Tom, Rozdzial

  1     1, 3 |           ino jaki taki listeczek, kieby motyl złoty, odrywał się
  2     1, 3 |             a przyległo do mojego, kieby kto z umysłu narządził!
  3     1, 3 |         tak szła sprawa za sprawą, kieby skiba za skibą, równo i
  4     1, 3 |        tyle nowych, że stali zbici kieby w snop, że nikto poruszyć
  5     1, 3 |    poglądał na starą, na jej suchą kieby z blichowanego wosku twarz,
  6     1, 3 |        niechcący:~- Gorąc ci taki, kieby we żniwa.~- Rzekliście.~
  7     1, 4 |           liściem topoli, że szedł kieby po szafranowym kilimie.~
  8     1, 4 |      któren szedł za nią, wpatrzon kieby w obraz.~Splunął jeno i
  9     1, 4 |            gdzieniegdzie, z rzadka kieby srebrne gwoździe, gwiazdy
 10     1, 5 |        ziemiami wsiały mgły szare, kieby zgrzebne płótna, do cna
 11     1, 5 |     zachodzącym słońcem, a lekkie, kieby z pajęczyny! Nie, nie ścierpiała
 12     1, 5 |       pachnącej uczynione; korale, kieby z tych kropel krwi nanizane,
 13     1, 5 |           i przezierali na wskroś, kieby przez szyby.~Jambroży tylko
 14     1, 6 |        wrzeciono, że z warczeniem, kieby bąk, kręciło się po podłodze
 15     1, 7 |  przypiekało i gorąc był taki, jak kieby przed burzą... A cienia
 16     1, 7 |             A pies środkiem ludzi, kieby z nagła rozstąpioną ulicą,
 17     1, 9 |         się jeszcze żarzyły blado, kieby ta miedź stygnąca, spod
 18     1, 9 |    rozlegały, jęki a westchnienia, kieby po pogrzebie czyim. Drzwi
 19     1, 11|           mokradłach kurzyły opary kieby dymy. Powietrze było tak
 20     1, 11|     kościoła,. a już we wsi wrzało kieby w ulu. Z pół wsi szykowało
 21     1, 11|       wszystko utrafione i foremne kieby żywe, aż się ludzie wczoraj
 22     1, 11|        między nimi najśmiglejsza i kieby ta róża najśliczniejsza
 23     1, 11|        leciały za nią, i furkotały kieby ta tęcza; spódnica biała
 24     1, 11|           na to Boryna, bo skoczył kieby ryś do niej, ujął ją wpół
 25     1, 11|           zawracało w miejscu, jak kieby wicher zakręcił - że ino
 26     1, 11|             przenikliwie, smutnie, kieby rozstajami płacze sieroce
 27     1, 12|         skrzydeł i pióra poleciały kieby z rozprutej pierzyny, bo
 28     1, 12|             widny, wysoki, stancje kieby w jakim dworze, wybielone,
 29     1, 12|           urodna, piękna na gębie, kieby jaka pani dworska!~- Wiecie,
 30     2, 13|       przeropiałe, zgoła paskudne, kieby te ścierwa przegniłe i ociekające
 31     2, 13|            niebo zaś się wyrównało kieby to pole zbronowane, a pokryte
 32     2, 13|          wzgórku, to wieś widniała kieby na dłoni; rzędy kopic abo
 33     2, 14|     przejrzysty, niebo było jasne, kieby szklane, odsłonięte w dalach
 34     2, 14|          skąd wieś się rozchodziła kieby w te dwie ręce obejmujące
 35     2, 14|           raz wyżej brała, górniej kieby w śpiewie, to znowu cichła,
 36     2, 14|            Mróz był coraz tęższy i kieby żelaznymi pazurami ściskał,
 37     2, 15|          kół, obrośniętych w lody, kieby w te kłaki zielone i zwite
 38     2, 16|      słuchliwym, mroźnym powietrzu kieby muzyka, śmiechy rozgłośne,
 39     2, 16|      obrazów nalepić, to widzą się kieby pomalowane w żywe kolory,
 40     2, 16|    wszystko, pomaluśku, a dookoła, kieby w tym kieracie, jak zwyczajnie
 41     2, 16|         nią rozmiłowanymi oczami i kieby przed weselem, słodkie słówka
 42     2, 16|   wszystkich, pojedli go ze czcią, kieby ten chleb Pański.~- Chrystus
 43     2, 16|         zboża także... bociany zaś kieby wrosły w niebo z rozłożonymi
 44     2, 18|        kurzył suchy, miałki śnieg, kieby kto pytle wytrzepywał z
