Tom, Rozdzial

  1     1, 3 |            zrobiło, że słychać było tych, co na ulicy pod oknami
  2     1, 3 |            w cieniu brzóz, klonów i tych krzyżów, co się z mogiłek
  3     1, 4 |        poczuł się jakoby w niebie w tych ślicznościach, że ruchać
  4     1, 4 |           się trząść w sobie z winy tych wszystkich grzechów, z żalów,
  5     1, 4 |           cepami w klepisko, i głos tych skrzypic, co cięgiem śpiewały
  6     1, 5 |              A smętek konania był w tych południach cichych, na pustych
  7     1, 5 |            a cóż by w domu robił na tych piętnastu morgach. A mało
  8     1, 5 |        ludzie o zbawienie swoje ani tych w czyśćcu ostających nie
  9     1, 5 |          uczynione; korale, kieby z tych kropel krwi nanizane, a
 10     1, 5 |            pieniądz.~- To będzie za tych w czyścu ostających, a za
 11     1, 6 |             do ziemi, do płotów, do tych sadów nagich, poskręcanych
 12     1, 6 |           to kary boskiej nie ma na tych zabijaków- ozwała się Jagna.~-
 13     1, 7 |             kawał drogi, ale że już tych świętych nóżków nie czuł
 14     1, 7 |             cienia było tyla, co od tych poschniętych badyli dziewann,
 15     1, 7 |          całowali Go po rękach i po tych nogach świętych, że zmiękło
 16     1, 8 |          rozmiękły, to pogwarzano o tych zmówinach po chałupach wszystkich.
 17     1, 9 |         blady, spowity w mgły aż do tych dal zapadłych, aż do tych
 18     1, 9 |           tych dal zapadłych, aż do tych bezkresów ziemi i nieba,
 19     1, 9 |           żałośliwych i wspominek o tych, co już byli odeszli tam,
 20     1, 9 |           Kuba z Witkiem - bych już tych świątków zażyć do cna.~Dzień
 21     1, 9 |        wieszali u krzyżów i ruchami tych drzew rozchwianych sennie
 22     1, 9 |            Kłąb stary klęczeli przy tych grobach umarłych; dwie lampki
 23     1, 10|           chałupie tyla gąb... że i tych ziemniaków nie starczy...
 24     1, 10|   wspomnienia, wypełzły skądściś, z tych pól nagich, z dróg, z sadów
 25     1, 10|           zorze dogasały, bladły od tych chmur burych, które wiatr
 26     1, 10|             Antkowi nie dali, nawet tych jego morgów matczynych,
 27     1, 11|          było w Lipcach chałupy bez tych jej strzyżek...~Ogarnęła
 28     1, 11|            Kłęba, ni Winciorków, ni tych morgowych biedot nie było,
 29     1, 11|             brzaskiem, a oni szli w tych łunach wolno, że aż się
 30     1, 11|             się w oczach mieniło od tych wstążek, piór pawich, kwiatów,
 31     1, 11|             płakał.~- Nie jest on z tych, co płaczą, do kija prędzej
 32     1, 11|              Izba aż się trzęsła od tych śmiechów, krzykań i przegonów.~
 33     1, 11|            migotała i kłębiła się w tych brzaskach jako w sennym
 34     1, 12|             aż uszy bolą, i rozpędź tych chłopaczysków, szyby jeszcze
 35     2, 13|          się nie przedzierał wskroś tych spływających puchów, nic,
 36     2, 13|          dla oczów nic widne, prócz tych strug śnieżystego pyłu,
 37     2, 13|          niebo gdzieniegdzie wskróś tych polatujących paździerzy
 38     2, 13|             nie patrzył, ino się po tych mękach ciężkich tulał i
 39     2, 13|            dłoni; rzędy kopic abo i tych kretowisk śnieżnych siedziały
 40     2, 13|         głosy raźno się rozlegały w tych białościach, leciały z końca
 41     2, 13|          pomstować z całej duszy na tych żółtków niechrzczonych!~
 42     2, 14|            tu w samej Woli, mało to tych kołtunów w Rudce albo i
 43     2, 15|        Mateuszowego przodownictwa i tych jego ciągłych doskwierań.~
 44     2, 15|           jabłko.~Juści, że Antek o tych gadkach nie wiedział, bo
 45     2, 15|            drogach go spotykają, po tych mogiłkach różnych, na których
 46     2, 15|           posłuchać grania organów, tych muzyckich głosów, tych brzmień
 47     2, 15|              tych muzyckich głosów, tych brzmień rozdzwonionych,
