Tom, Rozdzial

  1     1, 1 |              karkach, aż wyciągały do niego nozdrza i przyjacielsko
  2     1, 1 |              wzgórze i opadał, a spod niego niby z obłoku wychylał się
  3     1, 1 |               aż hurmem przybiegli do niego i chowając ręce za siebie
  4     1, 1 |               każda młódka pójdzie za niego, niechby tylko rzekł.~-
  5     1, 2 |           obawą, bo nic to nie było u niego skląć abo i zbić z leda
  6     1, 2 |        szybami okien, bo zachód bił w niego. Pęki czerwonych georginii
  7     1, 2 |               dyć i ci też czekają na niego - wskazała ruchem~brody
  8     1, 2 |            mój, wara komu drugiemu do niego. A nie chceta, to... - nie
  9     1, 3 |         będziesz, jucho! - i rzucił w niego raz, drugi, że pies wylazł,
 10     1, 3 |             już z daleka wyciągała do niego kasztanowaty łeb ze strzałką
 11     1, 3 |            dogadywać i wykrzykiwać na niego, że zeźlony odrzekł ostro:~-
 12     1, 3 |               wyciągać i drzeć się do niego przez gęstwę ludzką, aż
 13     1, 3 |              zwiniętą, chudą pięść do niego i syknęła:~- Ty złodzieju
 14     1, 3 |            prześwietnego sądu kary na niego, niech mu już tam Jezusiczek
 15     1, 3 |        jastrzębimi oczami wpiła się w niego, ale Boryna, że człek był
 16     1, 3 |             ogromne oczy podniosła na niego, i uśmiech przeleciał przez
 17     1, 4 |                 często pokrzykiwał na niego albo i zasie szturchał biczyskiem,
 18     1, 4 |               zawdy, jak przystało la niego, jeno się mocno jął przepychać
 19     1, 4 |             Podniesienia.~Patrzyli na niego ze zdumieniem i zgrozą,
 20     1, 4 |      złocistym obleczeniu patrzyła na niego... a wszędy lśniła się pozłota,
 21     1, 4 |               światła i farby biły na niego z okien, że widział się
 22     1, 4 |            sam dobry pan, co mówił do niego i dał mu złotówkę bo teraz
 23     1, 4 |         Dominikowej, co stała w podle niego z Jagusią - zapalił ją wnet,
 24     1, 4 |            czerwony baldachim, a spod niego promieniała monstrancja
 25     1, 4 |                a Pan Jezus obsiewa la niego pola, że ino mu zbierać
 26     1, 4 |               aż Jankiel spozierał na niego i nie przestając się kiwać
 27     1, 5 |            jeden zadatku dołoży, to u niego ostanę, a nie, to psiachmać
 28     1, 5 |            wołał stary przepijając do niego na zgodę, choć zły był,
 29     1, 5 |          można się całkiem spuścić na niego, że wszystko, jak przynależało,
 30     1, 5 |             szóstym miesiącu, i to od niego...~- Powiedali, że to od
 31     1, 5 |           przejechać, ale wnet się na niego natknął. Antek siedział
 32     1, 5 |             aż Jaguś obejrzała się na niego i nie wiedziała, co rzec
 33     1, 6 |             że laboga!- wyciągnęła do niego rękę.~Zamilkli nagle, wóz
 34     1, 6 |              stara położyła łyżkę dla niego i zapraszała.~- Ostajcie
 35     1, 6 |            cię... Panią se będziesz u niego, gospodynią... A jak zapis
 36     1, 7 |               wystrojona w chustkę od niego.~Zaraz też Witek z Kubą
 37     1, 7 |       człowiekowi odsłużysz i żyć bez niego nie poradzisz... - powiedział
 38     1, 7 | Przenajświętszy pojrzał miłościwie na niego w tej godzinie i rzekł ostatnim
 39     1, 8 |               go połą kapoty, nalał w niego araku i rzekł poważnie: -
 40     1, 8 |            Borynę pod okno i zaraz do niego, prosto z mostu:~- Wasza
 41     1, 8 |      wytrzeźwiejeta!~Wytrzeszczyli na niego nieprzytomne oczy:~- A to
 42     1, 9 |             Józia zaczęła mamrotać na niego, że pierzynę błotem pomazał.~-
 43     1, 9 |           swoją... a wszyscy patrzą w niego... to nasłuchują... przypominają