 45     2, 18|           ziemię. Gorąc ją objął i kieby płomień palący wichrem wiał
 46     2, 18|         Boryny.~- Jaguś! Jaguś!...~Kieby piorun w nich trzasnął,
 47     2, 19|       szarych popiołów żarzyły się kieby głownie dogasające, a świat
 48     2, 19|         niektóra chuchro takie, co kieby dmuchnął, nakryłaby się
 49     2, 19|         największego mocarza wodzi kieby to cielę na postroneczku,
 50     2, 19|          taneczników rozlegały się kieby bicie cepów. Kłębowa kompania
 51     2, 19|     medytują: któren? bo obaj byli kieby te pluskwy zeschnięte! Skoczyły
 52     2, 19|          grała i takie wesele, jak kieby się ten zwiesnowy dzień
 53     2, 19|          mieszało, kręciło w kółko kieby jedno wrzeciono, od którego
 54     2, 19|            środku drogi, ale słabo kieby przez sen.~Antek wlókł się
 55     2, 20| oczekiwaniu czegoś strasznego, jak kieby pod dachem, któren lada
 56     2, 20|         się po nim cicho, lękliwie kieby te cienie.~Co prawda, mało
 57     2, 20|           a to mi cię żal okrutnie kieby rodzonej? Ten stary pies
 58     2, 20|   potrząchając dzwonkami, a reszta kieby za procesją szła z tyłu.~
 59     2, 21|         wytrzepywał je nad światem kieby te chusty pełne białych,
 60     2, 21|         tak przebiera po kościach, kieby tymi lodowymi palicami... -
 61     2, 21|          zapomina la tamtej. To ją kieby rozpalonymi obcęgami ściskało
 62     2, 21|        przewijały się ślepe smugi, kieby te dymy jeszcze nikłe.~Dorwali
 63     2, 21|         Jezus!~Zgroza ją poderwała kieby huragan, strach nią zatrząsł,
 64     2, 21|         ziemi, toczyło, narastało, kieby te wielgachne białe wrzeciona
 65     2, 21|          wszędzie, jakieś poświsty kieby batami siekły naokół, to
 66     2, 21|            wstała w niej z nagła i kieby biczem popędzała, że już
 67     2, 22|        drogich kamieni, a strzechę kieby z nieba nabitego gwiazdami,
 68     2, 22|       cudownościami poprzerastanym kieby dojrzałe zboże wyczką i
 69     2, 22|        patrzenia chorego, smutkami kieby mgłą przysłoniony, mrok
 70     2, 22|       przeciągle a trzęsą piórkami kieby tym pacierzem dziękczynnym.~
 71     2, 22|          gorzkimi łzami zapłakała!~Kieby piorun w niego trzasnął!~
 72     2, 23|     przegarniał miękkim powiewem i kieby tymi pieszczącymi szeptami
 73     2, 23|         poszarpanymi runami chmur, kieby to stado wołów burych zaległo
 74     2, 23|       obłoków, uciekających chyżo, kieby klucze wiosennego ptactwa
 75     2, 23|      beczeć, przeganiać się i gzić kieby na weselisku, aż całą gromadą
 76     2, 23|      zapadły, że ino oczy świeciły kieby te świętojańskie robaczki
 77     2, 23|        świętą, a spojrzenia padały kieby ten ciężki, rodny okwiat
 78     2, 23|            i otoczył ramionami, że kieby dzieciątko przywarła mu
 79     2, 23|            cichość we mnie rośnie, kieby śmierć przy mnie stojała,
 80     2, 24|           odmawiał, a pędem bieżał kieby na ten jarmarek.~Dzień się
 81     2, 24|        jasność, a mroczało jeszcze kieby na świtaniu, śnieg bowiem
 82     2, 24|            co mu sił starczyło, że kieby opętanie jakieś poniesło
 83     2, 24|         chałupach natomiast wrzało kieby w ulach, bo w Lipcach tego
 84     2, 24|            głowie!~Błądzili przeto kieby po omacku nie mogąc w żaden
 85     2, 24|       odpędzała ciekawych od proga kieby tych psów naprzykrzonych.~
 86     2, 24|  strasznego, ale tak zmieniona, że kieby zgoła inna podniesła się
 87     2, 24|             Skoczył na równe nogi, kieby go kto kijem zdzielił, ale
 88     2, 24|            się w słońcu, płonęły i kieby tą srebrną przędzą leciały
