Tom, Rozdzial

  1     1, 1 |          któren, że już słońce było coraz niżej, powstał i krzyknął
  2     1, 1 |             na ziemię.~Ksiądz szedł coraz wolniej, czasem przystawał,
  3     1, 1 |          porykiwania, turkoty wozów coraz ostrzej brzmiały w cichym,
  4     1, 2 |             pomagało, wyciągała się coraz dłużej, niekiedy podnosiła
  5     1, 2 |         dworze by znalazł!~Wyrzekał coraz żałośniej i obchodził ją,
  6     1, 2 |          krowa dyszała chrapliwie i coraz ciężej, krew przestała płynąć,
  7     1, 2 |          złością i zmartwieniem, bo coraz to przystawał przed krową
  8     1, 2 |            krzątała się po izbie, i coraz to wychylała się przez okno
  9     1, 2 |           pogadywania.~Boryna szedł coraz wolniej, bo ociężało go
 10     1, 3 |            nad chałupami i świeciło coraz cieplej, bo z oszroniałych
 11     1, 3 |          palca wetknąć, i parli się coraz krzepciej na kraty, aż trzeszczały;
 12     1, 3 |            takie mocne słowo padało coraz gęściej.~Żydzi szwargotali
 13     1, 3 |             nie dziwota!~Dogadywali coraz złośliwiej i okrutniej,
 14     1, 3 |     poglądając na wieś, co była już coraz bliżej widna, przez topole.~
 15     1, 3 |         prędkich drganiach, i tylko coraz któraś się prostowała, roztrzepywała
 16     1, 4 |           katolik...~Podnosił głowę coraz wyżej i coraz hardziej,
 17     1, 4 |        Podnosił głowę coraz wyżej i coraz hardziej, prostował się,
 18     1, 4 |          coś rzekli i szli wolno, a coraz to Antek pochylał się nad
 19     1, 4 |      Tymczasem do karczmy napływało coraz więcej ludzi, bo już mrok
 20     1, 5 |            Rozdział 5~ ~Jesień szła coraz głębsza.~Blade dnie wlekły
 21     1, 5 |         pola i przymierały w lasach coraz cichsze, coraz bladsze -
 22     1, 5 |             w lasach coraz cichsze, coraz bladsze - niby te święte
 23     1, 5 |           trwogi zarazem.~I często, coraz częściej niebo powlekało
 24     1, 5 |           były jeszcze, ale zimne i coraz częściej przeciągały się
 25     1, 5 |             jadło.~A i dziady różne coraz częściej nawiedzały wieś;
 26     1, 5 |           przelewa a o grosz gotowy coraz to trudniej.~A tu i rychtyk
 27     1, 5 |             coś kapnie.~- A i wotyw coraz mniej, a i targują się jak
 28     1, 5 |         mówił do mojego.~- I dworów coraz mniej. Dawniej, kiedy się
 29     1, 5 |         Dominikowej, któren ostawał coraz dalej, bo Jasio tęgo prażył
 30     1, 5 |          wozy, że to deszcz zacinał coraz gęstszy i zimniejszy.~Mrok
 31     1, 5 |             oko wykol; deszcz padał coraz grubszy i gdzieniegdzie
 32     1, 6 |           się do domu, więc i głosy coraz mocniejsze rozlegały się
 33     1, 7 |             liście i mówiła szybko, coraz głośniej, żeby i drugie
 34     1, 7 |             płachtę i stożyły się w coraz większą kupę. Antek zaś
 35     1, 7 |            domem. A on grał wciąż i coraz to coś nowego, przebierał
 36     1, 8 |          karczmie gwar się podnosił coraz większy i ludzi przybywało,
 37     1, 8 |          uwijał się cicho i stawiał coraz nowe kwarty i butelki z
 38     1, 9 |             i lęk ogarniał, bo szły coraz niżej i coraz większymi
 39     1, 9 |     ogarniał, bo szły coraz niżej i coraz większymi stadami, że niebo
 40     1, 9 |            wychodzili przed chałupy coraz liczniej, bo nigdy jeszcze
 41     1, 9 |           Antek zaś gorzał w mękach coraz boleśniejszych i sroższych -
 42     1, 9 |       biedota płakaniem...~Noc była coraz głębsza, wiatr mocniej targał
 43     1, 10|        drzewami.~Wiatr się podnosił coraz mocniejszy, przewalał się
 44     1, 10|             przerzekał raz po raz a coraz ciszej - jako ten pacierz,