 44     1, 10|          Sześć morgów grontu! To my u niego z kobietą za parobków prawie
 45     1, 10|           tchnienie czuł, buchnęły na niego żarem... i ten głos cichy,
 46     1, 10|          Jantoś! - przechylała się do niego blisko, że czuł ją całą
 47     1, 10|       wszystkie oczy podniosły się na niego i opadły wnet, bo przystanął
 48     1, 10|              krzyczał przyskakując do niego z pięściami.~- A ukrzywdzić
 49     1, 10|               że wściekłość buchała z niego i raz w raz już starego
 50     1, 11|          groźnie.~- A bo wszystkie na niego! Ja nie jestem jak ten pies
 51     1, 11|              się w głos przekpiwali z niego.~- Jak ten kot do sperki
 52     1, 12|          świata."~Wójt przysiadł obok niego, a drugie w podle, gdzie
 53     1, 12|                Byłem na odwieczerzy u niego i mówiłem jusze, aby się
 54     1, 12|             do dziedziców.~- Pójdę po niego, zwlekać nie można!~- Do
 55     1, 12|            Ale już dusza wychodziła z niego powoli i niesła się we światy,
 56     2, 13|            bolał coraz ostrzej, przez niego to wszystko, przez niego!~
 57     2, 13|              niego to wszystko, przez niego!~I zbierał, zgarniał w siebie
 58     2, 13|            się cała wieś odwróciła od niego, jakby go nie znali, jakby
 59     2, 13|          coraz częściej spozierała na niego z trwożliwą czułością i
 60     2, 13|              duszę - ani przemówić do niego, ni przystąpić z tym szczerym
 61     2, 13|               i nie wie, co się wedle niego dzieje! A ty, człowieku,
 62     2, 13|           jeno że nikto nie zważał na niego.~Żydzi rozpoczęli zajadłe
 63     2, 13|             groźnie się przysuwała do niego, nie zważał na to, przyodział
 64     2, 13|             środkiem drogi, wprost na niego waliły jakieś sanie w kłębach
 65     2, 14|               i żyłę każdą wypruła la niego, nic to, kiej serca la mnie
 66     2, 14|            krótko powiedział, żeby do niego zachodzili, a jak im czego
 67     2, 15|               czterech kół waliła pod niego grubym zielonym wałem i
 68     2, 15|            rad gadał, że Antek robi u niego i słucha się we wszystkim,
 69     2, 15|               namarnował, i ostałem u niego, że to i prosił. Bez dwa
 70     2, 15|         rozczuleniem wpatrywała się w niego. Wysechł był od pracy, poczerniał,
 71     2, 15|            napatrzeć się nie mogła na niego.~- Nie mógł to ociec przynieść,
 72     2, 15|      przynosić i chociaż popatrzeć na niego. ,~- Cóż tam? - spytał dojadając.~-
 73     2, 15|           wzięłam, po cóż nam brać od niego... przecież... należy nam
 74     2, 15|               w zęby, to się teraz do niego łasi. Myślał, że łaskę posiadł,
 75     2, 15|              zmiękła rura i że wieś z niego przekpiwała, o czym powiadali
 76     2, 15|              gorąco, a zabiegała koło niego, jak mogła, w oczy mu cięgiem
 77     2, 15|       złodzieja, jakby się zmówili na niego - nieraz bowiem spostrzegał
 78     2, 15|              mu wyrzucał, że nigdy do niego nie zajrzy.~I prawdę rzekł,
 79     2, 15|               raz mi się to żaliła na niego?~- Łżesz jak ten pies! -
 80     2, 15|               się porwał w ten mig do niego, ale nim mógł zmiarkować
 81     2, 15|              nie odezwał, patrzeli na niego z głębokim podziwem, z szacunkiem,
 82     2, 16|            moc straszną, jaka biła od niego, szła jej prosto do serca,
 83     2, 17|           żalu i męce bo rwała się do niego, rwała całą mocą, całą potęgą
 84     2, 17|          obudził się w niej wstręt do niego i głęboka niechęć, nienawiść
 85     2, 17|              dowie, że nie nastaje na niego, prędzej zapłaci~za krowę...
