Tom, Rozdzial

 1     1, 7 |     zawodziły po polach... a tak żałośliwie wyciągał nutę z owych drewulek,
 2     1, 7 |           ino jeden Burek skamli żałośliwie i tuli się do jego nogów...~...
 3     1, 8 |       prawda... a mnie tak jakoś żałośliwie na sercu , kiej na pochowku...~-
 4     2, 17|         skrzypicy, ale tak jakoś żałośliwie, że Łapa czasami skomlał
 5     2, 20|       chorobą starego wyrzekając żałośliwie, jakie to teraz czasy nastają
 6     3, 28| zakropionym, bo Jambroż wyrzekał żałośliwie, jako gorzałka za słaba
 7     3, 31|        ciebie, co?~Zawodziła tak żałośliwie, iż co miętsi płakali z
 8     3, 33|   wybuchnęła Weronka i zapłakała żałośliwie.~Pomilkli. Mateusz zbierał
 9     3, 35|    biegał dookoła nich i skamlał żałośliwie:~- Matulu, laboga!... Matulu!...~
10     4, 42|        jak kajś w kącie wzdychał żałośliwie, nos ucierał i ogłupiałymi