Tom, Rozdzial

  1     1, 1 |             od drogi po pochyłości i niby długi wątek zgrzebnych skib
  2     1, 1 |    porozrzucane ogromne białe chmury niby zwały śniegów, nawiane przez
  3     1, 1 |           ogarnąć, leżały szare pola niby olbrzymia misa o modrych
  4     1, 1 |           jesiennymi barwami sadów - niby czerwono-żółta liszka, zwinięta
  5     1, 1 |              wschodzących... to gęsi niby płaty śniegów bieliły się
  6     1, 1 |       wzgórze i opadał, a spod niego niby z obłoku wychylał się bosy
  7     1, 1 |       przystawali i szept pacierzów, niby szemranie opadających listków,
  8     1, 2 |       płomienne koliska, przez które niby białe chmurki przepływały
  9     1, 2 |              aż cienkie strugi wody, niby bicze opali, opadały im
 10     1, 2 |           było, odbijały się gwiazdy niby w zwierciadle stalowym.~
 11     1, 2 |           mają piętnaście morgów, to niby na Jagnę pięć i spłata za
 12     1, 3 |    jabłonkach, obwieszonych jabłkami niby pięście; rzucił czymściś
 13     1, 3 |              chciał poczekać...~- To niby kiej zamrę! Poczekaj, jucho,
 14     1, 3 |    przedzierało się słońce i pełzało niby złote pająki po mchach zielonych
 15     1, 3 |            domostwami, co przysiadły niby stare przekupki nad rynsztokami,
 16     1, 3 |          cholewą zawzięcie, że dymił niby komin fabryczny, a co chwila
 17     1, 3 |            Zaraz, zaraz!~Samowar już niby wulkan huczał i buchał płomieniami.~-
 18     1, 3 |           dwie połowy, i rzucał łbem niby koń, kiej go giez ukąsi,
 19     1, 3 |          chytrze skakały po sędziach niby wiewiórki.~- Wy Bartłomiej
 20     1, 3 |        sędziowski.~- Świadkujecie?~- Niby to za świadka? ni, jeno
 21     1, 3 |              Przeciech wołali mę, to niby wiedzieć wiedzą...~- Głupiś.
 22     1, 3 |          siedzieliście w kozie?~- To niby w kreminale?... karany?...
 23     1, 3 |              skąd się wziął u was?~- Niby u mnie?... Zarno wszyćko
 24     1, 4 |    wychodzono na drogę, że raz w raz niby maki czerwone, niby georginie
 25     1, 4 |              raz niby maki czerwone, niby georginie żółte, co dokwitały
 26     1, 4 |           drogami nad stawem, któren niby misa złota odbijał w sobie
 27     1, 4 |              złota, purpury, fioletu niby tęcza padały na jego twarz
 28     1, 4 |               aż kurz się podniósł i niby obłokiem osłonił te serca
 29     1, 4 |            biły pachnącymi słupami i niby obłokiem pokrywały klęczących
 30     1, 4 |        wietrze pochylone chorągwie i niby ptaki purpurowe i zielone
 31     1, 4 |          czerwony liść odrywał się i niby ptak spłoszony spadał na
 32     1, 4 |             gdy szła, wił się za nią niby tęcza.~Ale Jagna nie widziała
 33     1, 4 |             ni co mu leżało na sercu niby węgiel rozżarzony, bo aniby
 34     1, 4 |             aniby mógł wypowiedzieć, niby zrozumiała go dobrze...~
 35     1, 4 |                  Rubla za sarnę... a niby ja za proch piętnaście...