 48     2, 15|       szarości się rodziły, jakby z tych zórz miedzianych pobrzękiwały
 49     2, 15|        kiedy złość rozbierze, to ci tych wiewiórczych kudłów nadrę
 50     2, 15|        świętami, sporo było ludzi ; tych , których zboże się mełło,
 51     2, 16|             i głucho się czyniło na tych nie objętych okiem równiach
 52     2, 16|              Chłód przejmujący i od tych mroźnych brzasków świetlisty
 53     2, 16|             Pewnikiem ckni się im w tych szkołach? - zapytała matka.~-
 54     2, 16|         urodzić się przyszło, tam w tych krajach dalekich, między
 55     2, 16|            były kwitły...gdy wtem z tych krzów ostatnich wyskoczyli
 56     2, 16|         pozbył się bowiem szynela i tych sołdackich ubierów, a stanął
 57     2, 17|          oprzeć, zasłuchiwała się w tych gorących szeptach Antkowych,
 58     2, 17|      wspominkami, i nie uciekała od tych kuszących, słodkich szeptów!~
 59     2, 17|     skrzeniach świateł i złoceń, po tych farbach ledwie widnych i
 60     2, 18|          pod samym parkanem, wpodle tych rozwianych mogiłek pobitych
 61     2, 18|            Ale nie rzekł ni słowa z tych deliberacji, jakże, nie
 62     2, 19|          fundował będzie.~Zaś prócz tych przynęt były jeszcze większe,
 63     2, 19|          kajś niekaj na zachodzie z tych szarych popiołów żarzyły
 64     2, 19|            z gospodarzy nie słuchał tych wyzwisk ni zbytnio do serca
 65     2, 19|       wysapią, nawyrzekają i tyla z tych narad jest, co z łońskiego
 66     2, 20|            stało.~Rozchorzał jeno z tych przytajonych w sobie złości
 67     2, 20|             za każdego drugiego i z tych najpierwszych we wsi, tylu
 68     2, 20|     wśliźnie, wszystkie zarazi! A z tych zmawiań przeciwko dworowi
 69     2, 20|      oczymgnienie nie zapomniała mu tych złości i srogich słów, wrzała
 70     2, 20|        odemstą nie mogąc uciec spod tych jego przenikliwych, stróżujących
 71     2, 20|           te-~go powstały.~Ale przy tych ostrożnościach i pilnowaniach
 72     2, 20|            i na wiór się zesychał z tych utajonych myślunków i turbacji,
 73     2, 20|          chodzić z kądzielą, ale do tych jeno chałup, gdzie się same
 74     2, 21| przyspieszać kroku, bo tak wiało na tych podleśnych wyżniach, że
 75     2, 21|            przerażeniem nasłuchując tych głosów.~Pod jakąś topolą
 76     2, 21|           same się lały tryskając z tych najgłębszych, utajonych
 77     2, 22|            chałupa nie rozwaliła od tych wrzasków, gonów i śmiechów!~
 78     2, 22|            długiej białej brody i z tych oczów bladych, zapatrzonych
 79     2, 22|            dorobiła nowego chłopa i tych morgów, co po sąsiedzku
 80     2, 23|           płynęli jakby z korowodem tych dziwów, wywołanych przed
 81     2, 23|      baśniowe kraje szli, na wskróś tych scen nadludzkich, wszystkich
 82     2, 23|             w nocy albo od chmur, z tych dzikich rozpadlin, z których
 83     2, 24|             dowiedział, tyle jeno z tych deliberacji wyszło, że gniew
 84     2, 24|            między sobą, że jakby po tych ostrych cierniach, nie ostawiając
 85     2, 24|            ciekawych od proga kieby tych psów naprzykrzonych.~Ale
 86     2, 24|             że gadano tu i owdzie o tych zdarzeniach, ale coraz rzadziej
 87     2, 24|            się gdziesik zatraciło w tych niskich, zielonawych topielach
 88     2, 24|        rozmysłem, siłą przypominków tych nie przebolanych nigdy krzywd.~
 89     2, 24|        dopiero wybuchnęła żalami, u tych świętych nóżek Pocieszycielki
 90     2, 24|            strzegli się oboje tykać tych bolączek nabrzmiałych, a
 91     2, 24|          nie wstyd, nie zdzierżyłby tych łez, co się cisnęły do oczów,
 92     2, 24|           trupem z męki, by uciec z tych oczów szarpiących, od tego
 93     2, 24|             się nie mógł i wyrwać z tych płotów i sadów, i świateł!
