Tom, Rozdzial

  1     1, 1 |              tę dal i rychło przywarł oczy, bo nad zachodem wisiało
  2     1, 1 |              i rozłożył brewiarz, ale oczy ześlizgiwały mu się z czerwonych
  3     1, 1 |          podorówkach.~Przysłonił ręką oczy i patrzył pod słońce - drogą
  4     1, 1 |               na ten przykład wiatr w oczy dorzucił jeden z komorników,
  5     1, 2 |               boleśnie, aż jej piękne oczy o białkach różowych mętniały
  6     1, 2 |          obszedł krowę, zajrzał jej w oczy, przyjrzał się ozorowi,
  7     1, 2 |               Józia czasami podnosiła oczy na chłopaka - podziw w nich
  8     1, 2 |             czaszkę i szeroko otwarte oczy, zasnute bielmem, nieruchomo
  9     1, 2 |               rękawem tarł załzawione oczy.~- Niech wam będzie na zdrowie.
 10     1, 2 |        Peterburka, dobrze ano robi na oczy.~- Wstąpcie jutro do mnie,
 11     1, 3 |        chodził za nim i zaglądał mu w oczy.~- Zjadłbyś i ty, co? To
 12     1, 3 |         przyłożył do ucha, dmuchnął w oczy i rzekł:~- Zdrętwiały, bo
 13     1, 3 |               ożywiały się, otwierały oczy i poczynały wydzierać się
 14     1, 3 |              kumy, co na Podniesienie oczy podniesą, ręce rozłożą i
 15     1, 3 |            włosy spadały mu grzywą na oczy, to zaglądał ostrożnie do
 16     1, 3 |              słońce świeciło prosto w oczy, i siedziała nieruchomo,
 17     1, 3 |              nieruchomo, ino jej bure oczy gorzały.~- Wykopaliście
 18     1, 3 |            skończy...~- Myślicie...~- Oczy swoje mam i miarkuję se
 19     1, 3 |               wesoło i modre, ogromne oczy podniosła na niego, i uśmiech
 20     1, 4 |            odbijał w sobie słońce, aż oczy raziło.~A dzwony wciąż biły
 21     1, 4 |           któren znów zasie spuszczał oczy i kajał się w sumieniu -
 22     1, 4 |          brzasków, twarz mu pobladła, oczy ciskały błyskawice, gdy
 23     1, 4 |                bo mu się nawinęły pod oczy Dominikowa z Jagną, wychodzące
 24     1, 4 |           strojna dzisiaj była, że aż oczy rwała parobków, co się w
 25     1, 4 |    przystawały w podle, abych nasycić oczy tym jej wełniakiem pasiastym
 26     1, 4 |              się na wlepione w siebie oczy Antka, oblała się rumieńcem
 27     1, 4 |              szykująca obiad.~Spuścił oczy, bo wstyd mu się zrobiło
 28     1, 4 |             dusi w skrzyni i nawet na oczy nie pokaże... A wełniaki
 29     1, 4 |              słońce świeciło prosto w oczy, dopiero gdy zniknęła za
 30     1, 4 |               w książce, przykładając oczy prawie do samych kart.~Kuba
 31     1, 4 |             To niby... - wytrzeszczał oczy i kalkulował.~- Wszystkie
 32     1, 4 |               mocno na rękach wszyscy oczy utkwili w kowala, któren
 33     1, 5 |            drugie aby ino popatrzeć i oczy se ucieszyć ślicznościami.~
 34     1, 5 |            aże grały tymi farbami, że oczy trza było mrużyć...~A wszędy,
 35     1, 5 |        zwolniła, przystawała i aż jej oczy ~To ci śliczności, mój Jezus
 36     1, 5 |         lnianych włosach; a one modre oczy tak rozgorzały z radości,
 37     1, 5 |          miała, a ino tak sobie, żeby oczy dłużej nacieszyć.~Ostygła
 38     1, 5 |                Jest to na jarmarku? - oczy jej pojaśniały.~- Ostał
 39     1, 6 |          biodro, ramię w ramię...~- A oczy to się wam świcą jak temu
 40     1, 6 |               miękko, zaglądając mu w oczy.~- Laboga, a dyć ino la
 41     1, 6 |          wiedziała, co się jej stało, oczy ją paliły, jakby zasypane
 42     1, 6 |         cięgiem widziała jego twarz i oczy roziskrzone, pożądliwe...
 43     1, 6 |          rzekła twardo stara wznosząc oczy na obrazy święte.~- A kto
 44     1, 6 |         siedziała w milczeniu, ino te oczy gwiezdne świeciły się kiej
 45     1, 7 |           rękę i tak gorąco patrzył w oczy, aż się dziewczyna zarumieniła
 46     1, 7 |         całował, że całkiem zesłabła, oczy jej zaszły mgłą, tchu złapać
 47     1, 7 |                 ani mi się pokazuj na oczy!... - wrzasnęła.~- Krzyczycie
 48     1, 7 |       troskliwie obcierać jej twarz i oczy, a głaskać po głowinie,
 49     1, 7 |              nie płacz... nie... a to oczy ci się zaczerwienią kiej
 50     1, 7 |         patrzał na nią, aż spuszczała oczy i czerwieniła się. Ale nikt
 51     1, 7 |           mówią o bocianie, ino się w oczy roześmieje... nie tak to
 52     1, 7 |          wszystkich stron i wszystkie oczy spoczęły na niej. ,~- A
 53     1, 7 |         utkwił blade, jakby wypłakane oczy w ogniu i ozwał się cicho,
 54     1, 7 |                to obcierały ukradkiem oczy, bo tak je rzewnością przejęła
 55     1, 8 |            domu, bo go powstrzymywały oczy Jagustynki, co za nim chodziły
 56     1, 8 |              za nim chodziły cięgiem; oczy zmrużone, a świecące urągliwością
 57     1, 8 |       przysiadł w podle.~- Jakże, mam oczy.~Milczeli długo przetrzymując
 58     1, 8 |        Przepili parę razy z rzędu, aż oczy pojaśniały wszystkim i języki
 59     1, 8 |   Wytrzeszczyli na niego nieprzytomne oczy:~- A to nie ma godziny,
 60     1, 9 |              się mętne kałuże kiej te oczy zapłakane...~Nadszedł Dzień
 61     1, 9 |               ziemia, twarze i topili oczy beztrwożne w tajemnicy,
 62     1, 9 |             cięgiem nasuwał mu się na oczy, ino zaraz legł spać, jak
 63     1, 9 |              mu poczerniała, że tylko oczy uczyniły się jeszcze większe
 64     1, 9 |            gębę szeroko otworzył i te oczy modre i stojał nieruchawy
 65     1, 9 |            porwał się z nagła, wytarł oczy i z mocą jął iść do stołu...
