Tom, Rozdzial

  1     1, 1 |              szczypty, nie śmiejąc przy nim zażywać.~- Juści, kartofle
  2     1, 1 |             wysadzonej drodze.~Długo za nim spoglądali w milczeniu,
  3     1, 2 |                 i ogromnymi belkami pod nim, i tak zastawiona różnym
  4     1, 2 |          zwilgotniałe zapałki o portki, nim zapalił.~Pykał od czasu
  5     1, 2 |            obmacując miski, które przed nim postawiła wójtowa.~Żachnął
  6     1, 2 |                Sielna kobieta!- Dreszcz nim wstrząsnął, bo i chłód wilgotny
  7     1, 2 |               na Jagnę, że mąciło się w nim wszelakie rozeznanie, i
  8     1, 3 |             kwiczały, a Łapa chodził za nim i zaglądał mu w oczy.~-
  9     1, 3 |    dziękczynienia~A Łapa siedział przed nim na zadzie i skomlał uciesznie,
 10     1, 3 |                 wyfruwał, rzucał się za nim, biegł kilka kroków i zawracał
 11     1, 3 |                zza węgła i stanął przed nim.~- Ptaszkami się, ścierwo,
 12     1, 3 |              Boryna pogroził jeszcze za nim, opasał się i wrócił do
 13     1, 3 |              ino haruj i haruj!~Złość w nim zbierała, aż poklinał z
 14     1, 3 |            dziedzic z Raciborowic, a za nim dwóch ławników i sekretarz,
 15     1, 3 |             Hale, świnia sama poszła za nim, głupi uwierzy, ale nie
 16     1, 3 |        uśmiechem, aż ciarki przeszły po nim, że świsnął batem i odjechał,
 17     1, 4 |                do śpiącego Łapy i jął z nim baraszkować.~- Ale, gził
 18     1, 4 |              krzywą nogą, że kurzawa za nim wstawała.~Nie, nie ostał
 19     1, 4 |            ryknął głośnym płaczem, a za nim naród cały: kobiety, gospodarze
 20     1, 4 |                 z chłopakiem na ręku za nim, czasem coś rzekli i szli
 21     1, 4 |             zagony kapusty; skręcili ku nim.~Siedli na kraju łąk pod
 22     1, 4 |               Antek, Antek! - wołała za nim żałośnie, ale ani się odwrócił.~
 23     1, 4 |               to Jankiel postawił przed nim flaszeczkę araku.~Opierał
 24     1, 4 |           najgłośniej wykrzykiwał, a po nim Marcin Białek, Tomek Sikora
 25     1, 4 |               zamilknął ,bo wiedziała o nim różne różności ,jak to we
 26     1, 5 |            dostaniesz, to pewnie plew w nim więcej niźli ziarna. Niech
 27     1, 5 |                Jagny między wozami, ale nim doszedł, sczezła gdzieś
 28     1, 5 |                 Jagna swobodnie szła za nim wskroś ciżby, ale gdy weszli
 29     1, 5 | najśliczniejszym sznur korali, obwinęła nim białą szyję we cztery rzędy
 30     1, 5 |               razem i chciała bieżyć za nim i oddać... bo jakże jej
 31     1, 5 |              cięgiem w myśli stała, ale nim doszedł, spotkał się z kowalem.~
 32     1, 6 |                dodała pochylając się ku nim i patrząc na majaczące w
 33     1, 6 |            powtórzyła obzierając się za nim, ale już zniknął w mgle,
 34     1, 7 |            najwięcej pomawiano ją, że z nim w sadzie nocami się schodzi,
 35     1, 7 |                mogła się to ognać przed nim?... Zawsze się z nią tak
 36     1, 7 |                 nijako, póki zmówiona z nim nie jest, to ino wesoło
 37     1, 7 |                go kapotą, ospostarł nad nim ręce i powiada:~- Nie zabijajcie
 38     1, 7 |                 i kiej nie rymnie przed Nim na kolana, kiej nie rykną
 39     1, 8 |              gęby nie puszczać przódzi, nim powróci, dopiero na odwieczerzu
 40     1, 8 |   powstrzymywały oczy Jagustynki, co za nim chodziły cięgiem; oczy zmrużone,
 41     1, 8 |              tak rozbiera i markoci, co nim tak rzuca, że aż wziął się
 42     1, 8 |          ogacenia.~Przystawała ino przy nim raz w raz, aż w końcu rzekła:~-
 43     1, 8 |               kieliszek i zwrócił się z nim do Jagny.~- Napij się, Jaguś,
 44     1, 9 |                i nie wiedzący, co się z nim dzieje. Twarz mu poczerniała,
 45     1, 9 |                 i utopiony w bolu, co w nim rósł jeszcze i potężniał.~
 46     1, 9 |                 ogłuchł, ino płakania w nim się rozlegały, jęki a westchnienia,
 47     1, 9 |            Matulu! Matulu! - skamlało w nim cosik i oździerało mu duszę
 48     1, 9 |              lampek maślanych, a każdy, nim wszedł na cmentarz, wyciągał
 49     1, 9 |                  któren przykucnął przy nim, bo ziąb go przejmował na
 50     1, 10|           prawować, ale Kłąb i te, co z nim trzymają, powiedają, że
 51     1, 10|               poznał i krzyknął:~- Ty z nim trzymasz!,~- Za sprawiedliwością
 52     1, 10|               sieczki, kowal poszedł za nim, przysiadł się na snopkach
 53     1, 10|             chytrze.~- Jeszcze ja się z nim porachuję, popamięta mnie...
 54     1, 10|             zapis zrobił!~- I złością z nim nie poredzi! Juści, że zapis
 55     1, 10|                a już kuśnierz kożuch na nim szyje...~- Mnie słuchaj...