 94     2, 25|             Lipce jakby przepadły w tych roztopach, boć ledwie ano
 95     2, 25|         świata, ledwie je dojrzał w tych mgliskach burych, przywarte
 96     2, 25|          bowiem srodze cierpiały od tych wycinków, że już miejscami
 97     2, 25|           przyprawę.~To juści, że z tych różnych różności rodziły
 98     2, 25|         przyszło, że i ona winowata tych grzechów jego, gdzie zaś,
 99     2, 25|               Bo i nie spamiętać mi tych krzywd, tych fantowań, tych
100     2, 25|           spamiętać mi tych krzywd, tych fantowań, tych szkód, a
101     2, 25|         tych krzywd, tych fantowań, tych szkód, a utrapień, jakie
102     2, 25|        śniegów podeptanych, niby na tych całunach ostatnich, leżały
103     3, 26|          leda pacierz wyłupie się z tych zórz rozgorzałych i padnie
104     3, 26|         omdlałej szarości świtów, z tych sennych jeszcze, omroczałych
105     3, 26|       świecie i pośmiechując się do tych pól szarych, w zielonawe
106     3, 26|             z mgielnych topieli, do tych nagich jeszcze drzew stróżujących
107     3, 26|          ani weź naleźć różańca, ni tych słów pacierza, które się
108     3, 26|           się tłumaczyła lękliwie z tych grzesznych nadziei.~Ale
109     3, 26|            jeno opóźnić sprawdzenie tych nowin piekących. Długo siedziała
110     3, 26|          jakie płacze się krwawiły, tych wrzasków lamentliwych...
111     3, 26|         wrzasków lamentliwych... ni tych przekleństw strasznych.~
112     3, 26|            Wójt jeno ostał, kowal i tych kilku staruchów ledwie się
113     3, 26|             z cicha o świecie, to o tych odpustowych miejscach, które
114     3, 26|             nie używaną... dyć ją z tych naleźnych piórek po pastwiskach
115     3, 27|           bóle kiej góźdź raniące i tych smutków i utrapień tylachna,
116     3, 27|       będzie i stroić? dla kogo?~La tych babskich ślepiów, zazdrośnie
117     3, 27|  naszczekiwał.~Zagubiła wnet pamięć tych rzeczy topiąc oczy w górze,
118     3, 27|          ziemią rzewliwie, aż ją od tych głosów sparło cosik pod
119     3, 27|            z nim dobrą godzinę.~- W tych żelazach siedzi? - wykrztusiła
120     3, 27|         przytomnie:~- Hanka, wypraw tych ludzi.~Magda z płaczem rzuciła
121     3, 28|         dygotliwym cieniem, kieby z tych skłaczonych, szklistych
122     3, 28|         przegryzkę i rada słuchając tych słówek przypochlebnych,
123     3, 28|         jeno że i tak nie ogryziesz tych zagonów, byś latego i gorszym
124     3, 28|             Laboga, jaże me mdli od tych smaków! - westchnął Witek
125     3, 28| przemyśliwając wciąż, jak by się do tych ojcowych pieniędzy dobrać
126     3, 29|             do szarwarku wygonią.~- Tych kamieni bym dała!~- Kijaszkiem
127     3, 29|          jak to było.~- Bych jeno z tych wrzasków nie wyszło co złego!... -
128     3, 29|            z tej marnacji narodu, z tych kłyźnień, swarów a bitek,
129     3, 29|         szukaniu i zaraz poszedł do tych nieboraczek. ~Tymczasem
130     3, 29|             i grzebać śledzia, jako tych najgorszych trapicieli przez
131     3, 30|         lipeckich nie dojrzał, jeno tych najpierwszych dzisia nie
132     3, 30|             że Pan Jezus doświadcza tych, których miłuje, iż chociaż
133     3, 30|          chłopy...~Uspokoili się po tych słowach, ulżyło im galanto
134     3, 30|          gdziesik, iż czepiłaby się tych ptaków lecących pod zachód
135     3, 30|             cosik poczynało, jako w tych ziemiach rodnych, ugorem
136     3, 30|       poczyna się o wiośnie, jako w tych drzewinach, opitych mocą
137     3, 30|             się wszystkie ważyły na tych słowach, bijących w serca