 36     1, 4 |       piętnaście... całego rubla!... niby jak to?...~Jankiel znowu
 37     1, 4 |              i gdzie indziej...~- To niby... - wytrzeszczał oczy i
 38     1, 5 |             cichsze, coraz bladsze - niby te święte Hostie w dogasających
 39     1, 5 |           drogami, że spływały cicho niby łza - krwawe łzy umarłego
 40     1, 5 |        chwilą; głucha wrzawa huczała niby bór, kiej morze się kolebała,
 41     1, 5 |              kołysały się na wietrze niby tęcza paląca.~- Która ci
 42     1, 5 |             rozmysłem, od niechcenia niby.~- Co mi ta z tego, kiej
 43     1, 5 |                zaczął ostro kowal.~- Niby z czym? Mogłeś mi to samo
 44     1, 6 |         borów i wsi majaczyły blade, niby z przemiękłej przędzy utkane.~
 45     1, 6 |            szamotały się rozpacznie, niby psy na uwięzi.~Drogi opustoszałe
 46     1, 6 |          bladą zielenią albo rdzawej niby pasy blachy żelaznej, a
 47     1, 6 |         gęstych zarośli, siniejących niby chmura, czerniały stogi
 48     1, 7 |            staw rozchlustany, któren niby ptak jaki rozwijał ciężkie
 49     1, 8 |               Wdowiec! - wykrzyknęła niby z zawodem.~- Stary! Nie
 50     1, 8 |               Najlepsze pole moje!~- Niby Jagusia to wybierek, a nie
 51     1, 9 |              się, potężniał i huczał niby burza nadciągająca... Zataczały
 52     1, 9 |            się wśród mogił, iż wnet, niby robaczki świętojańskie,
 53     1, 9 |              w omroczonych gąszczach niby pisklęta...~A chwilami opadało
 54     1, 9 |          ziemia święta, a oczy szare niby te kałuże, co się jeszcze
 55     1, 9 |          mogiłach, a białe ich pnie, niby w gzła śmiertelne przyodziane,
 56     1, 10|         wesele...~- Wyjdę naprzeciw, niby to się spotkamy! - pomyślał
 57     1, 10|             ciężkie, jakby obłocone, niby stada niemytych baranów.
 58     1, 10|        zawzięta skapywała mu z serca niby te lody ze strzech, gdy
 59     1, 11|             złocie - że się widziała niby ten obraz, co go naszają
 60     1, 11|              u rzęs wisiały, weselna niby ten kierz kwietny i kiej
 61     1, 11|             chodzonego" - a już tam, niby ten wąż farbami migotliwy,
 62     1, 11|            parą, głowa przy głowie - niby ten rozkołysany zagon dostałego
 63     1, 11|            ja, wójt, wama mówię.~- A niby od czego? - wrzasnął ten
 64     1, 11|           każdy, a widział kto?~- To niby po próżnicy pogadują!~-
 65     1, 11|             Cicho się nagle uczyniło niby w kościele podczas Podniesienia -
 66     1, 11|          uderzeń światła, widne były niby węże półkolisto sunące w
 67     1, 11|        pierzyną - druhny porwały się niby to ją odbić, ale starsze
 68     1, 11|       chustek, wiewających po izbie, niby te ptaki barwiste.~Przeszedł
 69     1, 11|           Maćkowe, huczne a szerokie niby te równie nieobjęte, przyciężkie
 70     1, 11|             chłopy, co zwarci w kupę niby w ten bór wyniosły, runęli
 71     1, 11|            taktu i buczały drygający niby bąki, a flet wiódł wtór
 72     1, 11|            wiedły, szły na przedzie, niby ta najlepsza tanecznica,
 73     1, 12|            nocy i majaczył brzaskami niby to oko zasnute bielmem.~
 74     1, 12|             kałuże siniały na drodze niby szkła potrzaskane i oślepłe,
 75     1, 12|         łzami, rwał się i rozsypywał niby czerwone paciorki, że chciał
 76     1, 12|             a drabiny pod okienkami, niby żebra, prześwitywały pod
 77     1, 12|               wślizgiwały się w nogę niby sękate kije i tak rozpierały,
 78     1, 12|              ściany żywiczne strugi, niby łzy krwawe i zastygłe...~
 79     1, 12|         czyni...~- Hale... szkody... niby to zające należą do kogo...