 45     1, 10|          potrzęsie! - Rozsrażał się coraz bardziej, bo go wściekłość
 46     1, 10|          omijała!...~Nie, to nie! I coraz bardziej zawzinał się przeciwko
 47     1, 10|         swoje upomina! - wrzeszczał coraz mocniej Antek.~- Chcecie,
 48     1, 10|              wykrzyknął w głos, ale coraz więcej mu się przypominało
 49     1, 10|            twarz, i lizały, a Witek coraz to nosił mu wodę wiaderkiem
 50     1, 11|            A w domu gwar się czynił coraz większy, bo wciąż wpadały
 51     1, 11|       okrążała weselników ciżbą, iż coraz wolniej szli, a dzieci chmarą
 52     1, 11|             tańcowała niezmęczenie, coraz zmieniając taneczników,
 53     1, 11|           on niezmordowanie hulał i coraz siarczyściej; już się niejedni
 54     1, 11|        placki.~Wrzawa podnosiła się coraz większa, bo każden swoje
 55     1, 11|           rajcował i zwijał się, że coraz to w innej stronie widniał
 56     1, 11|            wójt, że był już napity, coraz głośniej mówił, wypuczał
 57     1, 11|          się, trącać kieliszkami, a coraz wolniej pojadać, aby się
 58     1, 11|       przyciszyły głosy i rajcowały coraz złośliwiej, i nicowały nieubłaganie
 59     1, 11|          wrzało już i kotłowało się coraz bardziej, gdy Ewka z Jagustynką
 60     1, 11|       zawiedły "da dana" i wili się coraz prędzej , kolebali do taktu
 61     1, 11|        kolorami, mieniła się i wiła coraz prędzej, wścieklej, zapamiętalej,
 62     1, 11|        kudłate,~poskręcane drzewa i coraz niżej chyliły oszroniałe
 63     1, 11|             trzeszczał, pojękiwał i coraz mocniej hulał, że się już
 64     1, 11|     mazowiecki.~Świt już się stawał coraz jaśniejszy, że światła bladły
 65     1, 12|           łeb.~Gorączka mroczyła go coraz bardziej, więc jakby na
 66     1, 12|  przyzduszony mrokiem, wskroś mgieł coraz gęstszych, w ciszy ciemnicy
 67     1, 12|            poczynali, przytupywać i coraz większym kołem taczać po
 68     2, 13|          niebo poczęło się zaciągać coraz mroczniej; chmury wypełzały
 69     2, 13|       rzędem nieskończonym, ciągiem coraz większym, jakoby te klucze
 70     2, 13|             dusząca: chmury opadały coraz niżej, zwalały się z lasów
 71     2, 13|       jednako wiały i gryzły mrozem coraz krzepciej, że już od tej
 72     2, 13|         śnieg nie przestawał, sypał coraz gęściej, suchszy nieco a
 73     2, 13|             skąd płynące, dokąd - a coraz słabiej się trzepotały,
 74     2, 13|             słabiej się trzepotały, coraz ciszej...~I tak sypało dwa
 75     2, 13|           wciąż padał, tylko że już coraz suchszy i rzedszy, to nocami
 76     2, 13|           wbił w samo serce i bolał coraz ostrzej, przez niego to
 77     2, 13|            nie jątrzyć hałasem, ale coraz częściej spozierała na niego
 78     2, 13|      wiedziały i chocia wrzeszczeli coraz głośniej i coraz zapalczywiej
 79     2, 13|        wrzeszczeli coraz głośniej i coraz zapalczywiej bili w Antkową
 80     2, 14|       Wieczór cichy i mroźny opadał coraz prędzej, gwiazd przybywało,
 81     2, 14|     przemarznięta cichość! Mróz był coraz tęższy i kieby żelaznymi
 82     2, 15|           ramiona, bo skrzytwa była coraz tęższa, i robili w milczeniu.~
 83     2, 15|             że się zawzinali na się coraz srożej, bo na samym dnie
 84     2, 15|       nienawistnie, zacinając się w coraz sroższym gniewie na wszystkich,
 85     2, 15|    popuszczał z uwięzi - ale już mu coraz częściej mdlała dusza z
 86     2, 15|         mdlała dusza z utrudzenia i coraz częściej chciało mu się
 87     2, 16|      pryskała światłem, jarzyła się coraz bystrzej, a coraz bliżej
 88     2, 16|       jarzyła się coraz bystrzej, a coraz bliżej była, aż Rocho uklęknął
