Tom, Rozdzial

1     3, 28|  zauważyła ciszej Jagustynka.~- Moiście, dyć jeno wojną żyję! -
2     3, 29| wystarczy... - rzekła prędko.~- Moiście, a czymże to wama za komorne
3     3, 30|       co mu ta zrobi pogrozą!~- Moiście, a bo to wiada, kiej kto
4     3, 30|       go trza kijem napędzać!~- Moiście, a dyć ze służbą wszędy
5     3, 31|        nie! - szeptały łzawo.~- Moiście... odjeżdżają już... no...
6     3, 32|       sprzeczliwie Gulbasowa.~- Moiście, przeciek dzisiejsi ludzi
7     4, 39|        dobrym słowem i rzekł:~- Moiście, a to wam chciałem powiedzieć,
8     4, 40|       to może mu się odechce.~- Moiście! Jak chłopu zapachnie kiecka,