Tom, Rozdzial

1     1, 10|    ino to nosić w sobie jako zarzewie, jako ten ogień żywy, któren
2     1, 11|     dmucha w duszę kiej w to zarzewie przygasłe, aż chciwość i
3     2, 21|  wypłakanych tliło się ostre zarzewie czującej mocno duszy.~-
4     2, 24|   dawnego miłowania, niby to zarzewie, przywalone smutkami i rozdeptane,
5     2, 24| rozdmuchując ją w sobie niby zarzewie, bych płomieniem buchnęło.~
6     3, 26|       Na wschodzie zaś, jako zarzewie roztlewające spod ostygłych
7     3, 34|    piasek parzył w nogi kiej zarzewie, zaś ze ścian ściekały żywice,