Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |  dźwigała Bożą Mękę, kłóciły się sroki tak zajadle, aż źrebica
 2     2, 15|         wrzeszczy, lata, jako te sroki na płocie, wy słowo, a ona
 3     2, 25|    porębę i robota nie ustawała.~Sroki krzyczały wieszając się
 4     3, 29|    pacierza.~- Zleciały się kiej sroki, a pyskowały, że niech Bóg
 5     3, 32| rozpowiadać jedna przez drugą.~- Sroki me opadły i wszystkie naraz
 6     3, 32|       nasi!...~- Dyć już kiej te sroki cały świat to jedno rozpowiada!~-
 7     3, 33|       Cichojta! skrzeczą kiej te sroki na deszcz.~Nie zaraz się
 8     3, 35|          klął Mateusz. - To kiej sroki na deszcz krzyczą i krzyczą.
 9     4, 40|         i kajś daleko skrzeczały sroki. Czasem między omszałymi
10     4, 45|          przykarcać:~- Cichocie, sroki! Jasiu, idź lepiej do ogrodu,