Tom, Rozdzial

  1     1, 1 |       zachodem wisiało oślepiające słońce; a potem spytał ciszej,
  2     1, 1 |             ciepło i nieco sennie.~Słońce, chociaż to był już koniec
  3     1, 1 |            ręką oczy i patrzył pod słońce - drogą od lasów szła jakaś
  4     1, 1 |            księdza, któren, że już słońce było coraz niżej, powstał
  5     1, 1 |          nie pilił i nie poganiał.~Słońce już się przetaczało na zachód
  6     1, 1 |            mroczeje.~- Czas, czas! Słońce już zaszło.~Pozbierali prędko
  7     1, 2 |            na klepisko ziemniaków.~Słońce zgasło, wieczór się robił,
  8     1, 3 |      powlókł się budzić Witka...~- Słońce ino, ino - zarno się pokaże...
  9     1, 3 |      Gospodarz zaspali dzisiaj, bo słońce już weszło i rozczerwieniło
 10     1, 3 |            chałupą, w szczycie, bo słońce już tam dochodziło i oblewało
 11     1, 3 |       zajrzał na Antkową stronę.~- Słońce już na dwa chłopa, a ty
 12     1, 3 |             pełnej kamieni drodze.~Słońce było już chyla tyla nad
 13     1, 3 |            brzaskami i odbłyskiwać słońce.~We wsi poczynał się już
 14     1, 3 |            rzucały pnie tnpoli, bo słońce z boku świeciło.~- Wio,
 15     1, 3 |           kwiatów hardo patrzyły w słońce a topole zagwarzyły, poszemrały
 16     1, 3 |     gdzieniegdzie przedzierało się słońce i pełzało niby złote pająki
 17     1, 3 |        ogona czarną łatę miała..."~Słońce się już było przetaczało
 18     1, 3 |        zapaskę barzej na czoło, bo słońce świeciło prosto w oczy,
 19     1, 3 |           przedzierał się z pól, a słońce wisiało prosto nad głowami
 20     1, 3 |  rozpostartą płachtę przed siebie.~Słońce, że się już było przetoczyło
 21     1, 4 |        czerwone zapaski na drodze.~Słońce przygrzewało niezgorzej,
 22     1, 4 |         misa złota odbijał w sobie słońce, aż oczy raziło.~A dzwony
 23     1, 4 |      stawie przed zachodem, kiedy .słońce bije w wodę. I poczuł się
 24     1, 4 |          dymów kadzielnych buchało słońce, rozwijały się na wietrze
 25     1, 4 |            zda się, płynął i bił w słońce blade; dzwony huczały nieustannie
 26     1, 4 |            pieniądz i spoglądał na słońce, wysoko było jeszcze i szło
 27     1, 4 |            udawał, że śpi, choć mu słońce świeciło prosto w oczy,
 28     1, 5 |       cichości ziemi zamierającej; słońce blade i ciężkie wykwitało
 29     1, 5 |           samo południe zaświeciło słońce, ale tylko tyla, coby kto
 30     1, 6 |           o wiośnie budziło ciepłe słońce, zapładniało życiem, wstrząsało
 31     1, 7 |        piachy srogie a parzące, bo słońce przypiekało i gorąc był
 32     1, 10|          strzech, gdy je wiośniane słońce przygrzeje, a budziło się
 33     1, 11|          na świecie od przymrozku! Słońce zaraz wzejdzie...~Jagna
 34     1, 11|           przygotowań ostatnich...~Słońce wstało i dzień raźno potoczył
 35     1, 11|     pobliskich, kto był zaproszon.~Słońce się już przetoczyło z południa
 36     1, 11|           ten kierz kwietny i kiej słońce ciągnąca wszystkich oczy;
 37     1, 11|            drogą waliła wieś cała.~Słońce już zachodziło, wisiało
 38     2, 13|   wyłupywało się czerwone, ogromne słońce i spadało ciężko, niby kadź
 39     2, 16|       zasie puchem co najbielszym; słońce się nawet całkiem wyłupało
 40     2, 16|          wieczór już stał u proga, słońce padało za bory, a czerwone
 41     2, 16|      powietrzu... rzeki stanęły... słońce jakby zakrzepło... wiatr