 80     1, 12|              kiej ściana, a młoducha niby to sukno czerwone.~- Jutro
 81     1, 12|               a Wachnikowa wtórowała niby na basetli, tak im zeszło
 82     1, 12|             świat i pryskały od domu niby te ognie czerwone w noc
 83     1, 12|         ognie czerwone w noc ciemną, niby grzmoty buchały po stajni.~
 84     1, 12|              do upadłego.~Wrzeli już niby ten ukrop na mocnym ogniu,
 85     2, 13|             słońce i spadało ciężko, niby kadź roztopionego żelaza,
 86     2, 13|               spiętrzono, rosochate, niby kupy borów podruzgotanych,
 87     2, 13|          środku i zajaśniało modrawo niby lustro studzienne, świst
 88     2, 13|             lały się z tej gardzieli niby rzeki niczym nie powstrzymane,
 89     2, 13|    przeżerały na wskróś i rozmiatały niby tę słomę strupieszałą.~Wrzask
 90     2, 13|    pomniejszy, że leciały w kurzawie niby te ptaszyska rozgonione
 91     2, 13|            raz chyłkiem pod płotami, niby to z kądzielą szły do kum
 92     2, 13|          wschodzie tliły się brzaski niby te spopielałe zarzewia,
 93     2, 13|          wciąż, rozrastała się w nim niby ta parząca pokrzywa! Bo
 94     2, 13|          przesłaniało świat wszystek niby przędzą; że to chałupa Bylicowa
 95     2, 13|            pochylone, przyginały się niby w ciężkim, utrudzającym
 96     2, 13|           siedział, popijał z wolna, niby to medytował, a zgoła nie
 97     2, 14|           się rozlewała nad światem, niby białe cienie widm, niby
 98     2, 14|              niby białe cienie widm, niby stężałe opary, śniegi skrzyły
 99     2, 15|          szczytach, drygał niekiedy, niby ta wiecha na wietrze.~-
100     2, 15|             wszystkiego się czepiał, niby nie prosto w oczy, ale tak
101     2, 15|             w garść, skiełznał duszę niby w ten kantar żelazny i trzymał
102     2, 15|           jak skamlał u drzwi komory niby ten pies, aż go mietłą musiała
103     2, 15|       trzasły kiej słomki, a Mateusz niby kloc ciężki padł we wodę.~
104     2, 15|              Mateusz wziąć tak letko niby ten snopek słomy, ponieść
105     2, 16|          chodziło w parach oddechów, niby w kłębach mgieł, ale świat
106     2, 16|          krze sypały strugami okiści niby tą srebrną kurzawą.~Młyn
107     2, 16|         cierpkimi słowy, a sama szła niby to zajrzeć na drugą stronę
108     2, 16|          olbrzymiała, niosła się już niby kula ognista, błękitne smugi
109     2, 16|          błękitne smugi szły od niej niby szprychy świętego koła,
110     2, 16|           prosto do serca, krępowała niby powrozami i przejmowała
111     2, 17|              Szymek zaraz z wieczora niby w odwiedziny, a głównie,
112     2, 17|            pracą przygięci do ziemi, niby te głazy polne omszali;
113     2, 18|      przewalała się po świecie, biła niby barami w ściany, aż dom
114     2, 18|              tylko wody...~- Wrzątku niby!~Przystawiła garneczek z
115     2, 18|             oczami z Witkiem, któren niby podkładał na ogień, a głównie
116     2, 18|             i słabiej się trzepotał, niby ten ptak wyzbyty z sił dalekim
117     2, 18|               zagadnął nieznajomy.~- Niby Kuba! Juści, że służył,
118     2, 18|            ma ich to w domu? - rzekł niby obojętnie, ale aż zadygotał.~-
119     2, 18|             sadem a szopą, nakrytego niby dachem obwisłymi pod śniegiem
120     2, 18|             Ale starego nie zwiedła, niby wprost, oczy w oczy, nie
121     2, 18|              kiej taki cię wywiedzie niby na postronku, że~ani zmiarkujesz,
122     2, 19|        powiada: S... s... s... Socha niby, i gęsior bęc na ziemię!