 56     1, 10|                 w chałupie i niepokój w nim rósł i strach, sam nie wiedział
 57     1, 10|                    Nie, nie miłowanie w nim wzrastało, ino złość i tysiące
 58     1, 10|                 pełni, aż łuny biły nad nim, jakby pożar buchał gdzieś
 59     1, 10|               Grunt jest mój i zrobię z nim , co mi się spodoba!~- Zrobicie
 60     1, 11|              zda się Borynie, okręci se nim rękę, ostrzej przytrzyma
 61     1, 11|         Moiściewy, obaczę ino, co się z nim dzieje, i zaraz wrócę...~-
 62     1, 11|               napatrzeć i nasłuchać, że nim doszli, już się prawie cała
 63     1, 11|             Pochodzili z dobry pacierz, nim skończyli.~Muzyka teraz
 64     1, 11|                 jeno kowal powtarzał za nim, bo pono na łacinie się
 65     1, 11|              Niesiem rosół z ryżem-~A w nim kurę z pierzem!~A przy drugiej
 66     1, 11|              się za Boryną, bo tuż przy nim siedział, i uskubnął ją
 67     1, 11|                 i co młodsze zaczęły za nim gonić i krzyczeć:~Kle, kle,
 68     1, 11|         nieomłóconej pszenicy i opasali nim wielgachne koło, które druhny
 69     1, 11|                pieniądz na talerz, a za nim, kiej ten grad brzękliwy,
 70     1, 11|                wiódł zapamiętale, bo za nim drugie pary jęły się z kup
 71     1, 12|                i nie wiedział, co się z nim dzieje, potaczał się ino
 72     1, 12|                pozostał sam, bo jakby o nim zapomnieli.~Witek czasami
 73     1, 12|            kobiałki pełnej obroku, a za nim reszta, ale nie zdążyły
 74     1, 12|           powiódł, nie słuchając, co za nim brzęczało.~W izbie już tańcowali,
 75     1, 12|          potańcować, to nie grzech!~Ale nim grajkowie zrozumieli wołania,
 76     1, 12|                pierwszy do stołów, a za nim insi jęli zajmować miejsca,
 77     1, 12|             chyłkiem, bo posypał się za nim grad błota i kamieni.~-
 78     1, 12|                 w polu porzucone, które nim pozna, że bez matki, raduje
 79     1, 12|              raduje się do traw, co nad nim szumią, za słońcem patrzy,
 80     2, 13|             lunął pierwszy wicher, a za nim już leciał drugi, dziesiąty,
 81     2, 13|                 wciąż, rozrastała się w nim niby ta parząca pokrzywa!
 82     2, 13|              słomy opajęczonej więcej w nim było niźli desek. Jedne
 83     2, 13|                 popytać, użalić się nad nim, już przystanęła z boku,
 84     2, 13|             zapocił się też niezgorzej, nim odwalił, ochotnie jednak
 85     2, 13|                 w jej oczy, stały przed nim, skrzyły się w śniegach
 86     2, 13|                 modre oczy same jedne w nim jaśniały. Zwiesił głowę
 87     2, 13|               wiedział, co się działo w nim i dookoła.~Pił kwaterkę
 88     2, 13|               oczy wciąż modrzały przed nim, tak blisko były, tak blisko,
 89     2, 14|              dopiero gdy położyła przed nim pieniądze, uśmiechnął się
 90     2, 14|                 Antkowym zaś długu ni o nim samym nie rzekł ni słowa;
 91     2, 14|               trwogą jakąś.~- Jak to na nim wyciśnięte historie różne,
 92     2, 14|                obroniła i powiedła, ale nim się rozgadały, weszła młynarzowa
 93     2, 14|              poszła, ale spotkała się z nim w pół drogi; poprowadził
 94     2, 14|              broniła, a w jakiś czas po nim najniespodziewaniej zjawił
 95     2, 15|                puszczał piły, pogadał z nim cosik i zawołał:~- Róbcie
 96     2, 15|         schodząc na dół i witając się z nim przyjaźnie.~- Z siekierą
 97     2, 15|               Jeszcze by wydziwiali nad nim, a cieszyli się między sobą
 98     2, 15|                 luną... Tak ci było i w nim; robił, harował, pieniądze
 99     2, 15|     nieszczęście, bo dobrze czuła, że w nim waży się cosik strasznego,
100     2, 15|                 czuł, że wieś wciąż się nim zajmuje~że go pilnują i
101     2, 15|               czuł, jak się oglądają za nim, jak lecą ciekawe, chwytne
102     2, 15|           zaciera, żeby nawet wiatru za nim nie złapać i szkody nie
103     2, 15|                 krzyczał, poganiał, a z nim to jakby wyraźnie zwady
104     2, 15|            wiatr pociągał od lasów, a z nim szedł daleki szum, głuchy,
105     2, 15|                 w ten mig do niego, ale nim mógł zmiarkować co bądź,
106     2, 15|            nawet posłali, tak się źle z nim widziało, myśleli, że i
107     2, 16|                bełkotliwie, a gdzieś za nim, w błotach i w oparzeliskach,
108     2, 16|           niepoznaki i przynęty. Łapa z nim był i ten bociek, którego
109     2, 16|             różnych wyuczył i tak się z nim pokumał, że niech ino zagwizdał
110     2, 16|             swojemu, to ptak chodził za nim niezgorzej od Łapy, z którym
111     2, 16|                i wchodził do izby, a za nim wciskał się Łapa z boćkiem,
112     2, 16|            dawnemu, ale Jagusia mogła z nim robić, co ino zechciała,
113     2, 16|      gospodarstwo, że i kiej to miała o nim pomyśleć! Nie widywała go,
114     2, 16|                też wagowali się mówić o nim przed nią... A teraz, nie
115     2, 16|              myśli? I ani sposobu, by z nim pomówić, ani sposobu i...
116     2, 16|          spowiedzi, mówił... - ino by z nim pomówiła raz jeden, choćby
117     2, 16|                  jak mogła, ale myśli o nim nie zatraciła, wciąż jej
118     2, 16|                 zwiadach przed gankiem, nim pierwszą gwiazdę uwidzieli.~-
119     2, 16|                uklęknął na śniegu, a za nim drugie.~- Oto gwiazda Trzech
120     2, 16|               pochwalone!~Powtórzyli za nim pobożnie i wpili się oczami
121     2, 17|        przychodziły... spotykania się z nim... całunki... uściski...