 66     1, 9 |               jak ta ziemia święta, a oczy szare niby te kałuże, co
 67     1, 10|               ino plunąć a iść, gdzie oczy poniesą...~- A idź, któż
 68     1, 10|               i te jej psie, skamlące oczy... i gdyby nie ona!... Żeby
 69     1, 10|               usmoloną tak, że mu ino oczy świeciły się jako te wągliki,
 70     1, 10|         żalenia się po kątach, trza w oczy stanąć i prosto powiedzieć,
 71     1, 10|          Przeciw temu nie powstawaj w oczy, a przychwalaj i mów, że
 72     1, 10|               aż pot pokrył mu czoło, oczy rozbłysły i dreszcz go przechodził
 73     1, 10|          dyszącą namiętnie, jej modre oczy i te usta pełne i tak czerwone,
 74     1, 10|            jej ramiona, jej nogi - aż oczy przecierał i odpędzał precz
 75     1, 10|               Milczeli, ino wszystkie oczy podniosły się na niego i
 76     1, 10|           włosy mu cięgiem spadały na oczy, jarzące jak u żbika...ale
 77     1, 10|           teraz wynoś się! Niech moje oczy was nie widzą! Słyszysz! -
 78     1, 10|               a blady jak ten papier, oczy mu gorzały zaciętością i
 79     1, 11|             zaczerwienione, rozpalone oczy w świt i modliła się długo
 80     1, 11|          trzymać! - dodała obcierając oczy.~- Józka dobra dziewczyna,
 81     1, 11|           kowalem, bo mu się wciąż na oczy nawijał.~Godnie go wprowadzili
 82     1, 11|            słońce ciągnąca wszystkich oczy; włosy miała zaplecione
 83     1, 11|             zagrała, aż się jej modre oczy lśniły i białe zęby połyskiwały
 84     1, 11|                pogadywał z cicha, a w oczy miłośnie patrzył, na ludzi
 85     1, 11|             wygaduje...~- I inni mają oczy widzące, mają...~- I źle
 86     1, 11|        uciecha! Twarze się rumieniły, oczy połyskiwały i serca się
 87     1, 12|          poszedł spać.~- Żeby choć te oczy napaść.. żeby...~Zamilkł
 88     1, 12|           przepada, ginie, a nawet go oczy człowiecze nie chycą.~Ino
 89     1, 12|          wszelkiego, otwierały się im oczy, a niejednej matce dostałych
 90     1, 12|              szparę wrażały zazdrosne oczy.~Nie zazdrościć to losu
 91     1, 12|        zmyślał jucha i cyganił w żywe oczy, ino tak sprawnie i uciesznie,
 92     1, 12|          odeszła.~Kuba otworzył naraz oczy i wodził nimi dosyć przytomnie.~-
 93     1, 12|          każdy krzyk śpiewem, a każde oczy weselem się jarzyły i radością.~
 94     2, 13|             podnosił czujące, lękliwe oczy na północ - w niezgłębioną
 95     2, 13|            przygasły światłości, sine oczy wód pomdlały, wszystko jakby
 96     2, 13|                Nie spoglądali sobie w oczy, nie przemawiali, słowa
 97     2, 13|             nią ciche, zaczerwienione oczy i tak spojrzał smutnie a
 98     2, 13|               nadzieją; patrzyła mu w oczy jak ten pies wierny i słuchliwy,
 99     2, 13|             pustkowiu, nawrócił znowu oczy na wieś, za ojcową chałupą
100     2, 13|             wybałuszone i zestrachane oczy, darmo porykiwało głucho.~-
101     2, 13|                   We świat iść, gdzie oczy poniesą, byle ino z dala...
102     2, 13|        wzgórze... Patrzył wciąż w jej oczy, stały przed nim, skrzyły
103     2, 13|             przejęły, że ino te modre oczy same jedne w nim jaśniały.
104     2, 13|            kwaterkę po kwaterce, a te oczy wciąż modrzały przed nim,
105     2, 14|             ożeni:.. to mi się w żywe oczy zapierała wszystkiego! Juści,
106     2, 14|                czegoś potrzebował i w oczy dobrość świadczył.... a
107     2, 14|            skamlałaby i ludziom przed oczy nie świeciłaby swoją biedą.~
108     2, 14|         choćby ino w opłotki, by choć oczy nacieszyć, ale zawróciła
109     2, 14|           ścieżkę, próżno przecierała oczy z łez marznących u rzęs,
110     2, 14|              bez pamięci, bo Jagusine oczy znowu wyjrzały z ciemności
111     2, 14|               oczami patrzył w tamtej oczy, w Jagusine modre oczy.~
112     2, 14|         tamtej oczy, w Jagusine modre oczy.~
113     2, 15|            czepiał, niby nie prosto w oczy, ale tak zawżdy utrafił
114     2, 15|          słucha się we wszystkim, a w oczy pokornie patrzy jak ta trusia,
115     2, 15|           niecoś świat Boży oglądało, oczy pasło i duszy rosnąć pomagało... -
116     2, 15|         stronił od nich, ino im takie oczy pokazywał, że sami go omijali.~
117     2, 15|      jastrzębi, jeno nie tak garbaty, oczy wielkie, siwozielone, a
118     2, 15|              koło niego, jak mogła, w oczy mu cięgiem patrzyła, by
119     2, 15|    spostrzegał przyczajone za węgłami oczy, nieraz czuł, jak się oglądają
120     2, 15|               na wskróś. Bolały go te oczy, bo jakby świdrem szły przez
121     2, 15|          jednakie.~- Nie cygań w żywe oczy, hale, myśli, że z głupim
122     2, 15|              obmacujące, złodziejskie oczy Jagustynki.~Wieczór był
123     2, 15|              żółciły się jak te kocie oczy zaczajone i drygały raz
124     2, 16|             rosą przyokrył śniegi, aż oczy bolały patrzeć.~Okólne pola,