 89     2, 16|             pniami. Strach go. brał coraz bardziej, bo przechodził
 90     2, 16|           którym się pozdrawiali, a coraz gęściej majaczeli w tej
 91     2, 17|        potrzeby, w ganku stawała, a coraz większa ckność ją przejmowała
 92     2, 17|            w okno, bo pies szczekał coraz zajadlej.~- Pewnie Antek,
 93     2, 18|             powrócił do roboty, ale coraz niecierpliwiej spoglądał
 94     2, 18|            mimo uszów te skargi, bo coraz niecierpliwiej nasłuchiwał,
 95     2, 18|            to przed dom wychodził i coraz niecierpliwiej czekał, ale
 96     2, 18|           się cały, zacierał ręce i coraz bliżej przysuwał się do
 97     2, 18|          mącił i bił w chałupy, ale coraz rzadziej i słabiej się trzepotał,
 98     2, 18|            ale gdy się przyciszyło, coraz bliżej czerwieniały wełniaki
 99     2, 18|           szedł... śnieg trzeszczał coraz bliżej... oderwała głowę
100     2, 18|        przytomność, ale prężyła się coraz mocniej i tak zapamiętale
101     2, 19|            całkiem.~Jeno od karczmy coraz ostrzej rozlegały się muzyckie
102     2, 19|             się naród do zabawy, bo coraz większy gwar napełniał izbę
103     2, 19|       większy gwar napełniał izbę i coraz częściej podzwaniały kieliszki,
104     2, 19|            podzwaniały kieliszki, i coraz gęściej się robiło, że już
105     2, 19|      wygrażał i darł się do nich, a coraz więcej ludzi wrzało przeciwko,
106     2, 19|             ludzi wrzało przeciwko, coraz zapalczywsze koło ich otaczało,
107     2, 19|           bo tanecznicy rozbijali i coraz większym kołem zataczali,
108     2, 19|        podziw i kochanie! To i rósł coraz bardziej, puszył się i hukał
109     2, 20|       podnosił i złość ją podrywała coraz częściej. Wielce jej w tym
110     2, 20|           poradził na jej humory, a coraz częściej dla świętego spokoju
111     2, 20|  znienawidziła go jeszcze barzej, a coraz potężniej wydzierała się
112     2, 20|         złodziejach chodziły słuchy coraz częstsze; wzięli podobno
113     2, 20|         Jaśkiem, to z Dominikową, a coraz niespokojniej czekał na
114     2, 21|             po równo zaś zrywał się coraz mocniejszy wiatr, hukliwy
115     2, 21|            w gardziel i dusił, szła coraz wolniej i ciężej.~Droga
116     2, 21|      przycichał górą, ale natomiast coraz wścieklej tarzał się na
117     2, 21|           nie mogła, przyginała się coraz niżej i ledwie nogi potrafiła
118     2, 21|          ciężar tak przygniatał, iż coraz częściej przywierała pod
119     2, 21|          przywierała pod drzewami i coraz dłużej siedziała omroczona,
120     2, 21|          się, piuka i wraz zapada w coraz głębszą senność !~Drgała
121     2, 21|          jednak jechał za nią i był coraz bliżej, aż się wyłoniły
122     2, 21|   Rozmyślała różnie i tłumaczyła, i coraz bardziej ustępował z niej
123     2, 21|     wrzeciono wypadało z palców, bo coraz pilniej rozważała słowa
124     2, 21|           ciszy, rósł, rozlegał się coraz wyraźniej, a wraz z nim
125     2, 22|        pierwszy gospodarz!~Słuchali coraz pilniej, nie tracąc ani
126     2, 22|           to swarzyć, prześmiewać i coraz ucieszniejsze zagadki powiadać,
127     2, 23|        posuwał się po śniegach, był coraz bliżej, wyrastał, zatrzymywał
128     2, 24|          się też czynił niemały, bo coraz więcej nadciągało narodu,
129     2, 24|       wypominać jej grzechy.~Gadały coraz głośniej i coraz zawzięciej
130     2, 24|             Gadały coraz głośniej i coraz zawzięciej potępiały Jagnę,
131     2, 24|           płomieniem - tłoczyli się coraz mocniej i prędzej, gdy ci
132     2, 24|            snuły się przypuszczenia coraz insze i zgoła niepodobne