 89     2, 24|            w niego zapamiętałością kieby tymi cepami, żebych mogła -
 90     2, 24|           w, to jakieś zatracenie, kieby z tego pagórka spadzistego,
 91     2, 24|            nie mógł oderwać oczów, kieby przykuty i urzeczony pałającymi
 92     2, 24|           żalami wszystkie serca i kieby deszcz rosisty zaszemrały
 93     2, 24|            się usuwali z drogi, że kieby ulicą z nagła uczynioną
 94     2, 25|           kłyźnień a przemówień.~A kieby na tę przykładkę diabelską
 95     2, 25|             to deszcz pluskał, jak kieby kto tym ziarnem ważnym ciepał
 96     2, 25|            przycichła z nagła, jak kieby piorun uderzył, chodzili
 97     2, 25|           sto piersi ryknęło wraz, kieby piorunami.~- Nie damy! Nie
 98     2, 25|     dzwonnicę i zaczął bić w dzwon kieby na pożar...~Próżno mu bronił
 99     2, 25|      wybrała i zwarła się w gęstwę kieby w ten zagon długi, szumiący
100     2, 25|      pracowało od samego świtania; kieby to stado dzięciołów spadło
101     2, 25|          rozsączały się w śniegach kieby ta żałosna krew lasu.~A
102     2, 25|         ozieleniałe, padały jedle, kieby w zgrzebne kapoty przyodziane,
103     2, 25|         rosisty opad osędzielizny, kieby tymi łzami pokrapiał.~Naraz
104     3, 26|            czarne pola albo zasie, kieby dymy kadzielne, wionęły
105     3, 26|           gdzieniegdzie pod zorze, kieby te czarne kamienie spod
106     3, 26|        wychylało się z przepaści i kieby tę ogromną, złocistą i rozgorzałą
107     3, 26|  poniektórych drzewach trzęsły się kieby te bursztynowe paciorki,
108     3, 26|            się rozdzwaniała życiem kieby ten dzwon umarły, gdy mu
109     3, 26|          leżały wsie dalekie, wsie kieby te szare liszki przywarte
110     3, 26|          ziemie, pokrajane w pasy, kieby te postawy zgrzebnego płótna,
111     3, 26|         już przesychająca, abo zaś kieby ten chudy cień, od drzew
112     3, 26|          drogi do południa i siało kieby tym szczerym złotem, i jęło
113     3, 26|         wszystko w takim porządku, kieby u jakiego Olendra na koloniach
114     3, 26|             któren się już rudział kieby szczotką żelazną tymi młodymi
115     3, 27|      pożogą, zorze przecierały się kieby przez sito, brzaskami osypując
116     3, 27|            się ciepło, bo z dachów kieby szklanymi paciorkami spływał
117     3, 27|            po zbladłych policzkach kieby te paciorki lśniące rozerwanego
118     3, 27|      wrzasnęła znowu Hanka.~Jagna, kieby przecknęła, otarła łzy,
119     3, 28|         niekaj dygotliwym cieniem, kieby z tych skłaczonych, szklistych
120     3, 28|           turkotały, że nad stawem kieby w procesji wciąż się czerwieniły
121     3, 28|            przedarło się z chmur i kieby złotem posuło świat - jak
122     3, 28|          Jaguś cisnęła się naprzód kieby do kłótni, ale dała spokój,
123     3, 28|        wespół z matką.~Witały się, kieby w najlepszej zgodzie żyły,
124     3, 28|           gęba, sucha i poradlona, kieby z blichowanego wosku, nosiła
125     3, 29|           ten smętarz żałosne...~A kieby na dobitkę jeszczech te
126     3, 29|  uciekającym po niebie, zawlekanym kieby piaskami rozwianymi, zaś
127     3, 29|        dziwnej szarości zmierzchu, kieby ze startego na proch szkła
128     3, 29|           waliły na koła, a wiater kieby tymi największymi worami
129     3, 29|           we ściany rypał i tłukł, kieby tymi barami, iż myśleli
130     3, 29|     kobiety umączone, rozbabrane i kieby na procesji owe feretrony,
131     3, 29|           żółciuchne, a rodzynkami kieby tymi gwoździami gęsto ponabijane;
