Tom, Rozdzial

 1     1, 5 |          ludzkie i cieśniły się, kolebały, toczyły po ciasnych uliczkach,
 2     1, 8 |          czuby drzew, że ino się kolebały i aż kładły na płoty z szumem;
 3     1, 9 |          drzewa, i jak te drzewa kolebały się im dusze w sennym poczuciu
 4     2, 18|     miski poustawiane w szafce i kolebały się u pułapu opłatkowe światy.
 5     2, 21|         z końca w koniec, drzewa kolebały się, od drzew pomruk leciał
 6     3, 30|    ściany, aż się od tego naporu kolebały chorągwie w ławki pozatykane
 7     3, 31|       drzew dochodził ze dworu i kolebały się zdziebko światy, wiszące
 8     4, 37|    płaczem, zaś rozchwiane zboża kolebały się z wolna ciężkimi kłosami,
 9     4, 39| przechładzał, zawiewał bujny, iż kolebały się sady, pełne już czerwieniejących
10     4, 40|         wody spławione we słońcu kolebały mu się do nóg bijąc chrzęstliwymi,