133     2, 24|             o tych zdarzeniach, ale coraz rzadziej i płoniej, boć
134     2, 24|         swoimi cudakami, że wciąż a coraz w innej stronie buchały
135     2, 24|          przesiadywał i pił, snując coraz krwawsze zamysły pomsty
136     2, 24|             mówić, zapamiętywał się coraz barzej, jeszcze więcej pił
137     2, 24|           co wyprawia, oburzali się coraz mocniej, a że przy tym i
138     2, 24|   zabrzmiało jękiem, a ksiądz mówił coraz mocniej i groźniej, rósł,
139     2, 25|          podwórcach.~A że dnie były coraz dłuższe, to i barzej się
140     2, 25|          jedyną okrasę mieli - to i coraz częściej ciągnęli do młynarza
141     2, 25|            rwetes we wsi stawał się coraz większy i zamieszanie jeszcze
142     2, 25|          naród burzył się w sobie i coraz niecierpliwiej wyglądał
143     2, 25|          mogła, ale to jarzmo i tak coraz ciężej i boleśniej. przyginało
144     2, 25|              mierziło się jej życie coraz barzej i jakaś nieopowiedziana
145     2, 25|         mocno, że bezwolnie traciła coraz barzej serce do niego i
146     2, 25|        nawet na drodze zbierało się coraz więcej narodu, każdy był
147     2, 25|             godziny za godzinami, a coraz nowe pokosy drzew zalegały
148     2, 25|            drzewa.~Jakoż i gwar był coraz bliższy i wyraźniejszy,
149     2, 25|            przepierali jeszcze, a z coraz większym krzykiem Lipczaków,
150     2, 25|          psy i tłukąc o ziemię, ale coraz częściej stary był na spodzie,
151     3, 26|         światłościami, zniżając się coraz barzej nad światem, że już
152     3, 26|        świtów.~Dzień się już czynił coraz większy, zorze rozsączały
153     3, 26|           pod wzgórze, dźwigała się coraz widniej na światłość, zaś
154     3, 26|            nad wsie nieprzeliczone, coraz wyżej, i wielkie, gorejące,
155     3, 26|         bełkotliwy turkot dochodził coraz żywiej, stał na kraju wsi
156     3, 26|       przywierając oczyma do chałup coraz bliższych.~- A potem już
157     3, 26|        rozdygotana w sobie strachem coraz zjadliwszym, że już z umysłu
158     3, 27|         stronę, która podnosiła się coraz wyżej niby ten złoty baldach
159     3, 27|       gałęziach, skowronki dzwoniły coraz rzęsiściej, a we wsi, na
160     3, 27|          mogła.~Do tego zaś często, coraz częściej nawiedzały ją wspominki
161     3, 28|       jeszczech podsuwając pod oczy coraz to nowe la zachęty.~- Niech
162     3, 28|             galanto, bo deszcz mżył coraz gęstszy i mgły zwalały się
163     3, 28|         kiej w chałupie czyniło się coraz gwarniej, bo co trocha wpadała
164     3, 28|           się ruch nadspodziewanie, coraz więcej ludzi człapało po
165     3, 28|            ale się teraz utwierdzał coraz bardziej że ona coś wie;
166     3, 28|        otwierać... co?- wrzeszczała coraz głośniej.~- Nie powiadałem
167     3, 28|             rozczapierzały drąc się coraz bliżej siebie, gdyby nie
168     3, 29|          jasna i obtulna, podnosiła coraz wyżej, że już coraz dalej
169     3, 29|       podnosiła coraz wyżej, że już coraz dalej sięgały tęskliwe oczy,
170     3, 29|          oczy urzędom.~Gwar zaś był coraz wrzaskliwszy, kobiet wciąż
171     3, 29|         wołała jedna przez drugą, a coraz głośniej.~- Jeno dojrzałam
172     3, 29|         wciąż hurkotał ciskając się coraz barzej, a tak miecąc drzewinami,
173     3, 29|         przyprószone, i gwiazdy się coraz rzęsiściej wysypywały, tylko
174     3, 29|           nie widziała zanosząc się coraz cięższym szlochaniem.~-
175     3, 29|            oczy.~Ze wsi nadchodziło coraz więcej kobiet i dzieci,
176     3, 29|          pośpiechu i wrzawę czyniąc coraz większą, dzieci nawet pędząc
177     3, 30|           Klękali kornie cisnąc się coraz barzej, że wnet cały naród
