Tom, Rozdzial

1     1, 5 | poglądała jeszcze ku kramom z żałością i często sobie westchnęła
2     1, 9 |     huczał po wsiach i lasach żałością, płynął światem całym, że
3     1, 12|    zarył twarz w słomę i łkał żałością a strachem.~A Witek mimo
4     2, 16|       oczami i patrzył z taką żałością, z takim wyrzutem, aż się
5     3, 30| osobna się trzęsła płakaniem, żałością, poniżeniem i strasznym
6     3, 33|          wyrzekała z bezradną żałością.~Juści, chłop wróci, dowie
7     4, 37|       rodzone nie przypomną? ~Żałością jeno płakaniem jeno, cierzpieniem
8     4, 45|      samej? - głos mu nasiąkł żałością i łzami.~- Całkiem mi dobrze,