123     2, 20|         Zachodził do różnych chałup, niby to ogrzać się zdziebko,
124     2, 21|            przez strzępiaste konary, niby wskroś zdziurawionych strzech,
125     2, 21|          śniegów, wiszącą na czubach niby dach. Ziemista, spopielała
126     2, 21|         zgarniał całe góry śniegów i niby tą białą chmurą prał w drzewa,
127     2, 21|          białych gzłach, z obwisłymi niby warkocze gałęziami; na czarnym
128     2, 21|               to szumy borów huczały niby ta organowa muzyka w czas
129     2, 21|        mętnych, białawych kurzawach, niby straszne majaki z powyciąganymi
130     2, 21|     przerażał ją jak dawniej, mówiła niby z równym a obcym o różnych
131     2, 22|              na wszystko; a po niej, niby ta rozgdakana, odęta kwoka,
132     2, 22|          wrażone w trepy, że chodził niby na czworakach, a za nim
133     2, 22|           zabeczał jak baran, zarżał niby ogier rozgrzany i zaczął
134     2, 22|        dzieuchami gonił, a wodziciel niby go to powstrzymywał, a pytą
135     2, 22|           wzdychów, marzeń i pożądań niby te kwietne motyle trzęsły
136     2, 23|        gałęziami i prędko, trwożnie, niby spłoszone jelonki, wybiegli
137     2, 23|           przeświecały się nawzajem, niby upalne, nieme błyskawice,
138     2, 23|          bezładnych a olśniewających niby dzikie mioty piorunów, oniemień
139     2, 23|              z samego rdzenia duszy, niby olśniewające pędy drzew
140     2, 23|           słodkim poszumem dzwoniła, niby fala zbóż kołyszących się
141     2, 24|            płomyk dawnego miłowania, niby to zarzewie, przywalone
142     2, 24|              rozdmuchując ją w sobie niby zarzewie, bych płomieniem
143     2, 25|          dęby.~A piąte Sikory, krępe niby pnie, żylaste i mrukliwe.~
144     2, 25|              olbrzymy leżały pokotem niby łan stratowany, a jeno kajś
145     2, 25|       stratowany, a jeno kajś niekaj niby te osty kwarde sterczały
146     2, 25|       płachtach śniegów podeptanych, niby na tych całunach ostatnich,
147     2, 25|            lasu.~A wokół nad porębą, niby nad grobem otwartym, stał
148     2, 25|             ustawał, a świst gałęzi, niby ten wzdych ostatni, przedzierał
149     3, 26|              mrokach zagubioną.~Mgły niby mleko wzburzone przy udoju
150     3, 26|           wzdęły i ruchający ciężko, niby wody roztopów wiosennych,
151     3, 26|            serce tłukło się boleśnie niby ten ptak duszony?~- Są jeszczech
152     3, 27|            podnosiła się coraz wyżej niby ten złoty baldach nad promieniejącą
153     3, 27|                 Hale! próżniaczysko, niby parob noc przesypia, coby
154     3, 27|              się kołujący po izbie i niby od niechcenia zaglądał za
155     3, 27|        przygarnął do siebie krzepko, niby ten smok ognisty, i brał,
156     3, 27|              tłukąc o ścianę i wyjąc niby suka za topionymi szczeniętami.~
157     3, 27|              opłotków, że po drogach niby te maki czerwieniały się
158     3, 27|            zaś olchy, staw brzeżące, niby w cichuśkim dychaniu poruchiwały
159     3, 27|             otwierały się na światło niby te dzioby pisklęce...~Pod
160     3, 27|          pilnie nosiła po krzach, co niby zielone płomienie buchały
161     3, 27|            drugiego, a teraz ci leży niby to drzewo piorunem rozłupane,
162     3, 27|               bo bliskim im się stał niby ten dziaduś rodzony, a on
163     3, 27|          grobu otwartego; prawda, bo niby po zarazie widziało się
164     3, 27|           nieustannie i lamentliwie, niby ten pacierz dziadowski,
165     3, 28|             bulgotem spływać parując niby wrzątek.~- Pódzi, Łapa!