122     2, 17|                 i usiłowała zapomnieć o nim, zapomnieć na zawsze.....
123     2, 17|                  w polu nieco, wróble w nim świerkały i całymi bandami
124     2, 17|          przychylił jako ten łan, a nad nim wieją szaty błękitne, szaty
125     2, 17|                stanął we drzwiach, a za nim wchodzili wolno, otrzepując
126     2, 17|                  Skarga tyle sprawi, że nim urząd zjedzie i zabroni,
127     2, 18|              się przybierać do wyjścia, nim jednak skończył, przyleciał
128     2, 18|                ktosik jest w ganku.~Ale nim zdążył, jakiś obwalony śniegiem
129     2, 18|            długo, a Łapa krok w krok za nim.~- Kto tak wymalował? -
130     2, 18|            otwór drzwi... Zamajaczyła w nim jakaś niewyraźna postać...~-
131     2, 18|              ten mig, a poszłaby tam, z nim!... Jantoś! - krzyknęła
132     2, 18|           zazdrość kąśliwa zawarczała w nim jak pies i jak pies się
133     2, 18|                 sam dziedzic i żeście z nim poszli.~- Nie naredzałem
134     2, 18|                nie zmiarkował, co się z nim dzieje!~- Jakże, czekał,
135     2, 18|            wynosi, oszukaniec, zna on o nim takie sprawy, iż z tego
136     2, 18|                 zarobku nie ma żadnego. Nim wiosna przyjdzie, to zrobi
137     2, 19|             Kuba, ale krewniactwa się z nim wypierał, jako że parob
138     2, 19|              przebierały, to raz w raz, nim się jeszcze do cna ściemniało,
139     2, 19|                 się zerwał, tak ognie w nim zagrały na wspomnienie;
140     2, 19|               przekładać a prosić, a za nim starsi i Jambroży, że Kobus
141     2, 19|                 na Bartka z tartaku i z nim poszedł pod ścianę, do rzepeckich.~-
142     2, 19|                karczmie fundować !~A za nim puścili się w tan i jego
143     2, 19|            całkiem zapamiętał! Radość w nim grała i takie wesele, jak
144     2, 19|               się ten zwiesnowy dzień w nim zrobił. Zapomniał o ludziach
145     2, 19|                 i świecie całym, krew w nim zawrzała i moc wstała taka
146     2, 19|               niejednych, a mało kto za nim nadążył.~Z dobrą godzinę
147     2, 19|                i hukał kiej ten wicher, nim uderzy! Pił przy tym tęgo
148     2, 19|              domowi.~Nie skoczył już za nim, stał roztrzęsiony, nieprzytomny
149     2, 19|         samotnie, bo że się nie mogli z nim dogadać, gdyż nic nie odpowiadał,
150     2, 20|              potrza, nie dziadygi, by z nim różaniec przebierała, nie!~-
151     2, 20|               omroczał, że snuli się po nim cicho, lękliwie kieby te
152     2, 20|                 a któren nie stoi, co o nim powiadają, mocny jest a
153     2, 20|             dobytek. Boryna niósł przed nim na talerzu wodę święconą,
154     2, 20|                 przysiadł odpoczywać, a nim Boryna z parobkiem zsypali
155     2, 20|        rozpuścił.~- Nie gniewałem się z nim, to i o zgodę prosił go
156     2, 20|                 parę dni widywała się z nim pod brogiem. Pomagał im
157     2, 20|             najczęściej spotykała się z nim, gdy z roboty powracał,
158     2, 20|           wieczorem, zwierzył się przed nim.~- Nie wierzcie wszystkiemu,
159     2, 20|                 pewny, płacą od kubika. Nim się w polu roboty zaczną,
160     2, 20|                sprawa zaś o las osobno; nim zgoda z dziedzicem nastanie
161     2, 21|                 w kurzawie. Patrzała za nim z politowaniem, bo już ruchać
162     2, 21|           rozgrzewał się przed kominem, nim zaczął opowiadać, jako już
163     2, 21|               zaczął jękliwie:~- Zrób z nim zgodę, na Antka się nie
164     2, 21|               coraz wyraźniej, a wraz z nim i blask krwawy uderzył w
165     2, 22|             wyczekiwany Rocho, a tuż za nim Mateusz.~- Wieje to jeszcze? -
166     2, 22|             przed domem długi ryk, a po nim głosy różnych zwierząt zaczęły
167     2, 22|                niby na czworakach, a za nim szedł tuż drugi wodziciel,
168     2, 22|              jej opowiadając różności o nim, jako tylko nieśmiały jest,
169     2, 22|            molestować i milić się przed nim, by opowiedział jaką historię,
170     2, 22|         szepnęła Nastka.~- Poszłabym za nim w cały świat za to jedno
171     2, 22|                srodze; bo obaczył, że z nim dobrością nie poradzi, założył
172     2, 22|                 i mrozy, a wilki tuż za nim, że mu już niejeden dobrze
173     2, 22|               któren stał w roli, wdowa nim orała wraz z krową i dziećmi.~-
174     2, 22|                 końcu i słuch wszelki o nim zaginął.~Insze dawno powrócili
175     2, 22|                wnet się zły jawił przed nim.~Jastrząb się już nie pomiarkował
176     2, 22|                    Naści różaniec, broń nim grzesznika, póki nie przyjdę.~
177     2, 22|            chłopa, by go porwać żywcem, nim ksiądz nadjedzie z Panem
178     2, 22|             ciemnica i śmierć, idąca za nim trop w trop... Uląkł się
179     2, 22|                 za grzechy, popłaczesz, nim odpokutujesz...~W kamień
180     2, 22|               wyciągnął flecik i jął na nim przebierać i ciągnąć z cicha