 86     2, 18|               stanął!~- Pójdziecie do niego? - zapytała cicho, z tchem
 87     2, 18|    niecierpliwiej czekał, ale nikt po niego nie przychodził.~- Może
 88     2, 18|            niepoznaki i spozierała na niego pilnie, pełna głuchego niepokoju
 89     2, 18|            roboty, pies się rzucił do niego przyłaszać, szczekać i skomleć
 90     2, 18|         dziedzic wysłał pana Jacka do niego, by się wywiedział, co to
 91     2, 18|          pominięcie, i że radzili bez niego! Rozsrożył się znowu na
 92     2, 18|              jak ten głupi, a oni bez niego radzili! Nie daruje im tego,
 93     2, 18|              to, że podobno skargę na niego pisali do komisarza.~- Samem
 94     2, 19|           drugimi cicho, spojrzeli na niego zdumieni, a on wysunął się
 95     2, 19|               bo Jaguś cisnęła się do niego słodko, a raz w raz, ledwie
 96     2, 19|           patrzał; taki żar buchał od niego, takie kochanie w niej wzbierało,
 97     2, 19|               stary odwracając się do niego. Jagna z wrzaskiem uciekła
 98     2, 19|             oczy rozsrożone, bijące w niego kiej nożem, że cofał się
 99     2, 20|              dzieciątka spozierała na niego i tak wzdychała, aż mu się
100     2, 20|               prosto w oczy, jak to u niego było zwyczajne:~- Baj baju,
101     2, 20|           odetchnęła z ulgą i jęła do niego zagadywać, to w oczy naglądać,
102     2, 20|               dziwne!~Nachylił się do niego, chciał głaskać, ale bociek
103     2, 20|             na plebanię.~- Przyślę po niego Walka.~- Nie da się on tknąć
104     2, 20|     powiedział cicho:~- Podobne to do niego, taki zbój, podobne.~I więcej
105     2, 20|              synowskiej nienawiści do niego musi być cosik więcej niźli
106     2, 20|              umyśliłem taki sposób na niego, że nie wytrzyma na plebanii,
107     2, 20|             Jaśka, boć wielce stała o niego; głupawy on juści był, wieś
108     2, 20|              on juści był, wieś się z niego prześmiewała, niezgraba,
109     2, 21|             odpuścić; ot, przyszła na niego taka zła godzina, to aby
110     2, 21|        rozglądając się za pniem, by z niego łacniej wziąć na plecy.~
111     2, 21|            najwięcej, jeśli nie przez niego! Stary zapisał grunt tej
112     2, 21|            pobił i zawsze szczekał na niego, to się i ozeźlił... Miał
113     2, 21|               poniechaj złości. Tam u niego w chałupie piekło... nie
114     2, 22|              cały, bo nikto z uzdą do niego nie wyszedł, dopiero o wieczornym
115     2, 22|             ino wlazło! Robiła też w, niego potem, robiła, a odbijała
116     2, 22|      zapomniała, nie baczyła nawet na niego, nie widząc, że się czegoś
117     2, 22|             zapłakała!~Kieby piorun w niego trzasnął!~Oto kiedy on wojował
118     2, 22|               zły przezywać, robił za niego, a drugie diabły poprzebierane
119     2, 22|           nawet sam król zajeżdżał do niego, na dwór zapraszał i między
120     2, 22|               Najpierw zwaliły się na niego ciężkie choroby i nie popuszczały
121     2, 22|              i diabli nie stali już o niego: ich był, to aby prędzej
122     2, 23|         szepnęła z mocą, tuląc się do niego zapamiętale...~- Czekałaś
123     2, 23|            się porwał, stary runął na niego i przebódł widłami do ziemi,
124     2, 24|       niestworzone rzeczy wymyślał na niego; aż i naród dość już wzburzony
125     2, 24|           choćby na to jedno słowo do niego, nie poredziła, tak zapiekłą
126     2, 24|               Ale nie poszła zaraz do niego, przeczekała jeszcze dni
127     2, 24|           zaraz, nie potrza mi nic od niego! - zakrzyczał.~- Ale mnie
128     2, 24|            jednego zła, a jeno biła w niego zapamiętałością kieby tymi
129     2, 24|             choć młynarz przysyłał po niego parę razy, a ino wałęsał
130     2, 24|      najgorszymi we wsi, przystali do niego tacy, jak Bartek, Kozioł,
131     2, 24|            wieś nie przestała mieć na niego pilnego baczenia, bo choć
132     2, 24|           pierwsi głośno powstając na niego, juści, nie stojał o to,
133     2, 24|           Nastką.~Jaguś wychodziła do niego niechętnie, pod strachem
134     2, 24|               że jeśli nie wyjdzie do niego na każde zawołanie, to on
135     2, 24|            kogo zgrzeszy, temu się do niego nie spieszy, ale że groźbą
136     2, 24|      pogodzili ze starym i już się do niego przeniesła.~Jakby go kłonicą
137     2, 24|              i raz w raz spoglądał na niego surowo.~Organy huczały przejmująco,