132     3, 30|    strojami, rozpierają w kościele kieby dziedzice, toczą hardo oczyma,
133     3, 30|        słodkość lało się w serca i kieby słońce rozpalało w duszach,
134     3, 30|        stanęło w krwawych ogniach, kieby tym zarzewiem przysypane,
135     3, 30|           w połednie, spróbowałam: kieby na starym bucie zgotowana
136     3, 30|           to po swojemu tym słowem kieby nożem żgacie...~- Wesoło
137     3, 31|           podwórza.~Osłupieli, jak kieby piorun trzasnął gdziesik
138     3, 31|            straciła, wystroiła się kieby na odpust i siedziała zapatrzona
139     3, 31|         miejscami z wyrw głębokich kieby w studniach gwiazdy bystro
140     3, 31|         wzeszło pięknie, że świat, kieby tym srebrem szronami potrząśnięty,
141     3, 32|          zawziętości oczy uderzyły kieby nożem, jaże Hankę z miejsca
142     3, 32|          sobie połamał w żerdkach, kieby nie Jagna, która dosłyszawszy
143     3, 32|          modre, zwilgotniałe oczy, kieby ten dzień majowy bardzo
144     3, 32|           zbladła, ręce jej opadły kieby te skrzydła przetrącone
145     3, 32|       powietrza rozkwitające sady, kieby te wielgachne snopy kwietne,
146     3, 32|      Naturę bowiem już taką miała, kieby te wiotkie trzmieliny czy
147     3, 32|  przewłócząc każdego złymi ozorami kieby przez te ostre ciernie...~
148     3, 32|     drzewinach, ale tak mięciutko, kieby te ręce matczyne gładziły
149     3, 32|         całe w białościach kwiatów kieby w tych gzłach przenajświętszych.~
150     3, 32|        gęsto upstrzone kaczeńcami, kieby do cichego wtóru pieśniom
151     3, 32|         leżała jakaś biała chmura, kieby owca na modrawych, nieobjętych
152     3, 32|      odhukiwał z wolna i bełkotał, kieby z tej głębokiej, nieprzejrzanej
153     3, 32|      chojary stały zwartą gęstwą i kieby chłopy wsparte o się ramionami,
154     3, 32|           rozmysły przygniatały ją kieby kamienie, że ledwie nogi
155     3, 32|            białe opary, rozwłócząc kieby przędzę na wszystkie niziny.
156     3, 32|       obwisłe pod kwiatem gałęzie, kieby te kochane, dziecińskie
157     3, 33|            już wałęsał po świecie, kieby ten gospodarz budzący wszystko
158     3, 33|      rozeznał, czyje pięście młócą kieby cepami, czyje głowy się
159     3, 33|   chudziaszek w takim opuszczeniu, kieby już do grobu złożony i trawą
160     3, 33|          ku końcowi, a przypiekało kieby w lipcu. Dnie wstawały ciche
161     3, 33|           zboża stanęły przygięte, kieby zasłuchane dźwiękliwy bełkot
162     3, 33|            polśniewał wskroś drzew kieby tafla lodowa... Aże dzwoniło
163     3, 33|        zaśpiewały, a ona siedziała kieby zmartwiała, powtarzając
164     3, 34|         pociesznie między drzewami kieby na straży.~Sad był stary
165     3, 34|           Wołalim, a oni nic, leżą kieby pomarłe...~- Głupi, będzie
166     3, 34|         prawda, leżą jakieś ludzie kieby nieżywe... jeno im kulasy
167     3, 34|        pożałuję... Pyskacze juchy, kieby się to przytrafiło z którego
168     3, 34|     szerokie zatoki zórz krwawych, kieby mrowiska porozrywane, i
169     3, 34|      rzekli: przed gankiem stanęła kieby kapliczka, wypleciona z
170     3, 34|         szła od wschodniej strony, kieby sierpem nadciągały ciężkie,
171     3, 34|          owiesek -~Teraz szczekasz kieby piesek -~Oj dana, da dana!..~ ~
172     3, 35|          cała wieś szczuła na nią, kieby na psa parszywego; kobiety
173     3, 35|    migotliwych brzasków i cieniów, kieby ten deszcz zielonozłoty.~-
174     3, 35|          wynosiły się przed oczyma kieby na dłoni, a w zieleni borów
175     3, 35|          się w Miemców, a z twarzy kieby zastygłych biła surowa zawziętość