125     2, 16|                rzekł ciszej i spuścił oczy.~- Mój Boże, to dopiero
126     2, 16|                że poszłaby, gdzie ino oczy poniesą, na bory i lasy.~-
127     2, 16|        zatraciła, wciąż jej wracał na oczy i wszędzie przypominały
128     2, 16| rozgrymaszonego, głaskali, patrzyli w oczy, nic nie pomogło, wypłakała
129     2, 16|              i mocni; a postrojeni aż oczy raziło; kapoty mieli białe,
130     2, 16|            niczym więcej... Przywarła oczy i długo, długo klęczała
131     2, 16|           wielkie, napastliwe i harde oczy tak się słodko patrzyły,
132     2, 16|           kart nawet, nic, bo te jego oczy smutne, oczy żałosne, oczy
133     2, 16|               bo te jego oczy smutne, oczy żałosne, oczy parzące blaskami
134     2, 16|            oczy smutne, oczy żałosne, oczy parzące blaskami stały przed
135     2, 16|              jednakim ogniem grały im oczy.~Antek przysunął się jeszcze
136     2, 17|           wciskała w poduszki, próżno oczy przywierała i nawet pierzyną
137     2, 17|               ją te stróżujące mężowe oczy, gniewała radość i gwar
138     2, 17|              bała się... i Jagustynki oczy chodziły za nią w ślad,
139     2, 17|               nos ucierał, tamten zaś oczy, bo tabaka była krzepka,
140     2, 17|         Boryna się kręcił na ławie, w oczy im patrzał, za języki pociągał
141     2, 17|           dusza do wylotu, śmiały się oczy, wyciągały ręce, prężyła
142     2, 18|              przenikliwie spoglądał w oczy, że ludziom miętko robiło
143     2, 18|                rzadką bródkę i ciemne oczy, głęboko wpadnięte i jarzące
144     2, 18|             nie zwiedła, niby wprost, oczy w oczy, nie patrzał, dobrze
145     2, 18|          zwiedła, niby wprost, oczy w oczy, nie patrzał, dobrze jednak
146     2, 18|           cała w ogniach, czerwona, a oczy rozjarzone błyszczą się
147     2, 18|       milczenie i te jego szpiegujące oczy nie dawały spokoju, jęła
148     2, 19|               o swoich krzywdach, a w oczy wszystkim patrzał i czerwienił
149     2, 19|             urodne, wyrosłe, ciągnące oczy parobków, a jak Balcerkówna
150     2, 19|           ukradkiem zaglądali sobie w oczy, tanecznicy zepchnęli ich
151     2, 19|             przywierała te lube modre oczy, to się już był całkiem
152     2, 19|              te jego brwie czarne, te oczy przepaściste, a te wargi
153     2, 19|             rozpalone twarze, jarzące oczy, tupoty zapamiętałe, śpiewki,
154     2, 19|             wstrzymywał od całowania! Oczy mu ino latały nieprzytomnie
155     2, 19|          słowa, bo wciąż widział jego oczy rozsrożone, bijące w niego
156     2, 20|         spoglądał. Cięgiem czuła jego oczy na sobie, cięgiem, że już
157     2, 20|                powiedział mu prosto w oczy, jak to u niego było zwyczajne:~-
158     2, 20|              do niego zagadywać, to w oczy naglądać, przymilać się
159     2, 20|            śmiejąc księdzu spojrzeć w oczy.~- Chciałbym z wami pomówić,
160     2, 20|             szare, zimne, nieubłagane oczy i zacięte wargi, odwrócił
161     2, 20|             głównie tego, że pono złe oczy miała... Zazierała i do
162     2, 20|       myślunków i turbacji, że mu ino oczy gorzały kiej w chorobie.
163     2, 20|       Siedział ano teraz przy niej, w oczy poglądał i rozmyślał, co
164     2, 21|        piaskiem i prażył w twarze, aż oczy trza było przysłaniać.~Szli
165     2, 21|         obetrzeć załzawione od wiatru oczy, potem zaś w dyrdy śpieszył
166     2, 21|               nie wysychającymi łzami oczy ku niebu. ~Zaczęła przyspieszać
167     2, 21|          rozpalona twarz, przecierała oczy, trzeźwiła się, jak mogła,
168     2, 21|          naciągając chustkę barzej na oczy, ale mimo to stary przy
169     2, 21|        wychudzoną, siną, poodmrażaną, oczy miała zapuchłe od płaczów,
170     2, 21|               spozierając mu prosto w oczy bez dawnego lęku i zestrachanej
171     2, 21|               ognie chodziły po niej, oczy się roziskrzały... już się
172     2, 22|           pośrodku i najpierwsza mu w oczy wpadła, uśmiechnęła się
173     2, 22|          niesły w zaczarowane światy, oczy gorzały, łzy ciekły z nieopowiedzianej
174     2, 22|              utopiła modre, ołzawione oczy w Rochowej twarzy, któren
175     2, 22|               całkiem przysłoniły się oczy na wszystek świat smutny
176     2, 22|              i czekań - a otwarły się oczy na świat inny, nowy i tak
177     2, 22|          dziewczyn krzyknęła zalękła, oczy przecierając zdumiona.~-
178     2, 22|              raz po raz ktoś podnosił oczy na okno i strachem utajonym
179     2, 22|             przed swój dom, przeciera oczy, żegna się, a poznać nie
180     2, 22|               mu Michałek jawić przed oczy, jako wszystkie bogacze,
181     2, 22|               Najświętsza zamknęła mu oczy, pobłogosławiła kobietę
182     2, 23|         zaglądali w siebie co chwila, oczy przeświecały się nawzajem,
183     2, 23|              świat cały przepadał, że oczy, nie mogąc się uchwycić