 42     2, 17|           nad ziemiami się nosi, w słońce się ubiera - a tyla sama
 43     2, 20|         dnie spokojne, ciche i tak słońce przygrzewało, że drogi roiły
 44     2, 22| przechodziło jak cień, gdy chmurka słońce nakryje, że potem nie wiada
 45     2, 22|      cieniu - cienie odlatywały, a słońce żarło żywym ogniem! Cały
 46     2, 23|         jak kiedy chmura przysłoni słońce i świat ścichnie, omroczy
 47     2, 24|          było wychylić za chałupę, słońce jakby się gdziesik zatraciło
 48     2, 24|           dziwnie jasny i pogodny, słońce świeciło od samego wschodu,
 49     2, 25|            burych topieli wyjrzało słońce, to ledwie na to Zdrowaś,
 50     2, 25|        ziemia odtaje i przeschnie, słońce przygrzeje, bych można wyjść
 51     2, 25|     nastała jaka godzina suchsza i słońce zaświeciło, roiło się zaraz
 52     2, 25|           że kużden by leciał w to słońce jako te ptaki, co nadciągały
 53     2, 25|           wynoszono w kołyskach na słońce, a z otwartych obór rozlegały
 54     2, 25|          ze smutkiem głębokim, gdy słońce się skryło i zimny wiatr
 55     2, 25|          Dopiero po śniadaniu, gdy słońce podniesło się do tela, że
 56     3, 26|        rozpoznanych w szarościach.~Słońce zaś było już ino, ino...~
 57     3, 26|          serdecznych dziękczynień.~Słońce zaś urastało wciąż, wynosiło
 58     3, 26|          polach, do całego świata!~Słońce się już było podniesło na
 59     3, 26|     pieśnie głosiły ją światu i to słońce święte, i ten wiater pieszczący,
 60     3, 26|        wisiało rozgorzałe, złotawe słońce, pobrzmiewały skowronkowe
 61     3, 26|         lewa staw świecił się ano, słońce wlekło się złotymi włosami
 62     3, 26|         wracały legać na przyzby w słońce.~A ona ci teraz szła wolniuśko,
 63     3, 26|         cicho i pusto było we wsi.~Słońce się już ano podniesło na
 64     3, 26|     gospodarze i bogacze lipeckie. Słońce jeno grało w czystych szybach;
 65     3, 26|          oknom, przez które padało słońce; za szybami ćwierkały wróble
 66     3, 27|           mówić przerwany pacierz.~Słońce też już wstało, wskroś sadów
 67     3, 27|           się przy tym i Józce, że słońce na chłopa, a ona się wyleguje.~-
 68     3, 27|         rozbudzona z przypominków.~Słońce już bokiem zaglądało rozczerwieniając
 69     3, 27|           kiej ta chmura padnie na słońce, iż się wszystek świat przyciemni,
 70     3, 27|            wiośniane poranki, kiej słońce przygrzeje, a wiatry zakolebią,
 71     3, 27|         nie starczyło nigdy czasu.~Słońce podniesło się już dość wysoko
 72     3, 27|         się wolno i cicho, bo kiej słońce stanęło najwyżej, to nawet
 73     3, 27|            radości, a uśmiech kiej słońce przemknął po niej.~- A na
 74     3, 28|      będziecie...~- Będzie!... nim słońce wzjedzie, oczy rosa wyje:
 75     3, 28|          przyszedł i taki czas, że słońce przedarło się z chmur i
 76     3, 29|       czekała; wygrzewało ją młode słońce, suszyły wiatry, przejmowały
 77     3, 29|      stronę lecą, a nawet to blade słońce, co się spoza rozwalonych
 78     3, 29|        świergotać radośnie, a choć słońce się nie pokazało, jednak
 79     3, 29|             Jasno było na świecie, słońce się nie pokazywało, ale
 80     3, 30|  zwiesnowego przypołudnia, kiej to słońce przypiecze pola, wiater
 81     3, 30|           lało się w serca i kieby słońce rozpalało w duszach, że
 82     3, 30|     dzierżył przed sobą, że jakoby słońce złociste, słońce promieniejące