166     3, 28|             błota obijały, wstępując niby po drodze do kościoła i
167     3, 28|             czyj!- szydziła stara.~- Niby jakim prawem żeście zarżnęli! -
168     3, 28|          zboże do siewu! - zawołała, niby nie rozumiejąc.~Zaklął z
169     3, 28|             przy chorym oganiając go niby od much, których nie było,
170     3, 28|      poszycia na chałupie jeżyły się niby szczotka. Ziąb przy tym
171     3, 28|              me, kiej złodzieja...~- Niby to nie wiem, po cóżeście
172     3, 28|        przerażenia, wargi jej latały niby we febrze i serce kołatało,
173     3, 29|            ku niebu, co się co dnia, niby ta płachta jasna i obtulna,
174     3, 29|   kartoflisko: jeden poganiał, drugi niby to orał, a skrzaty były
175     3, 29|       widność; niebo wisiało wysoko, niby ta modrawa płachta, z rzadka
176     3, 29|             do miasta latają. Nastka niby to do brata, a głównie,
177     3, 29|             nie dojrzawszy w nocy, i niby ta rzeka, wzbierająca z
178     3, 30|             naród kłębił się i wrzał niby woda, z poszumem pacierzy,
179     3, 30|              wyniosłych i mrocznych, niby bór odwieczny, bo chociaż
180     3, 30|        płomienne i ogniem nabrzmiałe niby żar-ptaki rwały się z krzykiem
181     3, 30|           się widziała, a modre oczy niby gwiazdy jarzyły się spod
182     3, 30|           oziminy, wiatrem kolebane, niby płowe, pomarszczone wody
183     3, 30|    Jagustynka wpadając do chałupy.~- Niby te obwiesie komu przepuszczają! -
184     3, 30|            czego w oborze? - rzekła, niby tknięta podejrzeniem.~Na
185     3, 30|              cieniuśką się wydawała, niby tyczka, na zadzie jeno wydęta.~-
186     3, 30|            ziemie, a poczynają sobie niby parobki.~Pod zachód się
187     3, 30|              we wodzie się odbijając niby w lustrze, dzieci latały
188     3, 31|            ostawiłem. A to przyszedł niby pan Jacek we święto i powiada: "
189     3, 31|              w Bogu miej nadzieję.~- Niby nabożna, a taka guślarka
190     3, 31|            Wójt się naraz podniósł i niby za dom się wyniósł, a chyłkiem,
191     3, 31|             wbił ślepie w dzieciaka, niby się to mu przypatrując.~-
192     3, 31|             przywieźć na odchowanie, niby z tych podrzutków...~- By
193     3, 31|           całą okrążały, na pola, co niby matka rodzona tuliła na
194     3, 31|       obsiane, nie obrobione leżały, niby paroby zdrowe i krzepkie,
195     3, 31|        szukać! - wyrzekały bolejąco, niby nad jakimś umarlakiem, a
196     3, 31|          nieprzyjacioły jego sczezną niby śniegi! Obaczycie, przyjdzie
197     3, 31|  szarozielonawym, mgławym powietrzu, niby pod wodą, jaże roiło się
198     3, 31|         pługach i wozów po miedzach.~Niby pszczelny rój obsiadł ziemię
199     3, 31|     siedziała zapatrzona w młodszego niby w obraz.~- Ma on swoje dwórki,
200     3, 31|              dośpiku i nabrzmiewając niby pąki; a naród z wolna wpierał
201     3, 32|            sień na rozgdakane kwoki.~Niby to rozcierał nogę bolącą,
202     3, 32|     Chorągwie wiały się nad głowami, niby te ptaki wielgachne żółtoczerwonymi
203     3, 32|          płomyki świec drżały skrami niby złotawe motyle.~Niebo wisiało
204     3, 32|        idących rozlewały się równie, niby te nieprzejrzane wody szarozielone,
205     3, 32|            rozwlekła się nad polami, niby ten ciąg ptaków zmęczonych