178     3, 30|       liściach; głowy pochylały się coraz niżej, czasem jęk wyrwał
179     3, 30|        zaszło i zorze się rozlewały coraz szerzej, że z pół nieba
180     3, 30|           rozgorzały, od miasta zaś coraz więcej nadjeżdżało wozów
181     3, 30|          więcej nadjeżdżało wozów i coraz rozgłośniej wrzały krzyki
182     3, 30|         śmiechy, przegony narastały coraz barzej, bo i dzieuchy gziły
183     3, 30|            ciągnęli gęsiego, i wozy coraz częściej dudniały na moście.~
184     3, 30|                 I długo śpiewali, a coraz śmielej i rozgłośniej, aż
185     3, 30|        topoli, a we wsi czyniło się coraz rojniej i gwarliwiej: starsi
186     3, 30|     wszystko, nie pomogło: rwało ją coraz barzej, by gdziesik lecieć,
187     3, 30|            wzruszenia, a cisnąc się coraz barzej, bych lepiej dojrzeć,
188     3, 30|            Są, Jaguś, są! - szeptał coraz ciszej zaglądając jej w
189     3, 30|          już jęły do się przysiadać coraz bliżej, a ciszej poredzać
190     3, 30|         mądrze, że nie spamiętać, i coraz ciszej a rzewliwiej, że
191     3, 30|         odziani wpadali na drogi, a coraz większą kupą cisnęli się
192     3, 30|          wiatru i ogień wynosił się coraz wyżej, budynki płonęły kiej
193     3, 31|        dzieci do sieni się naszło i coraz to głowiny do izby wtykały,
194     3, 31|         tamta pobladła chyląc głowę coraz niżej.~Jagna właśnie sień
195     3, 31|           przyciszać, bo srożył się coraz barzej i już kole siebie
196     3, 31|          staruch, psów i tych sadów coraz gęściej przysłaniających
197     3, 31|           kuropatki skrzykiwały się coraz głośniej, to zajączek często
198     3, 31|          Balcerkową, przejmując się coraz większym strachem o swój
199     3, 32|         obawy jeszcze zgoła ciemne.~Coraz wolniej szła i ciężej, usuwając
200     3, 32|            bo deszcz, choć ciepły i coraz drobniejszy, mżył cięgiem,
201     3, 32|        zaglądała po kątach źląc się coraz barzej.~A to krowy były
202     3, 32|           jego karku i zanosiła się coraz boleśniej.~Cóż jej ta po
203     3, 32|          kałużami, świat stawał się coraz jaśniejszy.~Rachowali, co
204     3, 32|         bórg, ile kto ino chciał, a coraz to ktosik właził na drabinę
205     3, 32|      kamiennych płotów wynosiły się coraz barzej na jaśnię powietrza
206     3, 32|        długim lotem i już z wolna i coraz niżej opadających.~Parli
207     3, 32|             Ale naród, choć śpiewał coraz głośniej, w dyrdy już sunął
208     3, 32|       twarzy, a w duszy krzewił się coraz bujniejszy i sroższy smutek~
209     3, 32|     opuszczenie kłoniły je ku sobie coraz bliżej... jeno co nie skłoniły,
210     3, 32|         stawem, kołować, przystając coraz częściej, bo prawie co krok
211     3, 32|             im przeciągłym, sennym, coraz cichszym hukaniem... aż
212     3, 33|             na pola; wozy turkotały coraz dalej, a ino czerwień kobiet
213     3, 33|             o pieniądze pisze!~Szła coraz wolniej; mężowy list tak
214     3, 33|             po raz popędza je batem coraz głębiej w koniczynę, to...~-
215     3, 33|       dzisiaj wściekła, srożyła się coraz barzej, zaś Kozłowa z rozmysłu
216     3, 33|            aż w końcu, zmagając się coraz zajadlej, runęli na ziem,
217     3, 33|            jej kryjomo dziwując się coraz barzej:~- A gdzież to miałem
218     3, 33|      właśnie on i bez to srożył się coraz barzej. Gniewały go jej
219     3, 33|            odwrócił plecami i pykał coraz wolniej i rzadziej. Popuścił
220     3, 33|         schodził, że męt we wsi był coraz większy.~Aż tu któregoś
221     3, 33|        jakby na dobitkę; upały szły coraz większe. Maj dopiero się