184     2, 23|               a przesłonione bielmami oczy nie widziały już nic, nawet
185     2, 23|            pod ziemię zapadły, że ino oczy świeciły kieby te świętojańskie
186     2, 23|            boć tak samo rozkwitały im oczy, tak samo dyszeli upalnym
187     2, 24|        rozedniało chyla tyla i ludzie oczy z pomroki nocnej przetarli,
188     2, 24|              powiadacie, jakbyście na oczy widzieli.~- Widzieć nie
189     2, 24|       przepychali się z mocą, że jeno oczy błyszczały groźnie i splątana,
190     2, 24|               z drzewa wyrzezał, jeno oczy gorzały bystro a sucho i
191     2, 24|           bowiem nawijać mu się przed oczy tak prędko po wszystkim.~
192     2, 24|             mu świecili, jak pieski w oczy naglądając, że choć czasem
193     2, 24|               oprzytomniał i otworzył oczy, spotykał się z oczami księdza;
194     2, 24|           dech w piersiach, wszystkie oczy kiej ten grad piorunowy
195     2, 25|         opłotkach i mrużąc od blasków oczy spozierał radośnie na wieś
196     2, 25|              iż ledwie człowiek ozwar oczy, ledwie się obejrzał, ledwie
197     2, 25|          patrzenie chorego, co ledwie oczy ozewrze i coś niecoś rozpozna,
198     2, 25|             świętości, jako na własne oczy sprawdziła, że już z dobre
199     2, 25|          ściskał jej duszę i napełnił oczy łzami, że zachciało się
200     2, 25|           gwałtownie, rozbłysły dziko oczy, sto pięści naraz wyrwało
201     2, 25|           tyla rozedniało i jaki taki oczy ozwarł i ciężką, senną jeszcze
202     2, 25|           wychynęła w górę, to jakieś oczy rozgorzały bystrzej, to
203     2, 25|              mróz szedł od niego, ale oczy jarzyły mu się kiej wilkowi,
204     2, 25|               na odlew pięścią między oczy, że jeno ozwarł ramiona
205     2, 25|              żyw był jeszcze, ale już oczy zachodziły mu mgłą i kopał
206     2, 25|      wydobywała się krew zalewając mu oczy i twarz całą, blady był
207     2, 25|      pokrapiał.~Naraz Boryna otworzył oczy i długo patrzał w Antka,
208     3, 26|           Ostatnie gwiazdy gasły kiej oczy śpiączką morzone.~Na wschodzie
209     3, 26|             ciężko mgławicami zasnute oczy, poruchiwał się ździebko,
210     3, 26|               i zamilkło przywierając oczy niegodne.~I oto dzień się
211     3, 26|              jej siwe, zaczerwienione oczy rozbłyskiwały radością.~
212     3, 26|             gdzie znów patrzyły żółte oczy kaczeńców, wiaterek też
213     3, 26|              westchnęła przysłaniając oczy dłonią, bo naprzeciw od
214     3, 26|              się urągliwie, a złe jej oczy strzeliły nienawiścią.~Agata
215     3, 26|             on stanął przed nimi, a w oczy im rzekł:~- Skujcie mię
216     3, 26|               te śliczności i ciesząc oczy podarunkami, a ona rada
217     3, 26|             kości me bolą po drodze i oczy już śpik morzy.~- A śpijcie,
218     3, 27|               dała, szronem przetarła oczy i nalazłszy to zagubione
219     3, 27|       Podniesła ciche, opite radością oczy na pola szerokie, zawarte
220     3, 27|            rzezanych; otwarte szeroko oczy patrzyły przed się nieruchomo
221     3, 27|             plamami, i zaczerwienione oczy.~- Niczym się nie umartwi,
222     3, 27|                 zajrzał mu z bliska w oczy.~- Dyć leży, jak leżał! -
223     3, 27|             poskrobał rudych wąsów, a oczy to mu jak te złodzieje latały
224     3, 27|               się nie natknąć na jego oczy, wciąż rozwarte.~Juści,
225     3, 27|           udręki, odwracając z odrazą oczy od jego twarzy strasznej,
226     3, 27|             pamięć tych rzeczy topiąc oczy w górze, wysoko, gdzie na
227     3, 27|        poszłaby na kraj świata, gdzie oczy poniesą, gdzie jeno powiedzie
228     3, 27|             głos poruchuje wargami, a oczy mu chodzą, jakby chciał
229     3, 27|          poredzę! - szepnęła z mocą i oczy jej rozbłysły nieustępliwą
230     3, 27|          wymijająco nie patrząc jej w oczy.~- Pytał się to o chałupę,
231     3, 27|          pamięć krzywd wywlekły przed oczy, iż nawet mało kto poszedł
232     3, 27|            wyprężył się i padł w tył, oczy mu się zwarły, zarzęział.~-
233     3, 27|              wyszedł, Boryna otworzył oczy puszczając z rąk gromnicę,
234     3, 27|              i zwalił się na pościel, oczy mu przygasły i zasnuły się
235     3, 28|                  nim słońce wzjedzie, oczy rosa wyje: któren pieniądz
236     3, 28|              jeszczech podsuwając pod oczy coraz to nowe la zachęty.~-
237     3, 28|               stara podsuwając mu pod oczy połeć.~- I... niecałe trzydzieści
238     3, 28|              raz pierwszy ciska jej w oczy groźby i strachania, że
239     3, 28|            nasuniętą na czoło zapaskę oczy zaczerwienione jakoś.~Hanka
240     3, 28|    cyganiliście, jedno by mi piaskiem oczy zasypać, a robicie drugie.
241     3, 28|       siarczyście.~Popatrzyli sobie w oczy z bliska i z taką mocą,
242     3, 28|           przyjdzie i nigdy Lipiec na oczy nie oglądać, kiejście tacy.