176     3, 35|     naprzeciw w głębokiej cichości kieby to stado baranów, co już
177     3, 36|           ciężko osypując ich rosą kieby tymi łzami.~Wiater jął ździebko
178     3, 36|        zapominali o biedzie, żyjąc kieby w tym kotle w ciągłych plotach
179     3, 36|           powietrzu, trzęsącym się kieby ten war na wolnym ogniu,
180     3, 36|           głuchy strach trzymał ją kieby na uwięzi, że nie poredziła
181     3, 36|            ich wolę, patrząc w nie kieby w przepaście nieprzejrzane.~
182     3, 36|        troskliwie przysłaniać pola kieby tę mać utrudzoną.~Spod ledwie
183     3, 36|       ciężarem kłosów, zwisających kieby te rdzawe dzioby piskląt,
184     4, 37|            czasie, a rozkrzyżowany kieby w tym ostatnim dusznym i
185     4, 37|      poruchiwały niekiej listkami, kieby tym skrzydłem ptak tonący
186     4, 37|      ziemiach, stojących we słońcu kieby w tej złotawej przyodziewie;
187     4, 37|            jagody zapełniając izbę kieby tą mgłą modrawą, w której
188     4, 37|           Siedziały rozczapierzone kieby te kwoki w piasku, ledwie
189     4, 37|          gęstniał roztrząsając się kieby ta zamieć śniegowa.~Niebo
190     4, 37|           jawiły się obrazy borów, kieby te czarne chmury wynoszące
191     4, 37|           i trzepot, i ćwierkania, kieby ten jeden głos żywej, serdecznej
192     4, 37|            w ganku na jednej nodze kieby na stróży.~Zaś deszcz nie
193     4, 37|          powiewem, ptaki darły się kieby oszalałe, psy ujadały wesoło
194     4, 37|        jakieś cudne i niebosiężne, kieby te głosy śpiewań janielskich
195     4, 37|     stojało bez ruchu, przygięte i kieby zasłuchane w te pieśnie
196     4, 37|             a zdawał się otwierać, kieby ten straszny, nigdy nie
197     4, 38|          czystym głosem zawodził i kieby się zapamiętał, tak dzwonił,
198     4, 38|        siekającym, prędkim głosem, kieby te dziecińskie sprzeciwy.
199     4, 38|            dalach przebłyskujących kieby zapalonymi świecami, w radosnych
200     4, 38|        ziemia stojała przystrojona kieby na te gody weselne, cała
201     4, 38|         Drzewa po miedzach stojały kieby na stróży, zapatrzone w
202     4, 38|          że prosto czad bił od pól kieby w kościele, gdy jegomość
203     4, 38|           cały smętarz widział się kieby przytrząśnięty kwiatami,
204     4, 38|       Jezus! Pachniało też od nich kieby z tego trybularza.~Chłodziły
205     4, 38|          gniot, harmider i wrzaski kieby w jakiej bóżnicy.~Przeszło
206     4, 38|      bakier i w kapocie bieluśkiej kieby mleko.~- A bom się wyrwał
207     4, 38|        barzej się skuliła i ostała kieby urzeczona wpatrując się
208     4, 39|      lękiem patrzała przed siebie, kieby w jakąś głąb nagle rozwartą,
209     4, 39|      rozpalone powietrze zawiewało kieby z pieca, ludzie już wracali
210     4, 40|     pomyślunki roiły się we głowie kieby mrowisko, obłażąc ją całą
211     4, 40|        mniejszą barszczu, w którym kieby koło pływała kiełbasa.~Skwapnie
212     4, 40|        polach jakaś biała chmurka, kieby ta owca zbłąkana.~Zaś po
213     4, 40|     wyciska, i nieukojoną tęsknicą kieby kamieniem przywala.~Szło
214     4, 40|       odganiając ją z pamięci, ale kieby na przekór szła pobok, biedro
215     4, 41|            kury leżały pod płotami kieby nieżywe, a prosiaki z pojękiwaniem
216     4, 41|         czekają, a ty wleczesz się kieby szmaciarz! ~- A juści, droga
217     4, 41|             rozprażony, pachnący i kieby ździebko przymglały w słonecznej
218     4, 41|        tykami.~Wielgachne chojary; kieby z miedzi wykute, wynosiły