206     3, 32|             dzieci tulą się radośnie niby te krze wątłe, a toć gwarzą,
207     3, 32|            iść musi, z dala od ludzi niby ten pies oparszywiały.~Rozdygotała
208     3, 32|          wilgotne wargi, porwała się niby wicher i odrzuciła go precz
209     3, 32|        skropione, a bijące zapachami niby z trybularzówv rozżarzonych;
210     3, 32|          mrowiły się od ludzi. Jaguś niby to do matki zmierzała, a
211     3, 33|             cudny, ciepły, a jędrny, niby ten chłop dobrze wyspany,
212     3, 33|              drzewa też jęły szemrać niby tym pacierzem pierwszym;
213     3, 33|           gęsto do karczmy zaglądał, niby to nowin zasięgając w sprawie;
214     3, 33|         powiedacie? co? - bełkotała, niby nie rozumiejąc.~- Nie udawaj
215     3, 33|             ale rozpowiadali wszędy, niby pod sekretem, jak wójtowie
216     3, 33|              chwiejąc się na trawach niby biały motyl.~Dochodziło
217     3, 33|           pryskał i ślepiami toczył.~Niby to czegoś po sadzie szukał
218     3, 33|          cicha:~- Wytrzeszcza ślepie niby cielak, kiej ogon podniesie!~
219     3, 33|          ślepiów jej cieknie; Ulisia niby kwiat, jeno co ma jedno
220     3, 33|           ostać powinna, zaś Kłębom, niby to z przyjacielstwa, też
221     3, 33|            nie wiedział, nasłuchiwał niby tego świegotania jaskółek
222     3, 33|       groszem dopłacić. Dziedzic się niby godził, a za kupcami posyłał,
223     3, 33|         wieczorami zaglądał do niej, niby to na poredy, a głównie,
224     3, 34|             sadach trzepoczących się niby stada na uwięzi rozlewał
225     3, 34|            zajrzała na drugą stronę, niby to do Macieja, ale dojrzawszy
226     3, 34|          nawet do chałup zachodził i niby to żartami gadał:~- Udał
227     3, 34|              czerwienią przez kieckę niby gęsi spod pierza.~- Głupiś!
228     3, 34|           się od farb, zaś środkiem, niby łódź na fali, płynął czerwony
229     3, 34|           całe niebo w mig posiniało niby wątroba, słońce zgasło,
230     3, 34|             się zmawiacie na kogo! - niby to drwił, ale wargi mu się
231     3, 34|             lisów z jamy.~- A juści, niby to se nie poredzą!... jak
232     3, 35|          proboszcz poszedł na wieś i niby to chłodu zażywał, a zaglądał
233     3, 35|         ciepły a nieupalny, jaskółki niby kule przecinały powietrze.
234     3, 35|      miarkując, szepnęła w same ucho niby człowiekowi:~- Cicho, głupi,
235     3, 35|          kiej przypięła się do niego niby pijawka i biła z oszalałą
236     3, 35|             na izbę; potoczyła się i niby kloc całym ciężarem padła
237     3, 35|            rozpięte kapoty powiewały niby białe skrzydła; szli gwarnie,
238     3, 36|            portki, czerwone wełniaki niby makowe kwiaty płonęły w
239     3, 36|           kiej przędze, obtulając je niby ciepłym, wilgotnym kożuchem.~
240     3, 36|              koszulę nabierać ziemi, niby z tego wora zboże naszykowane
241     3, 36|    zwiesnowej, szedł zagonami cicho, niby widmo błogosławiące każdej
242     3, 36|              letko! - wołał niekiedy niby na parobka.~I tak przechodził
243     4, 37|            cosik drugiego taił, gdyż niby to wzdychał, niby to żałował
244     4, 37|               gdyż niby to wzdychał, niby to żałował i łzy obcierał,
245     4, 37|               to jaże na górę właził niby to po buty, które tam wisiały.
