Tom, Rozdzial

1     2, 14|   zobaczy!~Nie mówili już o tym, zbyt to leżało wszystkim na wątrobie
2     2, 15| wspomogliwe i szeroką rękę, jeno zbyt dufał w siebie, zbyt się
3     2, 15|        jeno zbyt dufał w siebie, zbyt się wynosił nad drugie i
4     2, 25|     nawet plecami, że to jeszcze zbyt żywo pamiętano księże wypominki,
5     3, 28|       twarzy zamkniętej i z oczu zbyt przyczajonych i trwożnych.~-
6     3, 28|      zmieniając nie po raz jeden zbyt krótkie kawałki na dłuższe,
7     3, 33|          z przychowkiem; Marysia zbyt szczodra dla parobków; Jewka,