Tom, Rozdzial

1     3, 26|    jeno ręce spletła w niemym krzyku boleści.~- Powiedziała mi
2     3, 28|     swojej komory i będzie po krzyku! Nie odbije wam przeciech! -
3     3, 28|      wcale się nie ulękła jej krzyku.~- Szczekasz kiej ten pies,
4     3, 30|      rozpiera aże do bolu, do krzyku, do płaczu, że ją ponosi
5     3, 32|       radość ją rozpierała do krzyku, a jednocześnie jęły ją
6     3, 36|      kurczyła w jakimś niemym krzyku, oczy patrzyły jeszcze straszniej
7     4, 37|      się prosto zapamiętała w krzyku.~- Hale, teraz skowyczy,
8     4, 44|  głowacze! Juści, żeby jeno w krzyku był rozum, to bele pyskacz
9     4, 49| wzniesła się pierś niby w tym krzyku skamieniałym.~- Prędzej,