138     2, 24|               na Antka, któren wprost niego stojał, jeno niżej nieco,
139     2, 24|              gdyż te słowa leciały na niego z hukiem, jakby cały kościół
140     2, 24|           jakąś gędźbę drzew.~- Przez niego wszystko, przez niego! -
141     2, 24|           Przez niego wszystko, przez niego! - począł krzyczeć i ogarnęło
142     2, 24|           prosto z miejsca wywarła na niego pysk, sklęła i jak tego
143     2, 24|        nieprzerwanym łańcuchem idą na niego, ściskają i wiążą w pęta,
144     2, 24|           słowa i cały naród idzie na niego.~- Sprawiedliwie! Sprawiedliwie! -
145     2, 25|           próśb, choć całą gromadą do niego chodzili, to juści, że i
146     2, 25|               się już nie wyrywała do niego całą duszą jak przódzi,
147     2, 25|           zjadliwy kiej trutka żal do niego, iż to wszystko, co ją spotyka,
148     2, 25|               ciężkie życie, to przez niego; i ten jeszcze boleśniejszy,
149     2, 25|             tego najgorszego; biła od niego jakaś zgroza śmiertelnego
150     2, 25|         traciła coraz barzej serce do niego i sztywniała mu nieraz w
151     2, 25|       należało naród poprowadzić, bez niego żaden gospodarz by się nie
152     2, 25|           zasłuchany w głosy, jakie z niego idą, i w te bełkoty strug,
153     2, 25|               Boryna, i cały naród do niego się odwrócił.~Maciej blady
154     2, 25|           surowy, że aż mróz szedł od niego, ale oczy jarzyły mu się
155     2, 25|       kilkadziesiąt bijaków spadło na niego, a kilkadziesiąt rąk chwyciło
156     2, 25|             wytrzymał i rzucił się do niego, ale choć chłop był w mocy
157     2, 25|          dojrzawszy Borynę skoczył na niego, chycili się wpół, opletli
158     2, 25|        osmalił, a Antek zwalił się na niego jak piorun.~Próżno się bronił,
159     3, 26|             krzyżem na bani, a wpodle niego czerwieniły się dachówki
160     3, 27|             wargami mówiła, daleko od niego duszą i cała we wspomnieniach
161     3, 27|           ozdrowieje.~Więc mieli kole niego tyle już jeno starunków,
162     3, 27|        strachu, tak śmiercią wiało od niego i trupem, ale pomimo wszystkiego
163     3, 27|              do cna straciła serce do niego, i całkiem się w niej przemieniło
164     3, 27|             siedział w końcu, a pobok niego przykucał na ziemi Witek,
165     3, 27|         ramiona i grzbiet. Patrzali w niego z trwogą czekając, co powie.~-
166     3, 27|              z płaczem rzuciła się do niego, ale snadź jej nie poznał.~-
167     3, 28|     wszystkich należy!... drogo wy za niego zapłacicie!~- Nie przed
168     3, 28|            chorzy, to on tu rządzi za niego i jego głową wszyćko stoi.
169     3, 28|               spieniony.~- Wara ci od niego!... może i powleką... jeno
170     3, 28|          bystro a urągliwie patrząc w niego, aż przysiadł na skrzyni,
171     3, 28|           mimo tego żarła ją trwoga o niego niemała. Przewiadywała się
172     3, 29|           stawem, raz, że wiatr tak w niego siepał, iż ledwie się na
173     3, 29|           szarwarki jeździć. Pójdę do niego, niech załagodzi sprawę,
174     3, 29|           inszymi, przysiadła wnet do niego i jęła nieśmiało a cichuśko
175     3, 29|            też się zwalił, że ostał z niego niewielki osztych, kiej
176     3, 29|               dobrodzieju wlepiając w niego oczy.~Ze wsi nadchodziło
177     3, 29|               czystej wełny wyszło na niego więcej niźli cztery funty,
178     3, 29|              święta będą puszczali do niego, pojadę... Ale, trza by
179     3, 29|           wąsy zajęcze.~Jeszcze się z niego ześmiał Pietrek, a i Józka
180     3, 30|              poprowadzisz - rzucały w niego szydliwie.~- A jakbym do
181     3, 30|          przychwycił, bo śmigały kole niego kiej jaskółki, potrącając
182     3, 30|        Jeszcze sztachetków brak kiele niego, żeby nie sfrunął.~- To
183     3, 30|              cucić go a przemawiać do niego cichuśko.~Dom też opustoszał,
184     3, 30|             robotę i cóż pocznę przez niego w tylim gospodarstwie!~-
185     3, 30|           drzewa chciała popatrzeć na niego, ale ją dojrzał.~I uciec
186     3, 30|             oczu nie mogła oderwać od niego; zbliżał się z uśmiechem,
187     3, 30|          niekiedy, wtedy podnosiła na niego oczy podziwu pełne, nie
188     3, 31|         wszedł i wójt podniósł się do niego z kieliszkiem.~- Spóźniłeś
189     3, 31|          ująwszy się pod boki pysk na niego wywarła:~- A mam gdziesik...