246     4, 37|              rozkwitłą koniczyną, co niby okrwawiona chusta leżała
247     4, 37|             się bledziuśkim kwiatem, niby te przymrużone od blasków
248     4, 37|               owiany dymami kadzideł niby tym modrawym obłokiem. Jambroż
249     4, 37|        dopalały się posobnie i gasły niby te oczy strudzone patrzeniem
250     4, 37|              w rozbielonym powietrzu niby pęki czarnych piór; już
251     4, 37|              sady, a wody wlekły się niby te srebrnawe przędziwa.
252     4, 37|         drzewa, to posypały się rosy niby tym żalnym, cichym płaczem,
253     4, 38|              białego, a roztrzęsione niby wrzątek powietrze ślepiło
254     4, 38|        świateł, rozwinięte chorągwie niby ptactwo łopotało nad mrowiem
255     4, 38|       puszczą dopiero za tydzień, to niby we środę.~- Jakże tam z
256     4, 38|             czymsić, co się widziało niby te rozczapierzone ogony
257     4, 38|         Grzela, wójtów brat, wyrzekł niby to z frasobliwością:~- Za
258     4, 38|      Płoszkowa zaśmiała się cicho:~- Niby to ślepa, a niezgorzej obaczyła...~-
259     4, 38|        kiełbasy, wiszące na drążkach niby te grubachne postronki.
260     4, 38|         lśniący pośmiech; słodziuśki niby te miody.~- Naści, Jaguś,
261     4, 38|     rozumiała.~Patrzyła jeno w niego niby w ten obraz święty, pijąc
262     4, 38|         grubymi ziarnami błogich łez niby tym różańcem łaski Pańskiej
263     4, 39|        działach, co?~- Juści, tak je niby we zwyczaju, co dopiero
264     4, 39|          nalazł się złodziej...~- To niby jak? Ja wzienam, a teraz
265     4, 39|            wywiódł Hankę w podwórze, niby to la obejrzenia prosiąt.~
266     4, 39|         szlochem.~A Jaguś spięła się niby wilk napadnięty w barłogu,
267     4, 39|             nagle rozwartą, i drżała niby to źdźbło, które wiater
268     4, 39|              przed nią i żegnała się niby przed złym, dosłyszawszy
269     4, 40|        wyższe drzewa buchając w górę niby te czarne, gęste dymy.~Staw
270     4, 40|      obchodzić, w bruzdach głębokich niby rowy stały spleśniałe wody,
271     4, 40|              tak po mnie ślepiasz?~- Niby nie, ale całkiem jesteś
272     4, 40|              na ogromny łan żyta, co niby wody spławione we słońcu
273     4, 40|            słomę miało grubą i kłosy niby baty.~- Kiej bór idzie!
274     4, 40|             kosy migotały nad ziemią niby te sine błyskawice, gdzie
275     4, 40|        przywala.~Szło to przez niego niby chmury, że nim co pojął,
276     4, 40|            że już w końcu poczuł się niby w czas Podniesienia, kiej
277     4, 41|         wyrychtowałem, jaże spuchnął niby bania. Już me potem nie
278     4, 41|          twarda, to skiby łupały się niby skały, a konie ciągnęły
279     4, 41|             w jakieś Zdrowaś zapytał niby niechcący, wlekąc oczami
280     4, 41|      wreszcie i poszedł w dół rzeki, niby to wybierając sposobne miejsce,
281     4, 41|             Kłębową koniczynę, która niby bór czerniała spaniale wyrośnięta
282     4, 41|          zawracał spiesznie, gderząc niby gniewnie na konie. ~- A
283     4, 41|              wypuścili z turmy, a?~- Niby to pan starszy nie wiedzą!~
284     4, 43|             nie lubi dziękowań!~- To niby pan Jacek dał wam krowę!~-
285     4, 43|      wszystko, szepcąc jeno niekiedy niby te gorące słowa nieskończonego
286     4, 44|             skóry, jaże trzeszczało, niby to wszystko obiecywał, a
287     4, 44|    znajomszych na stronę i radził im niby to z przyjacielstwa:~- A