219     4, 41|         już najbarzej Jagusia...~I kieby przędzę rozsnuwała różnoście
220     4, 41|            mocy robiło się powolne kieby ciasto, ugniatali go też
221     4, 41|           zmizerowany i wyschnięty kieby ta osinowa deska; jedne
222     4, 41|       domowi.~Szedł jednak z wolna kieby pod przymusem, przystając
223     4, 41|             rozbiegając się oczami kieby ze wstydem i żalem.~Na darmo
224     4, 41|         swoją kobietą?~Zerwał się, kieby go kto biczem trzasnął.~-
225     4, 41|           rozsrożonymi ślepiami, a kieby szukając w sobie tych jakichś
226     4, 41|      sadami; przecierał tylko oczy kieby ze śpiku a wzdychał markotnie.~-
227     4, 41|            niebo przyodziewało się kieby w te zgrzebne gzło, ale
228     4, 41|          drzewa naciętego zimą, że kieby to nieustanne kucie dzięciołów,
229     4, 41|         stanęła przed nim pobladła kieby ściana.~- Nie pódę i dzieci
230     4, 42|           jęła chodzić.~Widział ją kieby cień snującą się poddrzewami;
231     4, 42|       znowu przypinał się do ziemi kieby ta pijawka nienasycona,
232     4, 42|             dodawał pieszczotliwie kieby do dzieciątka:~- Poczekaj
233     4, 42|           której zboża pławiły się kieby w tym rozbełtanym, cichuśkim
234     4, 42|           się kulasami nie wyrobi. Kieby te dzieci, to śmiech, to
235     4, 42|      Zbielałe, mętne niebo wisiało kieby ta ognista, rozdrgana płachta,
236     4, 42|    chodziły też kole niego kobiety kieby kole tej ważnej osoby, często
237     4, 42|      patrzy dzisia w swoją kobietę kieby gapa w gnat, że nawet człowieka
238     4, 42|           grzech, a chłopak haruje kieby wół, to mu się należy nadgroda.~-
239     4, 42|           na świecie, a zdarzy się kieby to ziarno ślepej kurze,
240     4, 42|        jego pomocy chałupina rosła kieby na drożdżach, zaś kiedy
241     4, 43|          kochany, a to śliczności, kieby malowanie!~- A pilnuj się,
242     4, 43|    ziemniaki więdły, zawiązały się kieby orzeszki i tak ostały, przypalone
243     4, 43|          nagle słońce i zmętniało, kieby weń kto rzucił przygarścią
244     4, 43|         tumany, słońce rozlało się kieby żółtko w piasku, ściemniało
245     4, 43|         paliła się od góry do dołu kieby ta kupa zwalonych szczap,
246     4, 43|          nosił się godnie i prawił kieby mądrala.~- Któreż to wasze
247     4, 43|       puści.~- Brat mój, a słucham kieby zgoła o obcym.~- A taki
248     4, 43|            Cóż ci to? krzywisz się kieby po occie.~Jął wyrzekać,
249     4, 43|            powiew muskał pieściwie kieby te umiłowane ręce, a czasem
250     4, 44|   nasłuchujący.~- Młynarz się łasi kieby ten głodny pies!~- Bo go
251     4, 44|         przy drzwiach wyprostowani kieby kije.~Naczelnik dał się
252     4, 44|        słowo i patrząc się w niego kieby w obraz.~Pisarz ciągnął
253     4, 44|   gromadzie zagotowało się z nagła kieby w tym kotle, wszyscy naraz
254     4, 45|            obzierał się za gromadą kieby ten kot odpędzony od miski,
255     4, 45|       każdemu źle, każden wije się kieby nadeptany piskorz i każden
256     4, 45|              A ode mnie to uciekaj kieby od tej zarazy. Juści, nowe
257     4, 45|        ogromny rój, niósł się górą kieby rozbrzęczana chmura, kołował
258     4, 45|            tak ważnie i uroczyście kieby tę monstrancję, Jasio go
259     4, 45|          nad nią słuchał i patrzał kieby w jakąś nieodgadnioną głąb,
260     4, 45|      zetlałego źdźbła, co drgając, kieby ten promień gasnący w mroku,
261     4, 45|            Jasio miał duszę czystą kieby ten najbielszy kwiat, to
262     4, 45|             ośmiała się kraśniejąc kieby róża, że to wszyscy na nią