190     3, 31|             na Bylicę, z pięściami do niego skoczył i krzyczał:~- Ty,
191     3, 31|                wołał.~Nie zwracali na niego uwagi opisując wszystko
192     3, 31|       przeciek dobrodziej wypędzali z niego diabła.~- Jezu, że to są
193     3, 31|             bele czego! - powstała na niego Jagustynka.~- Śmiałbym to,
194     3, 31|              i tak mało kto zważał na niego w tym ciężkim strapieniu,
195     3, 31|      czterdzieści papierków daliby za niego.~- A figlował kiej pies,
196     3, 32|        krzyczał na żonę.~Przypadły do niego z wrzaskiem, zadyszane,
197     3, 32|           urzędowy, przypinały się do niego, wlepiając oczy z jakąś
198     3, 32|         komory rznąć kawał świniny la niego, że już po gorzałkę chciała
199     3, 32|           gorzałkę chciała posyłać la niego, nawet już ku skrzyni szła,
200     3, 32|             przyodziać świątecznie la niego - ale nim to uczyniła, przypominki
201     3, 32|            Podniesła zdumione oczy na niego. Siadał właśnie na przednim
202     3, 32|           niech se wróci! co mi tam z niego! - ciepnęła się niecierpliwie.
203     3, 32|                Zadem się odwróciła od niego z obmierzłości, nie podając
204     3, 32|            odkrzyknęli, cisnąc się do niego kiej te owce do pasterza,
205     3, 32|               że to i Walek czekał na niego z bryczką.~Śpiewali ta jeszcze
206     3, 33|            wychodził, szykując się na niego.~Przednowek wcześniej latoś
207     3, 33|             tu z gołymi rękoma iść do niego?~- Weź parę jajków.~- Matka
208     3, 33|           ostro, spode łba patrząc na niego, ale pan Jacek już się nie
209     3, 33|            się hardo pod bok i biła w niego skrzącymi ślepiami z taką
210     3, 33|          doiła w sadzie; podniosła na niego oczy dziwnie smutne, ledwie
211     3, 33|              cięgiem plątała się kole niego. Miał już ochotę krzyknąć,
212     3, 33|           pamięta.~- Zaglądałeś to do niego? co?~- Hale, pójdę sam,
213     3, 33|         Kłębianki podniesły wrzask na niego, że stary krzyknął:~- Cichojta!
214     3, 33|            Kłąb.~Balcerek spojrzał na niego, ale stary dodał gorąco:~-
215     3, 33|             gorąco:~- Już wstyd przez niego na wieś idzie. Słyszeliście
216     3, 33|          Panem Jezusem sprowadzali do niego. Powiedali ta różnie o tej
217     3, 33|          zaczął.~- Byłam, ale mnie do niego nie puścili.~- Tegom się
218     3, 33|             jeszcze.~Odwróciła się do niego.~- Dać wykup, to go puszczą
219     3, 34|              dzieciom, co się były do niego garnęły, głowiny przygładzał
220     3, 34|            Chory naraz zwrócił się do niego.~- Poznajecie mnie, Macieju,
221     3, 34|            niechętnie odwrócił się od niego. Zapatrzył się znowu w rozkołysane
222     3, 34|               darmo?... jeszcze się z niego wyśmieją, że zawierzył głupiemu...
223     3, 34|           niedawno, nie puścili me do niego. Bóg wie, kiej go obaczę.~-
224     3, 34|        końskich ogonów! - gruchnął na niego Stacho Płoszka.~- I bacz,
225     3, 34|          ludzi daje, jaki wstyd przez niego i różne różności.~- Trzymam
226     3, 34|            wybierzem!~Odsunęli się od niego i cosik długo w noc uredzali.
