Tom, Rozdzial

1     1, 8 |    oknem motała na motowidło przędzę w parniki, a była dzisiaj
2     3, 26|     kiej długachne, orosiałe przędze wlekły się wskroś mgieł
3     3, 32|      opary, rozwłócząc kieby przędzę na wszystkie niziny. W cichości,
4     3, 36|     w pamięci jako te zgniłe przędze, i dusza mu się chwiała,
5     3, 36|  wlekły się nad zbożami kiej przędze, obtulając je niby ciepłym,
6     3, 36|      Mgły owijały go w mokrą przędzę, a głosy wciąż rosły, olbrzymiały,
7     4, 41| najbarzej Jagusia...~I kieby przędzę rozsnuwała różnoście o Jagusinych