 83     3, 30|            jakoby słońce złociste, słońce promieniejące rozgorzało
 84     3, 30|        Pańskiego Zmartwychwstania. Słońce wyniesło się zarno od wschodu
 85     3, 30|          bo już o dużym dniu, kiej słońce wciągało się nad sady, dopiero
 86     3, 30|       śmigając kamieniami na gęsi.~Słońce szło w górę, jasnością zalewając
 87     3, 30|           w ten dzień, nie tak!...~Słońce się już wspinało ku południowi,
 88     3, 30|         nieszpory zaczęli dzwonić.~Słońce się już przetaczało ku borom
 89     3, 30|      roztrząsał cichy po ziemiach, słońce zaszło i zorze się rozlewały
 90     3, 30|            poczerwieniałe ździebko słońce przetaczało się nad bory,
 91     3, 30| Zagadywałam: ani spojrzał na mnie. Słońce mu świeci na łóżko, to je
 92     3, 30|            cienia ręki. Patrzała w słońce, nie widząc niczego, topole,
 93     3, 30|            rozpręża, kiej pierwsze słońce przygrzeje...~Dygotała w
 94     3, 30|          bych lepiej dojrzeć, gdyż słońce opuściło się już za bory.~
 95     3, 30|     nakryci prawie cieniami drzew. Słońce zaszło, modrawe mroki trzęsły
 96     3, 31|           zazierało jasne i ciepłe słońce drzewa się w sadzie chwiały
 97     3, 31|            staruchy wygrzewały pod słońce.~Juści, że pisarz się zeźlił
 98     3, 31|          zawdy samotnie, patrzał w słońce, co się przez okno kładło
 99     3, 31|           co na krótko, bo go wnet słońce do cna zeżarło - to i nie
100     3, 31|         śpiku i sposobić do pracy.~Słońce wzeszło pięknie, że świat,
101     3, 31|          sam dobrodziej ekonomuje.~Słońce już czerwone i pełne nad
102     3, 32|      Rachowali, co na przypołudnie słońce pokaże się niechybnie, bo
103     3, 32|           zatrzęchły się niekiedy. Słońce co ino miało się wyłupać
104     3, 32|          kazała podać na ganku, bo słońce się już całkiem wykryło,
105     3, 32|    miedzach lub nad rowami.~A kiej słońce odtoczyło się na parę chłopa
106     3, 32|         przytrząśniętymi zielenią. Słońce przypiekało niezgorzej,
107     3, 32|            się ogromne, rozgorzałe słońce, zalewając świat ciepłem
108     3, 32|          skowronkowe świergotania.~Słońce się przetaczało ku zachodowi,
109     3, 32|      mdlało w sinych wysokościach, słońce zesunęło się na sam wrąb
110     3, 32|        skręcała prosto ku młynowi.~Słońce już zachodziło i zimny wiater
111     3, 32|            bliżej było do chałupy.~Słońce już zaszło i mroczało nad
112     3, 33|            za robotą się rozgląda.~Słońce wschodziło pogodnie; czerwone
113     3, 33|        wstawać.~Rano było jeszcze, słońce ledwie co na parę chłopa
114     3, 33|      rzeźwym, pachnącym porankiem, słońce grało we wodach i rosy skapywały
115     3, 33|   naciągając barzej na czoło, gdyż słońce wyłaziło za budynków. ~Z
116     3, 33|           kołujące nad trześniami.~Słońce się już podnosiło ku południowi,
117     3, 33|         zboża i sady stały jakby w słońce zapatrzone, że jeno niekiedy
118     3, 33|          mruknął pykając smacznie.~Słońce wisiało nad samą chałupą,
119     3, 33|           to i jałówka nie ołtarz!~Słońce prażyło prosto w oczy, cienie
120     3, 33|          mu coś ziemniaki ciążyły, słońce przypiekało, gołębie gruchały
121     3, 33|     podpierania chałupy.~Ale skoro słońce zaczęło przypiekać, stary
122     3, 33|            zaglądały kiście bzów i słońce siało się przez zieleń.~
123     3, 33|           wstawały ciche i duszne, słońce od samego wschodu wynosiło