181     2, 23|             świat cały, i sama pamięć o nim, aż przepadli całkiem w
182     2, 23|          kolebią się, szamocą, chwieją, nim społem w lutą śmierć upadną...~
183     2, 23|                 nią padł na ziemię, ale nim się porwał, stary runął
184     2, 23|           dobrze, bo Antek się zerwał i nim stary ponowił, trzasnął
185     2, 24|           jakoby w tym mrowisku, kiej w nim jaki niecnota kijaszkiem
186     2, 24|              wczoraj jeszcze piliście z nim w karczmie.~- Wróg mi każden,
187     2, 24|               Kilka gospodyń ruszyło za nim w asyście i cała hurma chłopaków
188     2, 24|        przeganiał Łapę, któren wciąż za nim naszczekiwał i docierał...~
189     2, 24|            nawet jeszcze mokrzejszy, bo nim tknął ziemi, topniał i grząską
190     2, 24|             woda czasami zgurbi się nad nim, zmarszczy, połamie, rozkolesi,
191     2, 24|             rzeźwe, iż człek z lubością nim dychał. Poweselał cały świat,
192     2, 24|        wystraszona tylko zmianą, jaka w nim zaszła, postarzał się bowiem
193     2, 24|           chwili pożaru wyrabiało się w nim cosik strasznego, że jakoby
194     2, 24|            jakie są, byle się jeno przy nim kompaniono, bo bakę mu świecili,
195     2, 24|             czego się ulęknął, co się z nim stało, zupełnie jak wtedy
196     2, 24|                 a głos księdza biegł za nim i smagał go do żywej krwie.~
197     2, 24|           zamysły pomsty skłębiły się w nim i przewalały, jak te chmury
198     2, 24|                  Nie daruję! - zawyła w nim dawna zapamiętałość, że
199     2, 24|            spiesznie zaczęli wychodzić.~Nim się spostrzegł, został prawie
200     2, 24|                 pomiarkowanie, co się z nim dzieje. Powlókł się wolno
201     2, 24|               go stróżują, że patrzą za nim i nieprzerwanym łańcuchem
202     2, 25|                ledwie na to Zdrowaś, że nim dusza pocieszyła się jasnością
203     2, 25|            cięgiem, jakby sobie oboje w nim upodobali, zmagając się
204     2, 25|         widziało się jej, że zły jest w nim i całe piekło dookoła; robiło
205     2, 25|          zachciało się jej płakać przed nim a przepraszać, że go już
206     2, 25|                nawrócił, rzuciła się za nim z rozpaczą, zabiegła drogę
207     2, 25|                  niewinowata!~Wołała za nim, choć już i kroki jego ucichły,
208     2, 25|               kajdany i zmarnieje, a za nim młynarz powtarzał to samo,
209     2, 25|           wodził, rozstąpiali się przed nim czyniąc wolne przejście,
210     2, 25|                leżące pod karczmą, lecz nim przemówił, zaczęli w tłumie
211     2, 25|             jadącym na przedzie.~Tuż za nim ciągnęły Płoszki, ilu ich
212     2, 25|                 padało na ziemię - a za nim drugie, trzecie, dziesiąte...~
213     2, 25|              stojał w nich Boryna, a za nim konno, wozami i piechty
214     2, 25|               sani i pognał przodem; za nim zaś, gdzie kto ino wziął
215     2, 25|                co jest chłopskiego. Ale nim się zmówili, nim wymiarkowali,
216     2, 25|       chłopskiego. Ale nim się zmówili, nim wymiarkowali, co zrobić,
217     2, 25|                 prał, gdzie popadło; za nim zaś, kiej ten bór wichurą
218     2, 25|               bo już naród zaczął przed nim uciekać, to go uchwycił
219     2, 25|               za łby z Rzepczakami, ale nim się doń dobrał, opadły go
220     2, 25|      przygiąwszy do ziemi wodziły się z nim - jako te kundle, kiej psa
221     2, 25|              skórę ujmą i ciepią się że nim to w tę, to w ową stronę.~
222     2, 25|            ułapił, dusił i taczał się z nim po śniegu, a baby dopadały
223     2, 25|            zmierzył do ojcowej głowy... nim jednak spuścił kurek, porwali
224     2, 25|                 wiedząc zgoła, co się z nim dzieje, naraz rozległ się
225     2, 25|                  uniósł do góry i tłukł nim o drzewa potąd, póki ostatniej
226     3, 26|              ciołek...~Obejrzała się za nim z gospodarską lubością,
227     3, 26|                się ździebko przygarnąć, nim wejdzie między chałupy,
228     3, 26|                drogi, na starą modę.~Za nim też Płoszków dom, na dwie
229     3, 27|             lity kamień.~Szczęściem, że nim jeszcze chłopaka docucili,
230     3, 27|          oczymgnienie.~Westchnąwszy nad nim żałośnie; trzasnęła znowu
231     3, 27|              psie prawo doglądać i przy nim dulczyć - cóż, kiej nie
232     3, 27|               skoro go nie stanie; przy nim gospodynią się czuła, słuchali
233     3, 27|            Prawda, jako pod sam koniec, nim go wzięli, wielce ku niemu
234     3, 27|                choć wciąż stawała przed nim jak ten pies, skamląc oczyma
235     3, 27|           śmierci strony!...~Dumała nad nim żałośnie poglądając ku niebu,
236     3, 27|                 pilnował, rozmawiałem z nim dobrą godzinę.~- W tych
237     3, 27|              wrzeszczała Hanka targając nim z całej mocy.~A Magda wnet
238     3, 27|                 prędzej, Michał!...~Ale nim kowal wyszedł, Boryna otworzył
239     3, 27|              Szeptał nachylając się nad nim, ale stary odepchnął go
240     3, 27|             szczytowe okno przywarł pod nim nasłuchiwać, bo jak raz
