Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |          I patrzy ino, kogo by puścić pod pierzynę, któren~aby
 2     1, 7 |        dnia wywrzeć stawidła i puścić wodę do rzeki, która i przez
 3     1, 9 |   jakby już miał ostatnią parę puścić... ale nie dostojał tak,
 4     1, 11|      matczynej kiecki boją się puścić!~- Puszczą się... już dzisiaj
 5     2, 16| kancelarii! Juści, staremu żal puścić pierzyny na taki mróz.~-
 6     2, 21|   Tłumaczył długo, bo się bała puścić na niepewne.~- A miarkujecie
 7     3, 30|      też widziałam... mają ich puścić, jeno nikto nie wie kiedy...
 8     3, 34|        Antka mogą przed sprawą puścić na wolę, jeśli kto poręczy
 9     4, 37|  myślała strapiona. - Mieli go puścić w sobotę, a tu już poniedziałek
10     4, 38|    polach, a drugie tyle ziemi puścić na spłaty; chciał nawet