263     4, 45|          krążyła bowiem kole niego kieby ten motyl w kręgu światła
264     4, 45|      radosna i weselnie rozkwitła, kieby ta róża w jej ogródku, kieby
265     4, 45|       kieby ta róża w jej ogródku, kieby te malwy smukła i kieby
266     4, 45|            kieby te malwy smukła i kieby ten kwiat na Bożym zagonie
267     4, 45|            już prześmiewa! A harna kieby dziedziczka! - skarżyli
268     4, 45|       ostre kiej pazury i jadowite kieby żmije. Brały ją też na ozory
269     4, 45|      ścierpieć!~- I przystraja się kieby dziedziczka i skąd to na
270     4, 45|           trzęsły i serce łomotało kieby młotem, zaś indziej, gdy
271     4, 45|            dnie lipcowe, że mijały kieby sen słodki, cięgiem pragniony.~
272     4, 45|      utrafione do wiersza, rychtyk kieby w tych pobożnych śpiewaniach,
273     4, 46|    milczeniu, jak przetrząsali dom kieby kopę siana. Antek musiał
274     4, 46|           złym przeczuciem.~Prawił kieby ksiądz na spowiedzi, wypominając
275     4, 46|            oczy rwały się gdziesik kieby ptaki radośnie rozśpiewane
276     4, 46|          na darmo, jak to ciągiem, kieby te zboża na ziemi nawożonej,
277     4, 46|            obejmując ziemię rękami kieby tę mać żegnaną na zawsze.~
278     4, 47|        drogach i pod młynem wrzało kieby na jarmarku, głównie bowiem
279     4, 47|          dziesięciu. Uciekałem, to kieby cień szła za mną. Niechże
280     4, 47|            z nią ożenić, kąsały go kieby rozwścieklone psy.~Nie odpowiadał
281     4, 47|         zakrzyczała, bijąc słowami kieby biczem:~- Cyganisz jak pies!
282     4, 47|            pomarła se ta dziadówka kieby najpierwsza we wsi, a Jambroż,
283     4, 47|   zapłakaną. Przytulił się do niej kieby do matki, kładł rozbolałą
284     4, 48|       nagła ogłuchł i zatrząsł się kieby osika. Wiater poszedł po
285     4, 48|       drzewa i zagwarzyły cichuśko kieby we śpiku, z pasieki zawiały
286     4, 48|            ci łeb wrzątkiem oparzę kieby temu psu...~- ...ino ten
287     4, 48|         poniewoli jakowymś myślom, kieby tym wichrom palącym.~- Więc
288     4, 48|           sznurowadła; twarz miała kieby odlaną z blichowanego wosku,
289     4, 48|           wzdychów topniał w sobie kieby śnieg pod tym zwiesnowym
290     4, 48|    piersiami, ale patrzała w niego kieby w to cudne zwidzenie, a
291     4, 48|            już nigdy nie obaczę...~Kieby pachnący wiater zawiał z
292     4, 48|        Stojała przed nim spłoniona kieby ten kierz różany, kieby
293     4, 48|            kieby ten kierz różany, kieby ten jabłoniowy kwiat, mdlejący
294     4, 48|            ona klęczy se przed nim kieby przed tym świątkiem i modli
295     4, 48|            czerwone wargi, a dusze kieby w czas Podniesienia były
296     4, 48|            ziemia spłynęła zorzami kieby tą, rosą pozłocistą, wszystko
297     4, 48|            przytaiło dech wszystko kieby zmartwiało w zasłuchaniu
298     4, 48|          nich była sama zrodziła i kieby ptak rozświergotany leciała
299     4, 48|       sieroce łzy patrzyła w Jasia kieby w to słońce, juści, co z
300     4, 49|           dziesięć rąk, a tu szło, kieby kto w nosie podłubywał.
301     4, 49|            w przeróżnych domysłach kieby w tej uprzykrzonej ćmie,
302     4, 49|            i wyzwiska posypały się kieby kamienie:~- A żebyś, ścierwo,
303     4, 49|        sposób - używały se ścierwy kieby jakie dziedzice. Co dnia
304     4, 49|          zawierucha, latali po wsi kieby poszaleli, kłótnie wrzały
305     4, 49|        przez głowę, serce zatłukło kieby młotem, gniew nim zatargał
306     4, 49|        wieś ruszyła do Dominikowej kieby ten wezbrany, szumiący potok,