227     3, 34|            weźmy się do swojego przez niego - powiedział Grzela patrząc
228     3, 35|         Pewnie, co wszystko złe przez niego... i z Antkiem by tego nie
229     3, 35|              ogień buzował; dmuchał w niego ze strachu, zaś Szymek przeczekawszy
230     3, 35|            pogrzebacz runęła znowu na niego. Nie chciał tej bitki z
231     3, 35|            cóż, kiej przypięła się do niego niby pijawka i biła z oszalałą
232     3, 35|               porywała się jeszcze na niego.~- Wynoś mi się, wyrodku
233     3, 35|            obleczeniem i zdzierając z niego Szymkowe rzeczy, jęła je
234     3, 35|              na kolana i spojrzała na niego, ale miała tak przepłakane
235     3, 35|            już coś przewąchać i ma na niego oko... Starszy me spotkał
236     3, 35|      kancelarii i sielnie wypytywał o niego... Nie rzekłem mu wiela,
237     3, 35|          człowiek, pobożny, ale przez niego może spaść na wieś bieda...
238     3, 36|        przykazała Józce pilniejsze na niego baczenie. Dziewczyna często
239     3, 36|        Dziewczyna często zaglądała do niego, leżał spokojnie, aż dopiero
240     3, 36|      spieczoną ziemię, że tyle było z niego pociechy, co się odświeżyło
241     3, 36|               puścili, Rocho czeka na niego - powtarzała mu w same uszy,
242     3, 36|               pilne roboty czekają na niego...~- Pora wstawać, pora... -
243     3, 36|           odgłosy tego, co się dokoła niego działo przez cały czas choroby,
244     3, 36|             choroby, przesiąkało to w niego w strzępach nikłych, w bladych
245     3, 36|      błyszczący pług pod chlewami, do niego pośpieszył i nie doszedłszy
246     3, 36|               się podnosił i walił na niego, że strach go porwał, chciał
247     4, 37|        straszna groza śmierci biła od niego i taka przejmująca lutość,
248     4, 37|          jęknęła wreszcie wtapiając w niego zestrachane, nieprzytomne
249     4, 37|       zapytała nagle, przystępując do niego.~- Juści, co nie do ślubu
250     4, 37|              z wieczora zaglądałam do niego, to leżał se cicho jak zawdy.~-
251     4, 37|           Szczęściem, że przysłali po niego od młynarza, gdyż wójtowa
252     4, 37|               postronku.~- Młynarz do niego jeszczek lepiej ryczy, jeno
253     4, 37|           chociaż synowie wdali się w niego - wyrzekł potem do Hanki. -
254     4, 37|               Jagatą, wsparłszy się o niego głowami, zadrzemali już
255     4, 37|        Borynową siną twarz; patrzył w niego dzień mgławy, zaglądały
256     4, 38|               Lipczaka, przystawał do niego i przyjacielsko zagadywał,
257     4, 38|               podobno jeździliście po niego?~- Juści, zarno po ojcowym
258     4, 38|           będzie potrzeba, poręczę za niego.~Poszedł dalej do Jagusi,
259     4, 38|               z ludzi zdziera, ale na niego nie żałuje.~- Juści, bo
260     4, 38|             że całą kupą stali dokoła niego, a częsty grosz sypał mu
261     4, 38|              czoło i przebrała się do niego z tyłu od wozów, pod którymi
262     4, 38|           świnie więcej dbasz niźli o niego.~- Prawda była, juści, ojca
263     4, 38|               niej, ale że patrzeli w niego kiej w tęczę, odwrócił oczy
264     4, 38|              kiej wryta, zapatrzona w niego rozgorzałymi oczami, a z
265     4, 38|              to, ni owo, chcąc się od niego odczepić, ale szedł nieodstępnie,
266     4, 38|              jaże Nastusia patrzała w niego z podziwem. Jędrzych przytwierdzał,
267     4, 38|              aż Grzela przyskoczył do niego z pięściami, ledwie już
268     4, 38|        przeszkadzajcie! - krzyknął na niego Kłąb.~- Chodziłeś z nimi
269     4, 38|      przyleciał pod chałupę, rzekł do niego wielce dobrotliwie:~- Weź
270     4, 38|            rozumiała.~Patrzyła jeno w niego niby w ten obraz święty,
271     4, 38|             proboszcz napisze o to do niego.~- Nie bój się, napisze,
272     4, 38|               się czołgać tam, bliżej niego, bych chociaż tknąć ustami
273     4, 39|              już dzisiaj pojechało do niego piąciu...~-To chwała Bogu!
274     4, 39|         odrzekła z wolna, wpierając w niego wzgardliwe oczy. Zakręcił
275     4, 39|          złodzieje.~Hanka patrzyła na niego ze szydliwym prześmiechem.