243     3, 29|              po raz wznosił rozpalone oczy na chałupy, przemyśliwał
244     3, 29|          coraz dalej sięgały tęskliwe oczy, aż po owe wręby wsi i borów,
245     3, 29|                nie lubił jakoś leźć w oczy urzędom.~Gwar zaś był coraz
246     3, 29|           puszczą?.. - przycierała, w oczy mu nie spoglądając.~- A
247     3, 29|               nawet pól mogły sięgnąć oczy, niebo zaś wisiało wysokie
248     3, 29|             noc, że mało kto poredził oczy zmrużyć choćby na pacierz,
249     3, 29|         dobrodzieju wlepiając w niego oczy.~Ze wsi nadchodziło coraz
250     3, 29|               tęcza i grał farbami aż oczy trza było mrużyć.~- Śliczności,
251     3, 29|             nigdy nic i z uśmiechem w oczy jej poglądała.~Hanka dziw
252     3, 29|             że kiej żywy się widział: oczy miał ze ziarn różańcowych
253     3, 29|              pilnie zapinając stanik; oczy jej gorzały i ręce się trzęsły.~
254     3, 30|           ździebko, człowieczym łanie oczy się mrowiły, połyskliwie
255     3, 30|            kowalowy.~Niejedne kobiece oczy się tam niesły wypatrując
256     3, 30|     dojrzawszy naraz znajome twarze i oczy łzami przeszklone... Nawet
257     3, 30|      rzewliwie owe krzywdy Pańskie na oczy przywodził, jaże się gorąco
258     3, 30|         dokumentnie, jaże kajś niekaj oczy kleiły się śpikiem, a po
259     3, 30|           śpiewaniami opowite i przez oczy wszystkiego narodu, i przez
260     3, 30|           zorza się widziała, a modre oczy niby gwiazdy jarzyły się
261     3, 30|               obrały i zawiązawszy mu oczy, ustawiły go wprost ganku
262     3, 30|          światła gasły posobnie, kiej oczy snem zwierane; milczenie,
263     3, 30|          Hanki.~- Skarży się, a rada, oczy się jej skrzą do figlów!~-
264     3, 30|          wziął miejsce kole Jagusi, w oczy jej zaglądał podając usłużliwie,
265     3, 30|              oprzytomniała otwierając oczy, zgudka ją jeno chyciła.~
266     3, 30|         rzewliwa, że łzy przysłaniały oczy i ognie się po niej rozlewały;
267     3, 30|        chłodząc nimi rozpalone usta i oczy...~Czasem przysiadała pod
268     3, 30|           Dygotała w sobie, paliły ją oczy, zaś omdlałe nogi stulały
269     3, 30|         Zobaczcie! - podsunął jej pod oczy książkę i pokazywał.~Stali
270     3, 30|              wtedy podnosiła na niego oczy podziwu pełne, nie śmiejąc
271     3, 30|               ciszej zaglądając jej w oczy z tak bliska, że wstrzymała
272     3, 30|            szeptem, paśli jeno chciwe oczy i wzdychali, bo w każdym
273     3, 30|               ziemię wrosły, a pasący oczy i dusze odemstą...~Zaś od
274     3, 31|         Dominikowa przetarła mu wódką oczy, usta i czoło i dopiero
275     3, 31|           sołtysem, a Hanka wpierając oczy w kowala rzekła:~- Przyjdą
276     3, 31|            się chorą, rzekła cicho:~- Oczy się wam świecą kiej w chorobie...~-
277     3, 31|             nie śmiejąc cisnąć się na oczy dobrodzieja, który wnet
278     3, 32|               miał czerwone i spaśne, oczy bielmem zasnute, brwie siwe
279     3, 32|               się do niego, wlepiając oczy z jakąś trwożną radością,
280     3, 32|               wyprostował się i wparł oczy w jej rozgorączkowaną twarz.~-
281     3, 32|            zapaski, że ledwie im było oczy widać, z koszykami na ręku
282     3, 32|               Co dnia z nią siedzę, a oczy i rozumienie mam. Nacierzpiała
283     3, 32|             srogie, pełne zawziętości oczy uderzyły kieby nożem, jaże
284     3, 32|           księdza!~Podniesła zdumione oczy na niego. Siadał właśnie
285     3, 32|               jej modre, zwilgotniałe oczy, kieby ten dzień majowy
286     3, 32|                serce lubo dygotało, a oczy szły za nim pokornie, zgoła
287     3, 32|          topolowej, rozerwały się ich oczy, puściły te parzące ogniwa
288     3, 32|                Rozglądała się dokoła, oczy trąc, jakby ze snu wyrwana.~-
289     3, 32|          niekiedy, a częściej Jasiowe oczy jarzące i Jasiowe wargi
290     3, 32|               Hej! szeroko niesły się oczy, i daleko, i przestrono,
291     3, 32|              drzewa samotnie rosnące. Oczy się tam niesły jak ptaki,
292     3, 32|         głośniej, w dyrdy już sunął i oczy wpierał w bór niedaleki,
293     3, 32|            zeszła na bok, w bruzdę, i oczy wypatrywała...~Zaś Jagusia,
294     3, 32|       pokrzyki a szepty gorące, i już oczy gorzały radością, już się
295     3, 32|             toć gwarzą, cieszą się, w oczy sobie zaglądają, cisną się
296     3, 32|              szepty, wpierała ciężkie oczy w krzyż błyszczący i szła,
297     3, 32|              mrokiem przesłaniają się oczy i jak ta męka rośnie z minuty
298     3, 32|              ku niemu rzuciły się jej oczy rozgorzałe, ku niemu porwały
299     3, 32|        Olendrów z Grunbacha.~Szeptali oczy wytrzeszczając ciekawie,
300     3, 32|         robiła, co ino jej wpadło pod oczy, za wszystkich; wydoiła
301     3, 32|              sroższy smutek~Zapłakane oczy nic nie widziały wpodle
302     3, 32|               Hankę: zajrzały sobie w oczy przeszklone łzami a bólem
303     3, 32|                że często złe i mściwe oczy przyskakiwały do siebie
304     3, 32|              złoście sprężyły dusze i oczy poczęły się żgać błyskawicami
305     3, 33|              i szepcąc pacierze, trąc oczy, a ździebko poziewając za
306     3, 33|          stracha, zamiera, aże raptem oczy ozewrze na słoneczną światłość
307     3, 33|           rozniesło!~- Nie przywrę, w oczy mu powiem, bo widziałem.
308     3, 33|             ze skórą, naderwane uszy, oczy zakrwawione i całą twarz
309     3, 33|             modrzały ogromne; słodkie oczy, białe zęby grały w wiśniowych
310     3, 33|            sadzie; podniosła na niego oczy dziwnie smutne, ledwie co
311     3, 33|          barzej:~- A gdzież to miałem oczy? Takie to cherlawe i wymiękłe...