222     3, 33|            grzesznych jamorów rosło coraz barzej i dobrzy ludzie już
223     3, 33|            Parobek się rozzuchwalał coraz barzej, snadź przez kowala
224     3, 33|          Zapadała przeto na zdrowiu coraz więcej. Jakże, i żelazo
225     3, 34|        słońce chlustało mu w oczy i coraz kawał modrego nieba się
226     3, 34|        czerwieniało opuszczając się coraz niżej i po całym świecie,
227     3, 34|      Folgował se Pan Jezus i prażył coraz mocniej, ale naród jakby
228     3, 34|             wynosiło się nad wieś i coraz więcej turkotało wozów,
229     3, 34|           zaś grzmoty rozlegały się coraz bliżej.~A nie wyszło i dwóch
230     3, 34|             ale że wrzask się robił coraz większy i ciasnota, to przenieśli
231     3, 34|      Słyszeliśta, co?~Dziwowali się coraz barzej.~- Ja jestem Żyd,
232     3, 34|             się przepijali, a raili coraz głośniej i coraz bełkotliwiej.~
233     3, 34|            a raili coraz głośniej i coraz bełkotliwiej.~Noc już się
234     3, 34|             Zaś pod ścianą było już coraz głośniej, gadali wszyscy
235     3, 34|            przed muzyką i tańcowali coraz zapamiętalej, że nawet starsze
236     3, 35|             między sobą...~Mateusza coraz silniej ciągnęło do niej,
237     3, 35|       podkówki szczękały o kamienie coraz bliżej, Niemcy się ani poruszyli,
238     3, 35|            A chłopy już dochodziły, coraz ciężej szli jeno i wolniej,
239     3, 35|            się nie ulękli, krzycząc coraz głośniej i całą kupą się
240     3, 35|             zachęcając się a cisnąc coraz bliżej i groźniej, aż Mateusz
241     3, 35|        Rozgwarzali się między sobą, coraz prędzej idąc, bo już od
242     3, 36|          przegarniać trawy i czajki coraz jękliwiej krzyczały nad
243     3, 36|        zawzięcie ostawiając za sobą coraz dłuższe pokosy i wgniecione
244     3, 36|      różności przednowek stawał się coraz cięższy, zwłaszcza la komorników
245     3, 36|          widać było, jako słabnie i coraz barzej zapada, to go już
246     3, 36|            przesiane, i wznosił się coraz wyżej, leciał kiej ptak
247     4, 37|   gospodarza lub na Józkę chlipiącą coraz ciszej.~Na drogach ustał
248     4, 37|           świecie, słońce ogrzewało coraz barzej i ciepło, sycone
249     4, 37|       swojemu.~Ale upał wzmagał się coraz barzej i prażył już niemiłosiernie.~
250     4, 37|         mało wiele o różnościach, a coraz ciszej i senniej, jakby
251     4, 37|           Borynowego wezgłowia było coraz widniej od świec jarzących,
252     4, 37|         wodząc za łby, że wyciągali coraz ciszej i mamrotliwiej, nie
253     4, 37|       ciężkimi kłosami, chyliły się coraz niżej, jakby do nóg przypadając
254     4, 37|            przejmował, że wzdychali coraz ciężej, a już poniektóry
255     4, 37|         biły i ponura pieśń huczała coraz jękliwiej, smętarz już był
256     4, 37|          dokoła i wzdychy rwały się coraz gęściej, gdy nabrawszy powietrza
257     4, 37|    pijaństwo, a złoście krzewią się coraz barzej.~Wszędy łajdus na
258     4, 37|           zaś siedzieli rozdygotani coraz barzej, a tak strwożeni,
259     4, 38|            południem i wynosiło się coraz bardziej palące, kiej lipeckie
260     4, 38|             w tumanach kurzawy jęły coraz częściej turkotać wozy,
261     4, 38|          czystym niebie, jarząc się coraz barzej i nagrzewając tak
262     4, 38|     pośpieszał, gdyż słońce prażyło coraz ogniściej, jaże śpik morzył,
263     4, 38|        wozów i koni.~Rwetes też był coraz większy, gwary i krzyki
264     4, 38|           płomieniami.~Cichość była coraz senniejsza, że już niejeden
265     4, 38|       pacierzów, bo jeno kupili się coraz gęściej kole dziedzica.