241     3, 27|             daleki od tego, co się przy nim działo.~Długi czas przesiedzieli
242     3, 27|                 czas przesiedzieli przy nim, kobiety płakały cicho,
243     3, 28|               będziecie...~- Będzie!... nim słońce wzjedzie, oczy rosa
244     3, 28|             wama jest?~Przykucnęła przy nim.~- Nic, córuchno, nic, tyle
245     3, 28|             dwór.~Wszyscy też poszli za nim w podwórze, on zaś z Pietrkiem
246     3, 28|          przeszkodzi... ino prędzej, bo nim ostygnie, łacniej mu szerść
247     3, 28|                 nawet, zabaczyli wnet o nim, mocno zajęci wieprzkiem,
248     3, 28|                 czym przepić.~Juści, że nim się zabrał do ziemniaków
249     3, 28|                 narodu, jak ino może, a nim co komu zrobi dobrze, w
250     3, 28|              nienawiścią, postępując za nim parę kroków; boć to nie
251     3, 28|                 się to prędko stało, że nim się Hanka mogła sprzeciwić,
252     3, 28|                 Hanka mogła sprzeciwić, nim pomiarkowała, już one powtaczały
253     3, 28|               Nie mogła się uspokoić.~- Nim Jambroż wróci, kiełbasy
254     3, 28|              szukała; nikaj ni znaku po nim, więc już prosto rzuciła
255     3, 28|              łokcie we zbożu i pilnie w nim grzebał.~- W jęczmieniu
256     3, 28|                ten pies, zmówiłaś się z nim, dobrze, ale bacz, że niech
257     3, 29|            drzewa, aż się zdało, jako z nim w jedną stronę lecą, a nawet
258     3, 29|         chłopakom, bo zaczęli frygać za nim błotem.~- Czego chcieli? -
259     3, 29|                 worek! - odkrzyknęła.~- Nim dosiejesz, już ci pierwszy
260     3, 29|                błota.~- Mówiliście to z nim?... - wykrzyknęła przystając
261     3, 29|            Jagustynka zjawiła się przed nim niespodziewanie.~Zawrócił
262     3, 29|                     szepnęła łzawo, ale nim nalazł dla niej to dobre
263     3, 29|            odnaleźć: schowała się przed nim. Młyn zaś tak turkotał,
264     3, 29|                na Sikorzynę, by szła za nim, i wyciągnąwszy obie ręce
265     3, 29|         zabierając się do pomagania, że nim przedzwonili południe, Weronka
266     3, 29|              pudle nosiła z sobą kusząc nim co łakomsze...~Zajeżdżały
267     3, 29|             Michał organistowy niósł za nim miednik z wodą święconą
268     3, 29|             wychodząc powoli.~Ruszyli z nim całą gromadą odprowadzając
269     3, 29|               Kłębowym kogutka, co to z nim mieli pójść po dyngusie.~
270     3, 30|                 rozpowiada, co śmierć o nim zapomniała! - wtrąciła kowalowa.~-
271     3, 30|               męża?~- Całe popołudnie z nim przesiedziałam! Zdrowy jest
272     3, 30|                 popuścić duszy tam przy nim ni potem z powrotem przy
273     3, 30|                 iż to dzieuchy górę nad nim wzięły, przyzwał w pomoc
274     3, 30|                to maluśkie dzieciątko w nim grzebie! Prosto płakać,
275     3, 30|             głosy skrzypicy pobiegła ku nim. Hej, tak zakręciły się
276     3, 30|              dobry pacierz przestojała, nim się poredziła ruszyć z miejsca.~-
277     3, 31|       zbronowaniu rychlej przeschnie.~- Nim się też ziemia wygrzeje
278     3, 31|         Jambroży nie mogąc nadążyć.~Ale nim próg przestąpili, Dominikowa
279     3, 31|                przeżegnawszy się jęła z nim, wedle starego obyczaju,
280     3, 31|             nasienia, nie! Proszą się z nim i by kto wziął, dopłacają.~-
281     3, 31|         zaturkotał. Józka wyjrzawszy za nim powiedziała:~- Proboszcz
282     3, 31|                 śmiechów i krzykań, ale nim jeszcze konie ruszyły z
283     3, 32|               zamajaczył na drodze i ku nim się zbliżał.~Dziad to był
284     3, 32|         zaszczekał zajadle i jął się ku nim rwać, ślepiec zaś nasłuchiwał
285     3, 32|                kiele Paczesiowego żyta. Nim plucha przejdzie, parę fur
286     3, 32|           najgorsza pokraka, to zarno z nim raźniej i weselej; i lekciej
287     3, 32|              świątecznie la niego - ale nim to uczyniła, przypominki
288     3, 32|                dygotało, a oczy szły za nim pokornie, zgoła truchlejąc
289     3, 32|             Ksiądz szedł za krzyżem, za nim cisnęły się kupkami dziewczyny
290     3, 32|             usypisko; powiedali, że pod nim leżą pobite na wojnie. Krzyż
291     3, 32|                na wojnie. Krzyż stał na nim niski a struchlały całkiem,
292     3, 32|                zagony, co wlekły się ku nim pokornie, te kiej wody ździebko
293     3, 32|                jakby jej nie dojrzał... Nim go dosięgła, już matka wisiała
294     3, 33|               kiej się na ganku pokaże. Nim się jednak zebrała przystąpić,
295     3, 33|       Bylicowego zięcia. Właśnie wraz z nim penetrował rozwaloną chałupę,
296     3, 33|             niejedna wzdychając szła za nim oczyma.~Jakże, urodny był
297     3, 33|                niejedna matka rada by z nim przepiła choćby całego cielaka,
298     3, 33|           myślała, markotnie patrząc za nim. - I żeby się zaraz ozgniewać! ...
299     3, 33|               już prosto do domu. Gniew nim miotał na przemian z podziwem.