312     3, 33|          postury, ni...~Prawda, jedne oczy to miała piękne, równe może
313     3, 33|             go jej kochające, lękliwe oczy, gniewał chód cichy, gniewała
314     3, 33|                 przywtórzyli wbijając oczy w michę.~- Byliście już
315     3, 33|               Słońce prażyło prosto w oczy, cienie były jeszcze maluśkie,
316     3, 33|              Tomaszu! Tomaszu!~Ozwarł oczy, Agata siedziała pobok,
317     3, 33|           lśniły w słońcu. Przymrużał oczy z lubości, grzebiąc między
318     3, 33|       skrzybotem, podnosząc wypłakane oczy ku niemu.~Powlekła się wolniuśko,
319     3, 33|               zdziebko.~Chory drgnął, oczy mu się zatrzęsły, obejrzał
320     3, 33|              co?~Czekali patrząc mu w oczy.~- Sam tu, chłopy! Do mnie!
321     3, 33|                 rzekł Kłąb odwracając oczy na chałupę.~Józka znowu
322     3, 33|           słuchać nie chciała, w żywe oczy się wypierając, jakoby co
323     3, 33|         zawzięta, boć przy ludziach w oczy świarczyli sobie przyjacielstwo,
324     3, 33|               Biednemu zawdy wiater w oczy!...~Ale i wyrzekania a biadolenia
325     3, 34|         ozdarł, słońce chlustało mu w oczy i coraz kawał modrego nieba
326     3, 34|          przyśmiech wionął po twarzy, oczy się zatrzepały i jął ruchać
327     3, 34|       słoneczne bryzgi, zalewające mu oczy raz po raz.~Rocho jeno westchnął,
328     3, 34|               spieki, słońce lunęło w oczy, żywym ogniem prażąc, że
329     3, 34|          ozdzierały schmurzone niebo, oczy wyżerając blaskami.~Domy
330     3, 35|         wracając spuszczała przed nim oczy i krwawy rumieniec oblewał
331     3, 35|         dobrotliwie, podnosząc na nią oczy. ~Przystanęła z zapartym
332     3, 35|             Chory wytrzeszczył na nią oczy i cosik zamamrotał, ale
333     3, 35|            potem zbladła kiej ściana, oczy się przyćmiły łzami, rozwiedła
334     3, 35|            tak nagle się przemieniła: oczy się zaiskrzyły, krew zagrała
335     3, 35|              za nią ze skamleniem i w oczy zaglądał, jakby cosik miarkując,
336     3, 35|              o tym rozpowiadała, jaże oczy trzeszczył wystrachane i
337     3, 35|            trzasnął ją pięścią między oczy, chycił za boki i rzucił
338     3, 35|         wydzierała.~- Żebych cię moje oczy więcej nie widziały... żebych
339     3, 35|           popieczone, włosy spalone i oczy, że ledwie widziała.~Szymek
340     3, 35|             ale miała tak przepłakane oczy i żałości a smutku pełne,
341     3, 35|           świecie, nie... - odwróciła oczy.~- Bym ci co pomógł, zaradził... -
342     3, 35|              w jej modre, przepłakane oczy, a żal, tkliwość i gniew
343     3, 35|          zapytał cicho, nie patrząc w oczy:~- Prawda to, że ksiądz
344     3, 35|             Ale kto go ta posłucha? - oczy jej rozbłysły.~- Jużeśmy
345     3, 35|          surowe, miny zadzierzyste, a oczy wynosiły się hardo, nieustępliwie.~
346     3, 35|               się zrywać, przysłaniać oczy garściami, a patrzeć ku
347     3, 36|              siadł raptem, przecierał oczy i jakby słuchał, ale wnet
348     3, 36|               zaglądał mu w przywarte oczy, to ozwał się znowu z dziwnym
349     3, 36|               w jakimś niemym krzyku, oczy patrzyły jeszcze straszniej
350     3, 36|          światła jedne po drugim, jak oczy snem przywierane. ~Księżyc
351     3, 36|    księżycowych brzasków, bijącą mu w oczy.~- Dnieje... pora... - zamamrotał
352     3, 36|               błyskawica otworzyła mu oczy z pomroki śmiertelnej, niebo
353     4, 37|         garściach zaciskał piach; zaś oczy otwarte szeroko patrzyły
354     4, 37|         unosił płachty, zazierał mu w oczy, przyklękał i pacierz mówił,
355     4, 37|             zestrachane, nieprzytomne oczy. Strach ją chycił za gardło
356     4, 37|                co? - pytał trąc suche oczy.~- Ani tego słowa, ogarnęłam
357     4, 37|           żałował i łzy obcierał, a w oczy nie patrzył. Wziął się Jambrożowi
358     4, 37|           dobroście nieboszczyka, ale oczy mu cięgien szukały czegoś
359     4, 37|    przymrużone od blasków dziecińskie oczy.~Bardzo cudnie było na świecie,
360     4, 37|             jeszcze śmie pokazywać na oczy! - syknęła za nią wójtowa.~-
361     4, 37|              posobnie i gasły niby te oczy strudzone patrzeniem w umarłego,
362     4, 37|              kto przecknął i ozwierał oczy. W słodkim dośpiku leżało
363     4, 37|               łzy napełniły jej modre oczy, a ciężkie wzdychy dziw
364     4, 37|             wzdychał ciężko, obcierał oczy, a często gęsto i poniektóre
365     4, 37|           cisnęły, zamierało serce, a oczy strwożone, oczy pobłąkane
366     4, 37|              serce, a oczy strwożone, oczy pobłąkane w niemocy niesły
367     4, 37|        gdziesik i jakby widział przez oczy zaszklone łzami ojców swoich,
368     4, 37|         dziedzic, a obcierał kułakiem oczy.~Pokrótce jednak księża
369     4, 37|              zaś Płoszkowa obcierając oczy dodała:~- Tak se łaskę wypłakuje,
370     4, 37|              w kącie srodze zwarzony, oczy cięgiem przecierał i ciężko
371     4, 37|             poruszył, tylko rozpalone oczy latały, Łapa jeno przewąchiwał
372     4, 38|           powietrze ślepiło wyżerając oczy. Parzyła ziemia, parzyły
373     4, 38|             dziedziców zaglądało im w oczy i tak się cosik śmiali,
374     4, 38|               ni kogo pozdrowił. Jeno oczy się im jarzyły i brody trzęsły,
375     4, 38|          zabrzęknął w tacę, podniesła oczy i jakby zdrętwiała ze zdumienia,
376     4, 38|             ślepiami, że próżno tarła oczy i żegnała się raz po raz,
377     4, 38|            głowę i wytrzeszczył ślepe oczy.~- Antkowa, widzi mi sie!