276     4, 39|              się wszystkie rzuciły na niego.~- A czegoż to mamy jej
277     4, 39|             przyszedłem.~Podniesła na niego niespokojne oczy.~- Wiecie,
278     4, 40|     Odszczeknął cosik, aż skoczyła do niego, szczęściem, co nie czekał,
279     4, 40|     przyczajał się, klekotał, a kuł w niego i wyjadał. Była wszędy,
280     4, 40|             serca. Cisnęła się też do niego zgoła już bez pamięci, a
281     4, 40|               nawet już o kobiecie la niego myślałem - wyrzekał cicho,
282     4, 40|  przyświadczała radośnie, wpatrzona w niego i czuwająca na najlżejsze
283     4, 40|           rzekła twardo, podnosząc na niego oczy.~Ściągnął brwie, przedeliberował
284     4, 40|      przekrzywionymi łbami zazierać w niego i obchodzić, podskakując
285     4, 40|               jął zuchwale ciągnąć na niego; mrówki łaziły mu po plecach,
286     4, 40|        mgnienie, czyby nie chycnąć na niego, ale on ani już o czym wiedział,
287     4, 40|               przywala.~Szło to przez niego niby chmury, że nim co pojął,
288     4, 40|         Płoszka, ale Grzela wsiadł na niego:~- Łacno zwalać na ojców,
289     4, 40|              raz po raz wyglądając na niego, nie dosłyszał, że ozwała
290     4, 41|                odkrzyknął.~Wywarła na niego gębę po swojemu.~Ale parob
291     4, 41|        wielkimi kawałami. ~Wypadła na niego z wrzaskiem.~Uciekał z wyciągniętym
292     4, 41|     Jagustynka nie doczekawszy się od niego ani słowa odpowiedzi jęła
293     4, 41|            był do niczego. Długo koło niego majstrował coraz niecierpliwiej,
294     4, 41|     spodziewając, jako Antek patrzy w niego, słucha i z coraz większą
295     4, 41|           przyszło na myśl podejść do niego a wyznać się ze swoich frasunków.~-
296     4, 41|              Kajże to? - podniesła na niego zapłakane oczy.~- A choćby
297     4, 41|         Pościel gotowa już czekała na niego w sadzie, w półkoszkach,
298     4, 41|              deliberacje i szły przez niego kiej te wiośniane, pachnące
299     4, 41|              zaklął:~- Ścierwa, przez niego cała moja marnacyja! Bym
300     4, 41|            pan starszy upatrzył se na niego?~- Tak cóż by, nic, po znajomości
301     4, 41|         różnymi sposobami wypytywać o niego. Nawet już tabaką częstował,
302     4, 42|        ciemnoście, kaj już czekały na niego te sześć morgów kupione
303     4, 42|          zapłakała przytulając się do niego, obcierał jej oczy, głaskał
304     4, 42|             Chciała się przygarnąć do niego i udobruchać, ale ją odepchnął.~-
305     4, 42|        ziemniakach.~Zrazu zaglądał do niego ten i ów, ale że nierad
306     4, 42|            michami; chodziły też kole niego kobiety kieby kole tej ważnej
307     4, 42|               groziła wpierając się w niego.~- Mojaś, Nastuś... samaś
308     4, 42|           całował, jaże przekpiwali z niego, a Jambroż rzekł posępnie:~-
309     4, 42|   nieodstępnie.~Jaguś nie stroniła od niego, bo ni ją ziębił, ni parzył,
310     4, 43|              pomocy, a bydło pasał za niego wraz ze swoim Kłębów Maciuś.~
311     4, 43|          odbierze!~Zrozumiałam, co od niego, padłam mu do nóg dziękować,
312     4, 43|             że już co dnia pacierz za niego mówię!~- Byle ci jeno kto
313     4, 43|               Hanka też nie gorsza od niego, dała mi maciorkę, prosię
314     4, 43|             to jeszczek, ale będzie z niego pociecha, bo idzie z plennego
315     4, 44|               pokazywać!~Spojrzeli na niego pytająco.~- Juści, kto mu
316     4, 44|              bo nikto drugi pleców za niego nie podstawi... To wama
317     4, 44|            nie minie.~Zwarli się kole niego gęstwą i zakrzyczeli kiej
318     4, 44|             wama rzeknę! - zawołał do niego Kłąb.~- Hale, nie ma tu
319     4, 44|           każde słowo i patrząc się w niego kieby w obraz.~Pisarz ciągnął
320     4, 44|             się nie strwożył, wparł w niego harde ślepie chcąc jeszcze
321     4, 44|          spytał naczelnik wpierając w niego oczy.~Zadrżał, ale rzekł
322     4, 44|              stali kiej mur patrząc w niego spokojnie.~Podpisał jakieś
