżyc już był zaszedł, płowy mrok obtulał
614     4, 44|             bakę w oczy świecił, z kim był za pan brat, a od każdego
615     4, 44|             kupę ludzi, między którymi był wójt, młynarz, a nieco z
616     4, 44|              Juści, żeby jeno w krzyku był rozum, to bele pyskacz miałby
617     4, 44|                bych nie zwąchał, co to był za aresztant.~- Nie bójcie
618     4, 44|         nazwisku znaczył kreskę, jeśli był za szkołą, lub robił krzyżyk,
619     4, 45|         stanęli kiej wryci, gdyż chłop był ogromny, rozwścieklony i
620     4, 45|          rozmigotana rzeka słońca. Bór był stary i wyniosły, dęby,
621     4, 45|               na nowo.~Dziedzic, że to był prędki, ozgniewał się i
622     4, 45|              sitka i zbierał, gdyż rój był ogromny.~- Uważać! burzą
623     4, 45|           tylko słońce zaświeciło, już był na nogach. Obleciał pole,
624     4, 45|              pofiglował ze źrebakiem i był wszędy i wszystko witał
625     4, 45|                takim czasie, gdy Jasio był w domu, że nieraz kiej zasiadał
626     4, 45|            ledwie już miarkując, kiedy był dzień, a kiedy noc.~Dominikowa
627     4, 45|               pod wełniak.~Ale i Jasio był zmieszany, rozglądał się
628     4, 46|            Stachowej chałupie; właśnie był siedział okrakiem na zrębie
629     4, 46|            siebie, a nie wydaj! ~I jak był, bez czapki a kapoty, rzucił
630     4, 47|          stęskniony do swoich.~- Dobry był chłop, ale zawzięty. Tereska
631     4, 47|               ją na ozory - smarkul to był jeszcze, kiej Jaśka wzieni
632     4, 48|            Jagusia upierze. Ale kto to był po południu z krową?~- Któryś
633     4, 48|                jabłek gałęzie.~Wieczór był nagrzany i duszny, pachniał
634     4, 48|     przyklęknął pod światłem i tak się był gorąco oddał pacierzom,
635     4, 48|          modlił się za Jagusię, bo już był całkiem uwierzył w jej straszne
636     4, 48|              zdążył z trumną...~Zaduch był w izbie i taką trwogą przejmowała
637     4, 49|           łóżka musiał ściągać, bo już był spał.~- Musicie iść i powiedzieć
638     4, 49|                Wiesz o Jagusi? - blady był kiej trup i cały dygotał.~-
639     4, 49|               ten dzień pamiętny także był jakiś niezwyczajny. Słońce
640     4, 49|           widziały, jakby już wszystek był tam, przy Jagusi, że tylko
641     4, 49|              bokami drogi, bo środkiem był srogi piasek, że tylko niekiedy
642     4, 49|                po paru dniach, że czas był wybrany i pogody cięgiem