Tom, Rozdzial

1     1, 10| świeciły się jako te wągliki, a kuł żelazo czerwone mocno, aż
2     1, 10|   nagrzewał żelazo raz po raz i kuł, dzwonił do taktu młotem,
3     2, 16|        w sieni, to często gęsto kuł dziobem w ścianę, to klekotał,
4     4, 40|     przyczajał się, klekotał, a kuł w niego i wyjadał. Była
5     4, 41|    zalewał twarz umorusaną, ale kuł niestrudzenie i jakby z
6     4, 41|     westchnął boleśnie. ~Michał kuł znowu z zajadłością, zaś
7     4, 43|    któren się grajdał po izbie, kuł po wszystkich garnkach i