300     3, 33|           sponiewierała kiej psa! Wstyd nim zatrząsł, że zobejrzał się,
301     3, 33|            wszystkich cierpi, a nikto o nim nie pamięta.~- Zaglądałeś
302     3, 33|           sprawie.~Że pokrótce, jeszcze nim rosa obeschła, na czarnych
303     3, 33|             rzekł znów Kłąb wstrząsając nim zdziebko.~Chory drgnął,
304     3, 33|                 niezadługo przyjdzie za nim iść.~Patrzeli kwardo we
305     3, 33|                 co wrychle zapomnieli o nim, zaś jeśli zdarzyło się
306     3, 33|              więcej niźli połowa wsi za nim się opowiedziała. Znali
307     3, 33|                 jeno Antek powróci, a z nim się często porachuje.~-
308     3, 34|                na stronę i supląc przed nim turbacje, kiejby ten grosz
309     3, 34|                poszumem chwiały się nad nim płachtą cieniów, że jeno
310     3, 34|              Stachowi list i kazał mu z nim iść do dziedzica. Nawet
311     3, 34|              wolę, jeśli kto poręczy za nim, co nie ucieknie, albo da
312     3, 34|               węzełek na kolana.~Były w nim papierowe pieniądze, były
313     3, 34|              chłopakami!... - wołali za nim, bo już ostrym galopem się
314     3, 34|                żegnali z przerażenia. A nim słońce zaszło, z pół wsi
315     3, 34|           drodze wójta i zabrałem się z nim, to cała historia. Wio!
316     3, 34|            ostrożnie Kobus.~- Trzymam o nim swoje i nie puszczę z gęby,
317     3, 34|              pytała obracając się przed nim na pięcie.~- Galanto, kiej
318     3, 34|                wielkimi drzwiami, a nad nim wychodziły chorągwie pochylone,
319     3, 34|                 czerwony baldach, a pod nim ksiądz ze złocistą monstrancją
320     3, 34|             niech się tylko zgodzi... A nim się nasi wydrapią po łbach,
321     3, 34|                 nasi wydrapią po łbach, nim się naredzą, nim się na
322     3, 34|                 łbach, nim się naredzą, nim się na jedno zgodzą, nim
323     3, 34|                nim się na jedno zgodzą, nim baby przeciągną na swoją
324     3, 34|           puścił się z nią w tany, a za nim drugie zaczęły dziewki z
325     3, 35|          Borynowe i zwierzyli się przed nim; bojali się, że będzie im
326     3, 35|                izbie, czasem stawała za nim, niekiedy szła w podwórze,
327     3, 35|               wracając spuszczała przed nim oczy i krwawy rumieniec
328     3, 35|        ukrzywdzić, nie... I cóżem to za nim użyła? Ni życia, ni świata!...~
329     3, 35|         gwałtownie i nachylając się nad nim zasyczała nienawistnie:~-
330     3, 35|               papier, nie wiedząc, co z nim począć.~- Przeczytam - rzekł
331     3, 35|                pobok, nie wiedząc, co z nim począć, zaś Jędrek, zebrawszy
332     3, 35|            szepnęła niebacznie.~Rzuciło nim nagłe przypomnienie, wstał
333     3, 35|            nagłe przypomnienie, wstał w nim gniew i zazdrość.~- Boś...
334     3, 35|                 a żal, tkliwość i gniew nim miotały - jeno przepędź
335     3, 35|              Boże!~Przodem ruszył, a za nim chłopy wywalili się na środek
336     3, 35|                 garściami, a patrzeć ku nim i cosik wrzeszczeć, ale
337     3, 35|             niemiecku, przystając, a za nim półkolem stanęła gromada
338     3, 35|                Po to! - przywtórzyli za nim trzaskając kijami.~Tamci
339     3, 36|                wyleciał ze stajni, a za nim źrebak, któren ze rżeniem
340     3, 36|              guberni, Rocho pojechał za nim z pieniędzmi, zapłaci tam
341     3, 36|                zasnął znowu.~Nie było z nim co gadać i akuratnie kosiarze
342     3, 36|             tnąc już raz za razem, a za nim drudzy, ostawając nieco
343     3, 36|               wgniecione ślady nóg.~Zaś nim słońce wyniesło się nad
344     3, 36|                rozkazywał. ~Stali przed nim, nie wiedząc, co począć,
345     3, 36|               kiej trup. Siedziała przy nim kowalowa nieodstępnie, a
346     3, 36|                za jakimś majakiem, lecz nim się go uczepił, już mu się
347     3, 36|            poznawszy swojego poszedł za nim.~Maciej przystanął przed
348     3, 36|        studzienny wynosił się tuż przed nim, cień długi kładąc.~- Czego
349     3, 36|               Łapa, chodzący wciąż przy nim, zaskomlał cosik, że przystanął,
350     3, 36|              gotowy bić i zabijać, lecz nim uderzył co bądź, wypuścił
351     3, 36|             podorówki, przystanął przed nim wodząc zdumionymi oczyma.~
352     3, 36|               zagonach.~Łapa chodził za nim, a kiej ptak jaki spłoszony
353     3, 36|                niebo się rozwarło przed nim, a tam w jasnościach oślepiających
354     3, 36|         Pańskiej godzinie.~Świt się nad nim uczynił, a Łapa wył długo
355     4, 37|        wylatywał obzierając się, czy za nim lecą, że Hankę jakby cosik
356     4, 37|                 pies chce.~Poleciała za nim w dobrej myśle, swywoląc
357     4, 37|              nie poredzi - ozwał się za nim wzgardliwie.~Hanka przywiedła
358     4, 37|            przed siostrą.~- Jeszcze się nim nacieszycie, jeszcze się
359     4, 37|                kiej ten ptak na wyraju, nim weźmie lot podniebny, a
360     4, 37|                do organisty, boć to i z nim też było trza się godzić
361     4, 37|               Dziadak jucha! - rzekł za nim z przekąsem, ale że był
362     4, 37|                 śpiewał z książki, a za nim powtarzali wszystkie, popłakując
363     4, 37|              jej kajś śpieszyło zdążyć, nim pierwsze kury zapieją, świece
364     4, 37|   prześcieradłem. Jagata mamrotała przy nim pacierze, przysypując raz
365     4, 37|               przyniewalał Józkę, aby z nim leciała na Sobótki, ale
366     4, 37|           śniegi spływa bez śladu, że o nim nawet dzieci rodzone nie
367     4, 37|                 płakał...~Juści, co się nim nikto nie zaturbował, każden
368     4, 37|              dziedzic chce, to potrza z nim tę zgodę zrobić i brać,
369     4, 38|                 do swoich.~Poleciała za nim oczami, pilnie przepatrując
370     4, 38|          stanęło, Miemce? - krzyknął ku nim Mateusz.~- Kto kogo przeparł?~-
371     4, 38|                z tacą w ręku jął się ku nim przepychać.~- Cie, widzi
372     4, 38|            ochfiarę, a jeno patrzała za nim i patrzała, boć prosto wydał
373     4, 38|          niczego nie słyszała wodząc za nim oczami, kaj się tylko poruszył.~
374     4, 38|                jęknęła przykucnąwszy za nim, bych się chronić od ludzkich
375     4, 38|                 dobrych parę pacierzów, nim naród jął się nieco spokoić
376     4, 38|                dzieuchy dziw ślepiów za nim nie pogubią. Głupie, nie
377     4, 38|           poszedł przodem, że ledwie za nim zdążyła.~- Już buczysz kiej
378     4, 38|         jeszczek pódę! A trzymam nie za nim, jeno za zgodą, za sprawiedliwością,
379     4, 38|                 pod kanapę.~Długo się z nim żegnali na odchodnym, a
380     4, 38|                 bych jeno klęczeć przed nim a patrzeć z bliska w te
381     4, 39|           obejrzenia prosiąt.~Poszła za nim, ale dobrze się miała na
382     4, 39|            zgrozą i strachem, obracając nim bezradnie w roztrzęsionych
383     4, 39|             Bodajem była nogi połamała, nim weszłam tutaj!~- Tak ci
384     4, 39|               nie dawałaś... goniłaś za nim kiej ta rozciekana suka...