124     3, 34|             kiej ją wiater ozdarł, słońce chlustało mu w oczy i coraz
125     3, 34|          rozkołysanych drzewinach. Słońce już czerwieniało opuszczając
126     3, 34|       żegnali z przerażenia. A nim słońce zaszło, z pół wsi wyległo
127     3, 34|         nie przewiewał nad ziemią, słońce zarno od wschodu jęło prażyć
128     3, 34|         skończyli pierwsi, ale już słońce wynosiło się nad wieś i
129     3, 34|          biały i wrzący od spieki, słońce lunęło w oczy, żywym ogniem
130     3, 34|           kurz zapierał gardziele, słońce zbielało i po jasnym niebie
131     3, 34|         jakby kto walił młotami we słońce, iż wszystek świat zdał
132     3, 34|          się stało i duszniej, zaś słońce paliło niemiłosierniej,
133     3, 34|      wyszło i dwóch pacierzy, kiej słońce jęło się zatapiać w rudych,
134     3, 34|            posiniało niby wątroba, słońce zgasło, zawyły wichry i
135     3, 34|       deszcz przeszedł i na zachód słońce się wykryło zza chmur czerwoną
136     3, 35|         kule przecinały powietrze. Słońce podnosiło się dopiero zza
137     3, 35|   rozełkanym, pieściwym trzepotem.~Słońce galanto przypiekało, w przypołudniowej
138     3, 35| przedzwaniali właśnie na nieszpór, słońce przetaczało się ku lasom,
139     3, 35|         się już kładł na ziemiach, słońce zaszło, chłodny wiater przegarniał
140     3, 36|          gęsto wychodzić na kośbę.~Słońce właśnie co ino się pokazywało,
141     3, 36|      wgniecione ślady nóg.~Zaś nim słońce wyniesło się nad wieś, już
142     3, 36|          Południe przyszło upalne, słońce stanęło nad głowami rozpalone
143     3, 36|        wieczór, kiej sczerwienione słońce kłoniło się nad bory i powietrze
144     3, 36|          na odmianę, kokoty piały, słońce barzej dopiekało, stronami
145     4, 37|            tu i owdzie, wyjrzał na słońce i spać poszedł do stajni.~
146     4, 37|           się po wsi, to ledwie co słońce wyniesło się chyla tyla
147     4, 37|         się już był wyniósł dawno, słońce świeciło wesołe i palące,
148     4, 37|             hardo spojrzała w samo słońce, prześmiechnęła się znacząco
149     4, 37|            cudnie było na świecie, słońce ogrzewało coraz barzej i
150     4, 37|       płótno na bielnikach, gdy je słońce przygrzeje, z pól powiało
151     4, 37|         świtowych szarości wzeszło słońce czerwone i ogromne, wyniesło
152     4, 37|      zachodzie wyjrzało rozognione słońce i zapaliło czerwone ognie
153     4, 37|            na żałobne nabożeństwo.~Słońce się jednak nie pokazało;
154     4, 38|        szła dziesiąta rano, bo już słońce wisiało w pół drogi między
155     4, 38|            i wśród zbóż zielonych.~Słońce niesło się wyżej a wyżej
156     4, 38|            na stróży, zapatrzone w słońce, a dołem jak okiem sięgnąć
157     4, 38|         okładał i pośpieszał, gdyż słońce prażyło coraz ogniściej,
158     4, 38|        Rychtyk i południe stanęło, słońce zawisło prosto nad głowami
159     4, 38|          na placu przed kościołem.~Słońce przypiekało, jaże się człowiek
160     4, 38|          Przedzwonili na nieszpór. Słońce się już galancie kłoniło
161     4, 38|           i wieczór się był robił, słońce zapadło za bory i całe niebo
162     4, 38|        błyskała w twarzach kiej to słońce. Przysiadł wreszcie pobok
163     4, 39|       struga jarzącego światła, bo słońce biło przez wywarte drzwi
164     4, 39|          jeszcze wcześnie, ale już słońce niezgorzej przypiekało,