323     4, 44|             ktoś nawet pysk wywarł na niego, lecz zmilkli, bo jakaś
324     4, 45|            jadącego konno podszedł do niego. Przywitali się zwyczajnie,
325     4, 45|               o kilkanaście kroków od niego, zapatrzeni w siebie i dziwnie
326     4, 45|         myślał o Jagusi. - A jak to w niego łakomie patrzała; dziw go
327     4, 45|      młynarzom zachciało się zrobić z niego doktora! A tak się nim pysznili,
328     4, 45|            przyjacielsko i patrząc na niego z niemałą dumą: boć lipeckie
329     4, 45|              czas nie odezwała się do niego ani słowa i dopiero kiej
330     4, 45|           drzewa i przytulając się do niego stanęła bez tchu prawie
331     4, 45|               wtedy, kiej patrzała na niego przez okno, w tamtą noc
332     4, 45|              oczami, kaj się nieść do niego choćby jeno tą myślą radosną;
333     4, 45|          radosną; krążyła bowiem kole niego kieby ten motyl w kręgu
334     4, 45|             jakimś drzewem patrzała w niego długo i z taką tkliwością,
335     4, 45|            przytwierdzała wlepiając w niego ciężkie oczy.~Uśmiechnął
336     4, 45|               trzęsła głową patrząc w niego rozmarzonymi słodko oczami,
337     4, 45|              duszą, nie spuszczając z niego oczów.~- Jakże się wam podoba? -
338     4, 45|              chociaż wpatrzona była w niego jakby w ten obraz najśliczniejszy
339     4, 46|            Prawda, przeciek się już o niego przepytywali! Że mi to nawet
340     4, 46|              lecz srodze zatroskany o niego, rzekł smutnie:~- Ani chybi;
341     4, 46|            nabuntował? Jeszczek przez niego cała wieś ucierpi...~- To
342     4, 47|               widziała, galancie koło niego i okrutnie stęskniony do
343     4, 47|     niespokojnie Antek.~- Pomstuje na niego, że niech Bóg broni! Jasiek
344     4, 47|              przed chałupą czekała na niego matka.~- Jasiek wrócił -
345     4, 47|         zawrzeszczała przyskakując do niego z pięściami - idź, i niech
346     4, 47|    podbechtana przez kumy, wywarła na niego gębę:~- Głupiś jak cielę!
347     4, 48|          prawda... co noc wychodzi do niego... Kozłowa przydybała ich
348     4, 48|       szczęściem nikto nie zwrócił na niego uwagi. Matka siedziała przed
349     4, 48|         stojała w miejscu wpatrzona w niego smutnymi oczami.~W domu
350     4, 48|      pogrzebie Jagaty, tak patrzała w niego przez całe nabożeństwo,
351     4, 48|        organiściny, szła prawie pobok niego, że nasłuchując jej żałośliwych
352     4, 48|             piersiami, ale patrzała w niego kieby w to cudne zwidzenie,
353     4, 48|              zawiał z łąk i uderzył w niego, jaże pochylił głowę, tak
354     4, 48|               się do kolan wpierała w niego oczy, przepaści ogniste,
355     4, 48|               słowo nie spuszczając z niego oczów, ale mało wiele poredziła
356     4, 48|             było sposobu przemówić do niego ni nawet stanąć mu w oczach.~
357     4, 48|           grudki ziemi tkniętej przez niego.~Nie było, nie było la niej
358     4, 49|          jeszcze mało, Lipce muszą za niego dopłacić!~Wzburzyło to wszystkich,
359     4, 49|            nim spółki, to i płacił za niego nie będę.~- Ani ja! Balował
360     4, 49|    markotności.~- Dawno miałem oko na niego i mówiłem, do czego to idzie,
361     4, 49|           Lipcach gospodarz, to przez niego nie można radzić, będzie
362     4, 49|         nieważne.~- Prawda, posłać po niego! Musi przyjść! Bez niego
363     4, 49|              niego! Musi przyjść! Bez niego nie można! - wrzeszczeli.~-
364     4, 49|              wszystkie!~Kopnął się po niego sołtys i z łóżka musiał
365     4, 49|            jeden złodziej wyjmie spod niego przyciesię, niech drugi
366     4, 49|               męki, a przychodziły na niego takie minuty, że chciało
367     4, 49|          wszystkie oczy wlepiły się w niego, byli prawie pewni, że się
368     4, 49|        kłoniły mu się do nóg i biły w niego niby rozkolebane wody, wiater
369     4, 49|                że już nie czekając na niego wracali kupami, a jakoś