385     4, 39|                 świszczącym:~- To ja za nim latałam, ja! Cyganisz kiej
386     4, 39|               ano wiedzą, jak się przed nim oganiałam! Dyć kiej piesek
387     4, 39|              papier zza obraza poszła z nim na plebanię. Nie zastała
388     4, 39|          Wielkanoc! Piszą, że rzeczy po nim możecie odebrać u naczelnika
389     4, 39|                pojedzie po te rzeczy po nim, co mają przepaść. Chudziaszek,
390     4, 39|             przychodziło do swarów...~A nim wieczór zapadł, już na wsi
391     4, 39|              wody.~Rozjazgotały się nad nim, jaże musiał uciekać.~-
392     4, 40|             olszowe wysady gwarzyły nad nim cichuśko i trwożnie, gdyż
393     4, 40|               pierwszy kogut, a wnet po nim jęły trzepotać skrzydłami
394     4, 40|              olszyną, przemykała się ku nim jakaś dziewczyna. Hanka
395     4, 40|                Dyć byłaby klękała przed nim, dyć byłaby prochy zmiatała,
396     4, 40|                  Tyle wart, co możesz z nim bieżyć za ścianę.~- A juści,
397     4, 40|              chociaż dziwnie pragnęła z nim poleźć, on zaś mijając bróg,
398     4, 40|                ze trzy kopy - wołała za nim stojąc na przełazie.~- A
399     4, 40|             ściana boru. Wieś ostała za nim jakby na samym dnie, pławiła
400     4, 40|                 z miejsca, bo tuż przed nim z żyta wyściubiały lękliwe
401     4, 40|             przez niego niby chmury, że nim co pojął, już inne następowały,
402     4, 40|              prawdy, przygiął się przed nim i ukorzył wyznając się ze
403     4, 40|           ojcową stronę, przyleciała za nim Hanka.~- Trza będzie wyporządzić
404     4, 40|              zawierza. Słuchają, ale za nim nie pódą...~Porwał się kowal,
405     4, 40|                  przyobiecując pójść za nim, zaś Kłąb mu rzekł:~- Nad
406     4, 40|                  Nieprawda! poręczył za nim w sądzie! - rzuciła przez
407     4, 41|              się ze sadu i warował przy nim kiej pies.~- Chude, sama
408     4, 41|              Utrafił ją w słabiznę, ale nim się zebrała odpowiedzieć,
409     4, 41|              mig uwinęła się z robotą i nim Hanka zalepiła piec, zabrała
410     4, 41|                wykute, wynosiły się nad nim rzucajac po oczach chwiejny
411     4, 41|                wodząc nimi po drzewach, nim się pomiarkował i poszedł
412     4, 41|                 zmiarkowawszy, że już w nim posiał niepokój, więc resztę
413     4, 41|                kiej Łapa zaskomlał przy nim i jął wyskakiwać z radości,
414     4, 41|               cię czekałem! - Nagły żal nim zatrząsł.~- Jezu kochany!
415     4, 41|             prosić a molestować, bych z nim jechała we świat, kaj by
416     4, 41|                 Hameryki, stanęła przed nim pobladła kieby ściana.~-
417     4, 42|                 wrócił do swojego, a po nim zachodziły i drugie, kto
418     4, 42|                 Że ta ździebko przódzi, nim ksiądz poświęci, nie grzech,
419     4, 42|            jednak nijakoś mu się było z nim podufalej stowarzyszać.~-
420     4, 43|               całą garść karmelków, ale nim Józka zdążyła dziękować,
421     4, 43|              był popychadłem i pomiatał nim, kto jeno chciał, zaś teraz
422     4, 43|                 oddając się spominkom o nim, że Mateusz, nie mogąc się
423     4, 43|                Leciała też spragniona o nim wieści, a z jakąś cichą
424     4, 43|                 zgodzili się na jedno i nim zaświtało, rozeszli się
425     4, 44|               Laboga, żeby jeno zdążyć, nim nadjedzie.~- A nie popuśćcie
426     4, 44|               na próżno i poniektóre za nim się ujmowały. Grzelowe stronniki
427     4, 44|               stado gołębi kołowało nad nim, ale on naraz zawrzeszczał:~-
428     4, 44|              ogona i pognał, ino się za nim zakurzyło.~- Łapaj złodzieja!