266     4, 38|         gadała na wpół z płaczem, a coraz żałośniej, gdy wtoczył się
267     4, 38|  wypoczywało pod chałupami, ale już coraz więcej ludzi schodziło się
268     4, 38|          porozkładane na stołach, a coraz i z żałosnym wzdychaniem
269     4, 38|              Zaczęli się przemawiać coraz zapalczywiej, a że i drugie
270     4, 38|           zapowietrzone! - krzyczał coraz głośniej i tak nieprzystojnie
271     4, 39|        siebie, co? - podnosiła głos coraz silniej.~- La śmiechu rzekłem,
272     4, 39|        zanosi, ale wójtową ponosiło coraz barzej.~- Choć raz muszę
273     4, 39|    zawziętość nabierała w sercu, że coraz bardziej podnosiła głowę
274     4, 39|             mi jedno! - wrzeszczała coraz zapalczywiej, złość się
275     4, 40|      przewracała się z boku na bok, coraz barzej niespokojna, boć
276     4, 40|        stawie.~A dzień podnosił się coraz chybciej, że pokrótce zapiał
277     4, 40|            w opłotki.~Szła ku niemu coraz wolniej i coraz ciężej,
278     4, 40|            ku niemu coraz wolniej i coraz ciężej, chytając się po
279     4, 40|         Jaże krzyknęły z podziwu na coraz nowe cudności, oglądając
280     4, 40|        przechodził. Zwalniał jednak coraz bardziej, gdyż Pietruś mu
281     4, 40|             Czyste złoto idzie!~Był coraz dalej, wspinając się z wolna
282     4, 40|            i obchodzić, podskakując coraz bliżej, a stopercząc obmierzłe,
283     4, 40|             trzecią krowę śpiewając coraz rozgłośniej:~Stój, siwulo,
284     4, 40|             swarząc się między sobą coraz zawzięciej, gdy Mateusz
285     4, 40|             oknem wyzierała na nich coraz niecierpliwiej, pilnie nadstawiając
286     4, 41|             rozdrażniona, że robiła coraz wolniej i niecierpliwiej.~
287     4, 41|             wio!~Ale konie ustawały coraz barzej, całe już okryte
288     4, 41|          papierosa, ale jakby przez coraz głębszą mgłę widział dziedzica
289     4, 41|              Jurzył się też w sobie coraz barzej i nie wiada laczego
290     4, 41|             i przyćmiewały oczy, że coraz częściej pług mu się w rękach
291     4, 41|         Długo koło niego majstrował coraz niecierpliwiej, nasłuchując
292     4, 41|          chociaż pogadywał, ale już coraz niespokojniej latał oczami
293     4, 41|          gwiazdy jęły się rozjarzać coraz migotliwiej; wieczór czynił
294     4, 41|          patrzy w niego, słucha i z coraz większą niespokojnością
295     4, 41|         ciebie! Wszyćko! - szeptała coraz bardziej rozżalona. - A
296     4, 41|            poredził, że już płakała coraz ciszej przywierając doń
297     4, 41|           rozprażało jej ciepło, że coraz zajadlej całował i coraz
298     4, 41|            coraz zajadlej całował i coraz mocniej ogarniał ją sobą...~
299     4, 42| ciemnościach, ale na niebie już się coraz barzej jarzyły złociste
300     4, 42|              ale Szymek, odpowiadał coraz niecierpliwiej, że już w
301     4, 42|       omijali.~Słońce podnosiło się coraz wyżej, wisiało już nad kościołem,
302     4, 42|            swoją biedę, jeno co już coraz rzadziej, gdyż wieś jakby
303     4, 43|           nie pomagało, pola mglały coraz barzej, uwiędły, a niedojrzały
304     4, 43|   wszystkich stron, opuszczając się coraz niżej i groźniej.~Strach
305     4, 43|            uspokoiło i padał deszcz coraz drobniejszy, z jakiejś ostatniej
306     4, 43|       zestraszone, a Szymek gwizdał coraz głośniej.~- Widno z tego,
307     4, 44|        dochodziło, skwar czynił się coraz większy i naród już się
308     4, 44|       oparzony, wyglądał na drogę i coraz głośniej przynaglał chłopów
309     4, 44|            dalej wywoływał ludzi, a coraz to z drugich wsi, każdego
310     4, 44|             rwetes i krętanina były coraz większe.~Od czasu do czasu
311     4, 44|       strażnikom kupiąc się zarazem coraz ciaśniej.~Antek, wsparty
312     4, 44|      przypołudniowy skwar poredzali coraz gwarniej i hardziej, gdy
313     4, 44|           ściągać pod dom i zwierać coraz gęściej, cierpliwie spozierając
314     4, 44|           że spod okapu wysuwał się coraz większy cień, w którym ustawili
