Tom, Rozdzial

 1     3, 34|     radził, żeby już nie czekać i trumnę obstalować. ~- Każcie zrobić,
 2     4, 37|     Mateusza, bych wziął miarę na trumnę.~- Jeno mu domowiny nie
 3     4, 37|           oborą. - Z rana skończę trumnę, to się jeszcze rozmówimy -
 4     4, 37|          na klepisko; kończył już trumnę i właśnie był malował na
 5     4, 37|            płaczów i szlochań, bo trumnę już brali co najpierwsi
 6     4, 37|   najpierwsi gospodarze dźwignęli trumnę, a nawet sam dziedzic jął
 7     4, 37|        opasawszy rączynami ojcową trumnę zawodziła rzewliwie, na
 8     4, 37| dziedzicem, a kiej spuścili w dół trumnę i jęli na nią sypać piasek,
 9     4, 43| potrzebuję, niech se moją krzywdą trumnę wyścieli! - wybuchnął Szymek
10     4, 48|     zwiesnowym słońcem.~Zaś kiedy trumnę spuszczali do dołu i wybuchnęły