Tom, Rozdzial

1     2, 16| jeszcze przez staw, skrzypiały wrótnie gdzieniegdzie, zrywały się
2     2, 18|         nosili wodę, wywierali wrótnie do stodół, że bicie cepów
3     3, 27|      przy nabieraniu ze stawu, wrótnie kajś niekajś darły się zardzewiałe,
4     3, 28|      niekiedy spoglądała przez wrótnie na świat, na drzewiny rozciapane
5     3, 29|     łaty wyłaziły, to oberwane wrótnie zwisały, kiej przetrącone
6     3, 31|      cała wieś wysypała się za wrótnie cmentarza pod dzwonnicę,
7     3, 32|      opłotki Borynowe. Wywalił wrótnie i tak się w nie zaplątał
8     4, 39|         Chałupy stały wywarte, wrótnie wszędy porozwierane, na
9     4, 39|  Wójtowa wywarła już gębę kiej wrótnię i zjątrzona do żywego jej