378     4, 38|               przywidziało, przetarła oczy raz i drugi; on ci to był
379     4, 38|          niego kiej w tęczę, odwrócił oczy i nakupiwszy w kramie obrazików,
380     4, 38|        odparła smutnie.~Zajrzał w jej oczy przemglone, zacisnął kaszkiet
381     4, 38|              już ponosiła wszystkich, oczy strzelały mocą, hardość
382     4, 38|        galancie, co już niejeden jeno oczy bałuszył i ozorem ledwo
383     4, 38|           tęsknica, ni to kochanie, a oczy miała pełne suchego żaru
384     4, 38|            ręce do pacierza, podniósł oczy ku niebu i zamodlił się
385     4, 38|              kiej oszalałe, paliły ją oczy, paliły usta nabrane i same
386     4, 39|                 zgromiła ją odrywając oczy od różańca.~- Kiej me tak
387     4, 39|                bo wytarłszy ukradkiem oczy; częstował kowala tabaką
388     4, 39|          czegoś chmurna i wzdychliwa, oczy miała połyskliwe jakby od
389     4, 39|          wpierając w niego wzgardliwe oczy. Zakręcił się, jakby kijem
390     4, 39|               wpierała w nią szydliwe oczy, a judzący prześmiech wił
391     4, 39|              jakimi miała przewiązane oczy, i lały się ciurkiem po
392     4, 39|                Hance naraz łzy zalały oczy, pamięć zdrad Antkowych
393     4, 39|            jeno nie widzieć więcej na oczy. Chciałaś, to masz prawdę.
394     4, 39|        jeszcze jakieś Zdrowaś obtarła oczy, przeszła sień, otworzyła
395     4, 39|          jakby ją kto trzasnął między oczy, ale papier podniesła i
396     4, 39|              o ziem i pójdę, kaj mnie oczy poniesą - zakrzyczał gniewnie
397     4, 39|        Podniesła na niego niespokojne oczy.~- Wiecie, Dominikowa pojechała
398     4, 40|         dziewczyna. Hanka przysłoniła oczy od słońca, ale nie mogła
399     4, 40|           oroszony krwią serdeczną, a oczy wierne i oddane, oczy pełne
400     4, 40|               a oczy wierne i oddane, oczy pełne bezgranicznego miłowania
401     4, 40|               jęknęła podnosząc łzawe oczy ku niebu, w najszczerszej,
402     4, 40|             stodole.~I śmiały się jej oczy i twarz i tak wszystka tchnęła
403     4, 40|              przy tym naglądając mu w oczy i wyczekująco, ale on sobie
404     4, 40|            twardo, podnosząc na niego oczy.~Ściągnął brwie, przedeliberował
405     4, 40|       najdłużej się cieszył i napasał oczy, bo chociaż szła nierówno,
406     4, 40|              jawie, a śpik sypał mu w oczy makiem i wodził kajś ponad
407     4, 40|           rozbiera! - bronił się trąc oczy kułakiem i srożąc brwie,
408     4, 40|          widział przed sobą jej modre oczy i lśniące zęby, i te czerwone
409     4, 40|           żywa mu stawała, przecierał oczy odganiając ją z pamięci,
410     4, 40|               bojąc mu się nawijać na oczy przemykał się jeno z dala,
411     4, 41|           Odpocznijcie, a to wama już oczy na wierzch wyłażą.~Przysiadła
412     4, 41|      odwracając zaczerwienione, bólne oczy.~- Takeście jakoś zmiękli,
413     4, 41|              w niebo groźne, pytające oczy.~- Małoście to na nich pomstowali? -
414     4, 41|               wargach, rozjarzyły się oczy i przysunąwszy się jęła
415     4, 41|             znikąd ni poratunku! Jeno oczy wypłakują i boskiego zmiłowania
416     4, 41|              po głowie i przyćmiewały oczy, że coraz częściej pług
417     4, 41|                Długo potem przecierał oczy wodząc nimi po drzewach,
418     4, 41|           Antek schmurzył się nagle i oczy zaświeciły mu ponuro.~-
419     4, 41|               ta osinowa deska; jedne oczy mu gorzały, zaś w wychudzonej
420     4, 41|               dnia wisiałem u kraty i oczy wypatrywałem za tobą, i
421     4, 41|        szarpani gryzącymi spominkami, oczy im pływały w zakrzepłych
422     4, 41|               wargi roztrzęsione i te oczy zalane gorzkimi łzami, te
423     4, 41|             kochane a tak przesmucone oczy. Pieścił ją, przyhołubiał
424     4, 41|          podniesła na niego zapłakane oczy.~- A choćby do samej Hameryki!
425     4, 41|              sadami; przecierał tylko oczy kieby ze śpiku a wzdychał
426     4, 41|               dzień jął mu zazierać w oczy, przyleciała go budzić Hanka.
427     4, 42|         grzbiet, odzipiał, przecierał oczy zalane potem i znowu przypinał
428     4, 42|              i zaświeciło mu prosto w oczy.~- Panie Boże zapłać! -
429     4, 42|                  wyrzekł przymrużając oczy. - Na gorąc znowu idzie
430     4, 42|            się do niego, obcierał jej oczy, głaskał po głowinie, ale
431     4, 42|             gorąco i zazierając jej w oczy dodał ciszej: - Chłopak
432     4, 42|             się z nią stowarzyszał, w oczy zazierał i z cicha, gorąco
433     4, 42|            bacząc na rozjarzone łzami oczy Tereski stróżujące nieodstępnie.~
434     4, 43|              w niej była na odpuście. Oczy za mną wypatrzą, zobaczysz!