429     4, 44|                    wrzasnął Grzela i za nim kilkudziesięciu.~- Nie potrza
430     4, 44|                przemawiał za szkołą; po nim i jego kamraty parły do
431     4, 44|          słuchać! - spokoili sołtysi.~A nim się do cna przyciszyło,
432     4, 44|            poczerwieniał z gniewu, lecz nim się zebrał na słowo, naczelnik
433     4, 44|              wydzierał się któryś, a za nim wielu świarczyło to samo;
434     4, 44|        modlickiemu dworowi.~Patrzyli za nim czas jakiś w milczeniu,
435     4, 45|            najpowolniej, zrównali się z nim pokrótce.~- Kajże to pan
436     4, 45|             lepiej kulasy, że ledwie za nim nadążyli, nie bacząc już
437     4, 45|              Źle się jednak wybrali, bo nim poredzili go przytrzymać
438     4, 45|            ściskać, całować a wodzić po nim rozkochanymi oczyma.~- A
439     4, 45|        proboszczem, a ona usiędzie przy nim na stare lata dożywać dni
440     4, 45|                niego doktora! A tak się nim pysznili, tak nosy zadzierali,
441     4, 45|      przepływając między drzewami, a za nim leciał ksiądz w portkach
442     4, 45|                zakręcił z nagła tuż nad nim i poszedł prosto na dzwonnicę.~-
443     4, 45|                całą chmarą wirującą nad nim z brzękiem i szumem, a zeszedłszy
444     4, 45|                 Juści, co ucieszyli się nim niezmiernie, a co tam było
445     4, 45|          płotami, aż matka biegająca za nim rozkochanymi spojrzeniami
446     4, 45|                 go na drogę, patrząc za nim, póki jej z oczów nie zginął.~
447     4, 45|     Niewypowiedzianie parło ją cosik za nim i tak strasznie ponosiło,
448     4, 45|             krążyć musiała, parło ją za nim niepowstrzymanie i wlekło
449     4, 45|              bowiem lubiała naglądać za nim z daleka i nieraz przyczajona
450     4, 45|              już cofnąć i stanęła przed nim, okryta rumieńcem i mocno
451     4, 45|             przystanął.~Jagusia szła za nim o parę kroków.~- Bo i mnie
452     4, 46|      wyściubiając głowę przez okno, ale nim mu rzekli, przyleciał srodze
453     4, 46|            oczów, aż dopiero kiej przed nim stanęli.~- Rocho doma? -
454     4, 46|               powraca więcej, nic ta po nim! - rzekł stary Płoszka.~-
455     4, 46|                tak ostro, jaże Antek za nim krzyknął:~- Wolniej, bo
456     4, 46|            Wyszło dobre parę pacierzów, nim wyszedł, pogadał jeszcze
457     4, 46|          Jagusia naparła się ponieść za nim choćby do boru. Nie sprzeciwiał
458     4, 46|               głowę.~- A cóż to złego z nim wyrabiam, co?~Jął wywodzić
459     4, 46|      najmilejszą...~- Dyć bym poszła za nim we wszystek świat! - wyrwało
460     4, 47|                bez pieniędzy.~- Tomek z nim trzyma za jedno, to niechaj
461     4, 47|             dzień i nie wiada, co się z nim wyrabia.~- Przeciek nieraz
462     4, 47|                mówił z wolna, zatargała nim nagła, strasznie szarpiąca
463     4, 47|                 Tereskę rozrastał się w nim coraz barzej i dręczył już
464     4, 47|              posłyszał, jakieś kroki, a nim rozeznał, z której strony
465     4, 47|               pot.~- Wyznałam się przed nim... na nic już by się zdały
466     4, 47|                to mu graj - warknęła za nim Kozłowa.~W domu jednak było
467     4, 47|             głos modlitwy, powtarzała a nim, zasypiając co chwila z
468     4, 47|                 na talerz i położyła na nim kropidło, a spenetrowawszy,
469     4, 47|             zapłakał.~Poleciała wnet za nim Jagusia i chociaż sama była
470     4, 48|           ogarniał go żal, i wstawała w nim cicha tęsknota, i budziły
471     4, 48|              ich w lesie...~Świat się z nim zakręcił i rozciemniało
472     4, 48|                  szczęściem, co matka o nim nie zapomniała.~Ale cóż,
473     4, 48|           morzyć, to zjawiała się przed nim Jagusia niby żywa, że zrywał
474     4, 48|          otworzył okno i przysiadłszy w nim, do samego świtania medytował
475     4, 48|                 na podwórze czuwała nad nim kiej kokosz, póki się dobrze
476     4, 48|              czując, że matka pilnie za nim naglądała, na złość jej
477     4, 48|               spojrzał...~Stojała przed nim spłoniona kieby ten kierz
478     4, 48|            jarzą, a ona klęczy se przed nim kieby przed tym świątkiem
479     4, 48|                 spowiedzi otwarła przed nim duszę na ścieżaj, rzuciła
480     4, 48|              jawie o Jasiu - że cosik z nim rozmawia, że patrzą na się
481     4, 48|                kroków, choćby cienia po nim, choćby tej grudki ziemi
482     4, 49|                 ustąpić i jakąś zgodę z nim zrobić.~Jednak najbarzej
483     4, 49|                Zaraz w nocy zrobiły nad nim sąd, organista zerżnął mu
484     4, 49|               poczciwy...~Długo się nad nim rozwodziła i wielce zachętliwie,
485     4, 49|                 pies!~- Nie trzymałem z nim spółki, to i płacił za niego
486     4, 49|             Bolesnym kłębem zwiły się w nim jeno przytajone a wiecznie
487     4, 49|            zatłukło kieby młotem, gniew nim zatargał i rozprężył grzbiet,
488     4, 49|               kiej zły chwast - mówił w nim jakiś surowy, prawieczny
489     4, 49|                w oczymgnienie zrobili z nim to samo, wreszcie Mateusz