Tom, Rozdzial

 1     1, 8 |  zauważył wójt, że to parobki żałosne miny mieli i poglądali na
 2     1, 9 |       wolno a bezustannie - i żałosne, rozbolałe dźwięki pojękiwały
 3     1, 9 |       oczów... jak te różańce żałosne... i próżno je chciał powstrzymać...
 4     1, 10|  usłyszał turkot kół i ciche, żałosne rżenie kobyły...~Antek zaś
 5     2, 13|      a patrzyły zestrachane i żałosne, zdumione a radosne zarazem,
 6     2, 16|     te jego oczy smutne, oczy żałosne, oczy parzące blaskami stały
 7     2, 21|     to jakieś krzyki, długie, żałosne, rozdzierały powietrze,
 8     2, 24|      lute wieje smutków, w te żałosne odmęty łez palących, krzywd
 9     2, 25| Gorzkie Żale i drugie pieśnie żałosne o Męce Pańskiej, a wtórował
10     3, 29|   obumarłe i jako ten smętarz żałosne...~A kieby na dobitkę jeszczech
11     4, 37| człowiekowym żywotem.~Jeno te żałosne lamenty sierot nie ścichały
12     4, 41|      sadu, sączyło się ciche, żałosne płakanie.~- Któż to tam