435     4, 43|                 matyjasiła odwracając oczy i nawet nie patrząc na boćka,
436     4, 43|            biły jeden za drugim, jaże oczy ślepiło, i spadała ulewa,
437     4, 43|               mnie gębulę. Przetarłam oczy, bo mi się zdało, że mnie
438     4, 43|                Zajrzała mu pytająco w oczy.~- Cóż ci to? krzywisz się
439     4, 43|            pójdzie we świat, gdzie go oczy poniosą.~- To się ożeń,
440     4, 43|               myślach - zajrzał jej w oczy natarczywie, odwróciła głowę
441     4, 44|           próg i przysłoniwszy dłonią oczy wyzierał na szeroką drogę,
442     4, 44|              strażnikami, komu bakę w oczy świecił, z kim był za pan
443     4, 44|           smak, niech stanie, to mu w oczy przywtórzę, głupie! Bo nie
444     4, 44|        zaczęli się odwracać podnosząc oczy na dach kancelarii, kaj
445     4, 44|      prężących się u proga.~Wszystkie oczy zwróciły się na drzwi, ale
446     4, 44|            głową jakby przytakująco i oczy przecierał, więc ośmielony
447     4, 44|       wszystkie! - wyrzekł otwierając oczy.~- To my akuratnie takiej
448     4, 44|           naczelnik wpierając w niego oczy.~Zadrżał, ale rzekł śmiało
449     4, 45|           kipiało już takim warem, że oczy bolały od blasków i spieki,
450     4, 45|                jak się odbywało, jaże oczy szeroko otworzył ze zdumienia.~-
451     4, 45|        naciskiem, patrząc mu bystro w oczy, dziedzic zakręcił się jakoś
452     4, 45|        organistów z Jagusią.~Przetarł oczy, całkiem pewny, jako mu
453     4, 45|              z naciskiem, spuszczając oczy na rozmigotane druty. ~Jasio
454     4, 45|            Ale nikt go nie widział na oczy.~- Nie mogę go nikaj naleźć -
455     4, 45|           powstał z krzesła, otworzył oczy i zamamrotał: - Zmęczyły
456     4, 45|               żytem wtopił rozmodlone oczy w to niebo rozgwiażdżone
457     4, 45|         widział jej modre, błyszczące oczy wlepione w siebie i jakiś
458     4, 45|           otwarte, a jakby niewidzące oczy.~- A te moje, co się im
459     4, 45|          ścisnęła duszę, łzy zatopiły oczy, współczująca litość przygięła
460     4, 45|        grzejąc się w słońcu i ciesząc oczy tym dniem jasnym i życiem,
461     4, 45|          wełnę, dziwił się temu, gdyż oczy miała przewiązane.~- Palcami
462     4, 45|            się nań patrzą rozmiłowane oczy!~A jaki to człowiek mocen
463     4, 45|        najśliczniejsza i tak ciągnąca oczy, tak wabiąca jarzącymi ślepiami,
464     4, 45|            plotów nie roznoszę. Macie oczy, to wypatrzcie same.~Jakoż
465     4, 45|           twarzy, gwiazdy zaglądały w oczy szeroko otwarte, nabrane
466     4, 45|             wlepiając w niego ciężkie oczy.~Uśmiechnął się i spróbował
467     4, 45|         stanęła w pąsach, pociemniałe oczy buchnęły płomieniami, a
468     4, 45|        dziwnie niespokojnie, przetarł oczy i wstał.~- Muszę już iść
469     4, 45|             rad z towarzystwa, wlepił oczy w książkę i z wolna idąc
470     4, 45|               i zajrzał jej głęboko w oczy.~- Prawda, jakie śliczne,
471     4, 45|           tego kazania słuchała.~Jaże oczy mu rozbłysły, a na twarz
472     4, 46|            srogi niepokój i wszystkie oczy pełne były lęku i oczekiwań.~-
473     4, 46|            lecą na plebanię.~Poniesły oczy na drugą stronę stawu, przeprowadzając
474     4, 46|          Jasiu! Jasiu! - A rozjarzone oczy rwały się gdziesik kieby
475     4, 46|               zadrżał, spojrzał w jej oczy szeroko otwarte i zamilkł.~
476     4, 46|              poklękały w zachwyceniu, oczy widziały cudności niewypowiedziane,
477     4, 46|            chłopy ukradkiem wycierali oczy.~I zaraz się rozeszli.~Do
478     4, 47|              radę dadzą.~Kłębowa jaże oczy wytrzeszczyła ze zdumienia.~-
479     4, 47|         siebie i otworzyła załzawione oczy.~- Dyć już kończę, paniczku -
480     4, 47|           ciszej, coraz bełkotliwiej, oczy jej gasły niby ten dzień
481     4, 47|             na sam koniec, zawarł jej oczy, sam Jasio zmówił za nią
482     4, 47|            skoro zajrzał w jej martwe oczy i w tę stężałą na grudę
483     4, 47|            podniesła na nią zapłakane oczy i dygocąc w zalęknieniu,
484     4, 48|         choćby wraz pęknąć miało... - Oczy jej zapłonęły taką świętą
485     4, 48|          Dopiero Kozłowa otworzyła mi oczy, a teraz już sama zobaczyłam,
486     4, 48|     niepojętej rozkoszy przysłonił mu oczy i serce dręczył, że naraz
487     4, 48|               sparło pod piersiami, a oczy nalały się łzami, przejął
488     4, 48|            się z pościeli, przecierał oczy i rozglądał się wystraszony,
489     4, 48|        spominając jej gorące całunki, oczy rozjarzone i drżący głos: -
490     4, 48|        Jasiowi również rozjarzyły się oczy i miody zalały serce, nie
491     4, 48|             do kolan wpierała w niego oczy, przepaści ogniste, oczy
492     4, 48|              oczy, przepaści ogniste, oczy modre jak niebo i jak niebo
493     4, 48|               jak niebo niezgłębione, oczy upojne niby całunki i niby
494     4, 48|        przygarnięcia rąk umiłowanych, oczy pokuszeń i niewinnego dzieciństwa
495     4, 48|               że se cosik gaworzy, że oczy mu się jarzą, a ona klęczy
496     4, 48|        bledszą i dziwnie zbolałą, zaś oczy podsiniałe i, jeszcze szkliste
497     4, 48|              nabożeństwo, wystrachane oczy Jagusi, matka, siedząca
498     4, 48|               wzmagał, słońce ślepiło oczy i kurz podnosił się tumanami,
499     4, 48|           zabite smutkiem i rozpaczą, oczy świeciły kiej studnie niezgłębionej
500     4, 49|               podnosząc zgorączkowane oczy.~- Ciekawaś czy nie, a powinnaś