165     4, 39|        Południe się już podnosiło, słońce zawisło nad stawem, upał
166     4, 40|           tytłają się kiej świnie.~Słońce właśnie co jeno wyjrzało
167     4, 40|        rano, barzej on suszy niźli słońce.~- Dawno nie pamiętają tak
168     4, 40|         surowo Hanka, iż pomilkły.~Słońce już się było wyniesło galancie
169     4, 40|        jeszcze, ale skoro dogrzało słońce i zaleciało mi ziemią, to
170     4, 40|     Płakała z radości, płakała, że słońce przygrzewało ją w plecy,
171     4, 40|            we świat i zamedytował.~Słońce skłoniło się nad bory i
172     4, 40|            biegnącej za stodołami.~Słońce tylko co zaszło i całe niebo
173     4, 41|    wykręcał powrósła.~Popołudniowe słońce tak jeszcze przypiekało,
174     4, 41|            raz po raz spozierał na słońce i niecierpliwymi oczami
175     4, 41|           drugie wynosiły deski na słońce.~Mateusz prowadził całą
176     4, 42|          się, dogodzę ci, dogodzę.~Słońce się podniesło na pola i
177     4, 42|            sam, bo go już omijali.~Słońce podnosiło się coraz wyżej,
178     4, 42|            ogień lał się z nieba i słońce wyżerało ślepie. Zbielałe,
179     4, 42|        wschodu na zachód wędrowało słońce siejąc nieubłaganie ogień
180     4, 42|         obyczajnie czas jakiś, gdy słońce zaszło i niebo stanęło w
181     4, 42|           się w milczeniu, właśnie słońce co jeno było się pokazało,
182     4, 43|      szklanej, białawej pożodze, a słońce zachodziło czyste i by najlżejszym
183     4, 43|       wrzątku, przyćmiło się nagle słońce i zmętniało, kieby weń kto
184     4, 43|     wzniosły się skłębione tumany, słońce rozlało się kieby żółtko
185     4, 43|    skotłowało się wszystko do dna, słońce zgasło, uczynił się dziki
186     4, 43|          bory i lasy, pokazało się słońce, po modrym niebie przeciągały
187     4, 44|           jeszcze drogę.~Rychtyk i słońce przetoczyło się ździebko
188     4, 44|        mierziło się już czekanie i słońce przypiekało coraz barzej,
189     4, 45|            pusta, jakby wymarła, i słońce tak doskwierało, że jeno
190     4, 45|     gdzieniegdzie przedzierało się słońce, pełzając niby te złociste
191     4, 45|           wybierać się z motyką na słońce... A powiedziano: jakże
192     4, 45|          spać. Ale rano, jak tylko słońce zaświeciło, już był na nogach.
193     4, 45|            wróble wpadną do sieni, słońce ździebko poświeci przed
194     4, 45|       skamlała w pazurach śmierci.~Słońce nie przestało świecić, szumiały
195     4, 46|            ściągali z pól, chociaż słońce było jeszcze wysoko, gdzieś
196     4, 46|         kogo się jeno dało, że już słońce zaszło i drogi zapchały
197     4, 48|          cieniami nad stawem, gdyż słońce prażyło już nie do wytrzymania,
198     4, 48|       płomieniami i wybuchnął kiej słońce.~Jasiowi również rozjarzyły
199     4, 48|       jeszcze wyżej, ponad światy.~Słońce już zaszło i ziemia spłynęła
200     4, 48|      godziny upał się już wzmagał, słońce ślepiło oczy i kurz podnosił
201     4, 48|        patrzyła w Jasia kieby w to słońce, juści, co z dala, bo organiścina
202     4, 49|           rozeszły się do domu, bo słońce kłoniło się już ku zachodowi.
203     4, 49|            był jakiś niezwyczajny. Słońce wlekło się blade i jakby
204     4, 49|            dawnego, ale skoro jeno słońce wyniesło się na parę chłopa,
205     4, 49|       nieustannej i owocnej pracy.~Słońce podnosiło się coraz wyżej,