288     4, 44|           bijące ze wszystkich stron niby gradem:~- Świnia też pokwikuje
289     4, 44|              Pan sekretarz przeczyta niby o tej szkole! A słuchajta
290     4, 44|      przystąpił i śmiało spytał:~- A niby jaka to ma być ta nowa szkoła?~-
291     4, 45|             i trzymając się za boki, niby to od śmiechu, zawrócił
292     4, 45|     przywierała do spotniałych boków niby rozpalona blacha, zezuł
293     4, 45|               przypiął się do taczki niby pijawka, pchając ją przed
294     4, 45|    przedzierało się słońce, pełzając niby te złociste pająki po mchach,
295     4, 45|             Jasio dymił z trybularza niby z komina, zaś ksiądz piął
296     4, 45|        huczała przeróżnymi pogłosami niby ten ul rozbrzęczany, że
297     4, 45|             i przytomności, nakryta, niby płaszczem, gałęziami, zwisłymi
298     4, 45|            przy robotach rozśpiewana niby skowronek, niestrudzenie
299     4, 45|             zasłuchana w jego głosie niby w tym słodkim dzwonieniu,
300     4, 45|            domu, i ona śpieszyła się niby to do matki; strasznie bowiem
301     4, 45|            jakąś świętą, rodną mocą, niby te pola dojrzewające, niby
302     4, 45|           niby te pola dojrzewające, niby te gałęzie owocem ciężarne,
303     4, 45|             gałęzie owocem ciężarne, niby ten łan źrałej pszenicy,
304     4, 47|         gospodarce wyznając przy tym niby to niechcący, że Jędrzych
305     4, 47| przywarowawszy kajś w kącie cichuśko niby trusia. W izbie jeno muchy
306     4, 47|         bełkotliwiej, oczy jej gasły niby ten dzień letni znojami
307     4, 48|             przeżuwał matczyne słowa niby te kolczate osty, dławił
308     4, 48|            pnie majaczyły. w mrokach niby gzła porozwieszane do przeschnięcia,
309     4, 48|            Jasio odskoczył i uciekał niby wiatr, rozdzierając sutannę
310     4, 48|       zjawiała się przed nim Jagusia niby żywa, że zrywał się z pościeli,
311     4, 48|  przyzwyczaisz, to będziesz ją nosił niby drugą skórę.~Jasio pocałował
312     4, 48|              Przypomnienia źgnęły go niby szydłem, iż przystąpił do
313     4, 48|             jej u rzęs przysłaniając niby diamentami modre nieba oczów.~-
314     4, 48|            niezgłębione, oczy upojne niby całunki i niby przygarnięcia
315     4, 48|           oczy upojne niby całunki i niby przygarnięcia rąk umiłowanych,
316     4, 48|        laczego? - jęczała wlekąc się niby trup za powracającymi do
317     4, 49|            bacząc na to jęła ją bić, niby kijem, przypominkami wszystkich
318     4, 49|          brzucho Płoszkowa i dalejże niby to żałująco wyrzekać i trzeć
319     4, 49|            serca, nalazła się na wsi niby to przypadkiem i posłuchawszy
320     4, 49|            zaczęła im rozpowiadać na niby pod sekretem: jakie to wójt
321     4, 49|            właśnie na ławie i prawił niby to kazanie.~- ... i drugiego
322     4, 49|        chwiał się w sobie z pojękiem niby drzewo targane przez wichurę.~
323     4, 49|            się do nóg i biły w niego niby rozkolebane wody, wiater
324     4, 49|         chociaż oczy latały nad wsią niby oszalałe ptaki, choć serce
325     4, 49|            wszystkich stron, wyrwało niby kierz płytko wrośnięty w
326     4, 49|          rzucili ją na gnój związaną niby barana i ruszyli wśród piekielnego
327     4, 49|          niekiedy wzniesła się pierś niby w tym krzyku skamieniałym.~-
328     4, 49|             modre łyskawice, leciały niby stado wężów ognistych, leciały