315     4, 44|       czekanie i słońce przypiekało coraz barzej, to jaki taki jął
316     4, 44|      jeszczek wstrzymali klnąc jeno coraz siarczyściej a niecierpliwie
317     4, 44|          już ze wszystkich stron, a coraz śmielej, głośniej i hardziej.~
318     4, 44|            ludzie, głosujmy!~Wrzało coraz głośniej; gdy Grzela wystąpił
319     4, 44|            drugich, rozgrzewali się coraz barzej, rozbili się na kupy
320     4, 44|         czym, większość srożyła się coraz zuchwalej, wygadując, co
321     4, 44|         wilk na kondle, że ostawali coraz dalej.~Ale w gromadzie zagotowało
322     4, 45|             prześmiechał wyciągając coraz lepiej kulasy, że ledwie
323     4, 45|         ziemi omglałej.~Antek szedł coraz wolniej, rozmyślając o zebraniu,
324     4, 45|             wskóra - rozjątrzał się coraz barzej - poniektóra to jak
325     4, 45|        kurzawy i toczył się ku niej coraz prędzej, a nie wyszło i
326     4, 45|             nas w domu, a przychody coraz mniejsze i żeby nie te trochę
327     4, 45|       chwilę, gdyż pszczoły opadały coraz niżej, jakby zamierzając
328     4, 45|                ciągnął ciszej i już coraz słabiej, opędzając się przed
329     4, 45|            tak gorąco, że odchodził coraz chmurniejszy i coraz częściej
330     4, 45|      odchodził coraz chmurniejszy i coraz częściej zaglądał do karczmy,
331     4, 45|          nie podoba, co? - nabierał coraz więcej śmiałości.~- Żaden,
332     4, 45|  południcach, i o smokach? - pytała coraz żałośniej.~- Nieprawda,
333     4, 46|            naszczekiwania psów były coraz bliższe, i wnet rozległy
334     4, 46|       Wybuchnęli jeden po drugim, a coraz zapamiętalej, aż musiał
335     4, 47|         przez miedzę. Przejmował go coraz większy niespokój, odsunął
336     4, 47|         Tereskę rozrastał się w nim coraz barzej i dręczył już nie
337     4, 47|        miłosierny, dzięki! - jąkała coraz słabiej, prześmiech zatlił
338     4, 47|           powtarzała za Jasiem, ale coraz słabiej, coraz ciszej, coraz
339     4, 47|          Jasiem, ale coraz słabiej, coraz ciszej, coraz bełkotliwiej,
340     4, 47|        coraz słabiej, coraz ciszej, coraz bełkotliwiej, oczy jej gasły
341     4, 48|        rzeczy. Rozważał je jednak z coraz większą udręką i już sto
342     4, 48|    nieprawda! Dumał gorączkowo, ale coraz głębiej wierzył w jej niewinność
343     4, 48|           sposób było rozeznać, ale coraz wyraźniej słyszał krótkie,
344     4, 48|            się w płot i nasłuchiwał coraz silniej rozdygotany.~- ...
345     4, 48|              Więc to tak? - dumał z coraz większą zgrozą i wraz z
346     4, 48|         wśród śpiewań oddalając się coraz barzej, aż i zginęła całkiem
347     4, 48|        poczynanie się śmierci, szła coraz wolniej i ciężej, wyzbyta
348     4, 49|             też jeno zbywał roboty, coraz częściej przesiadując u
349     4, 49|             nie sposób! - krzyczała coraz zawzięciej, chociaż palące
350     4, 49|         ktosik przylatywał z nową i coraz gorszą przykładką, jeszcze
351     4, 49|       Krzyczały jedna przez drugą i coraz zapamiętalej.~- Ze to taką
352     4, 49|          wsi! Wygnać! - wrzeszczeli coraz głośniej.~Prawił jeszcze
353     4, 49|          świtem, zamęt podniósł się coraz większy i niespokojność
354     4, 49|  organistowych opłotkach zbiera się coraz więcej narodu, wziął kosę
355     4, 49|            jeszcze, ale już słuchał coraz pokorniej. ~- Juści, że
356     4, 49|         jakby opita złością, wrzała coraz zapalczywiej jurząc się
357     4, 49|            chwila, niebo posępniało coraz barzej, wiater bił w topole,
358     4, 49|          Pietrek! prędzej! - wołali coraz częściej, rosła w nich bowiem
359     4, 49|         ziemi, zawyły wiatry i jęły coraz zapamiętalej walić się na
360     4, 49|        spęczniałe opuchłe kałduny i coraz to któraś się rozpękła,
361     4, 49|         pracy.~Słońce podnosiło się coraz wyżej, skwar wzmagał się
362     4, 49|    przechodziły jedne za drugimi, a coraz chybciej, i zarówno znojne,
363     4, 49|        prawie na oczach, a pszenice coraz złociściej rdzawiały, że