138     3, 31|     przywieźć na odchowanie, niby z tych podrzutków...~- By je głodem
139     3, 31|   przeciągać albo tulać choćby i po tych trawach mokrych, jako te
140     3, 31|        strażą tylko staruch, psów i tych sadów coraz gęściej przysłaniających
141     3, 31|             lęk jakiś przewiewał po tych polach opuszczonych.~Że
142     3, 31|      zdumieniu i pyta dni jasnych i tych odłogów pustych: ~- A kaj
143     3, 31|            barzej urosła, gdyż mimo tych stróżowań zaraz pierwszej
144     3, 31|          rubla i obiecał prosiaka z tych, co się dopiero miały uląc
145     3, 31|            wedle jadła i napitku la tych gości niespodzianych, rozumiano
146     3, 31|       robiły u Weronki i Gołębowej.~Tych se wybrała, że to Rzepczaki
147     3, 31|             to nas oskubie, cheba z tych wszy! - wywierała pysk Kozłowa,
148     3, 32|        Juści, w mieście nie brakuje tych, co w mamki poszły albo
149     3, 32|              Otrząsnęła się jakby z tych parzących, spojrzeń Jasiowych.~-
150     3, 32|             się całą mocą utęsknień tych wspominków. Naturę bowiem
151     3, 32|         białościach kwiatów kieby w tych gzłach przenajświętszych.~
152     3, 32|           przelocie.~- Co to jest w tych uwałowanych redlinach?~-
153     3, 32|         locie innych granic, kromie tych borów czerniejących dokoła.~-
154     3, 32|            utęsknioną.~Juści, co po tych pierwszych przywitaniach
155     3, 32|            lesie albo i przypaść do tych zagonów i zapłakać.~Tylko
156     3, 32|          zbielałymi wargami, jeno w tych długich przerwach, gdy posłyszała
157     3, 32|             szła, strzegąc się jeno tych łez zdradzieckich, co jak
158     3, 33|            gęś, że już nie wypowiem tych szkód na ogrodzie i w sadzie!
159     3, 33|         dworze pod ścianą siedziało tych troje dzieci przywiezionych
160     3, 33|       odezwał, jakby nie rozumiejąc tych skamłań, przeciągał się
161     3, 33|            ale tak, powiedzą, co la tych paru złotych dobrość świarczymy.
162     3, 33|        wszystkie miały tej sprawy i tych jazgotów lamentliwych, że
163     3, 33|           korytem.~- To ino prać po tych świńskich pyskach! - rzekł
164     3, 33|            i kaj, to i zgorszenie z tych grzesznych jamorów rosło
165     3, 34|           wybrał co najśmiglejsze z tych, co to je zimą cięli la
166     3, 34|            z całych sił odwodzić od tych zuchwałych zamysłów. Przekładał,
167     3, 35|          korzyści każdego. Ale mimo tych zabiegów na darmo byłyby
168     3, 35|    okrwawiony, w siniakach cały i w tych krzepnących już soplach
169     3, 36|            do tego trudu na nic, do tych zbędnych zabiegów.~A potem,
170     4, 37|           obejście i dom pełne były tych płaczów i lamentliwych szlochań,
171     4, 37|              pół chałupy też moje i tych krów mlecznych nie popuszczę
172     4, 37|           ciszej i senniej, jakby z tych ciężkich turbacji albo samego
173     4, 37|         ciężkiego snu i nasłuchując tych pierwszych świergotań po
174     4, 37|             nisko, jakby wsparte na tych wielgachnych topolach, pochylonych
175     4, 38|       politycznie, a swoje myśląc o tych jego dobrościach la chłopskiego
176     4, 38|             od Wielkiej Nocy jest w tych księżych szkołach.~- Proboszcz
177     4, 38|            nie Jankiel, to by nawet tych ziemniaków ze solą zabrakło.
178     4, 38|           bych chociaż tknąć ustami tych jego białych rączków, bych
179     4, 40|              Juści, co nie słyszała tych pogadek, ale przyleciawszy
180     4, 40|             takim skwarem, że skroś tych białawych, roztrzęsionych
181     4, 40|           gdzieniegdzie warowała na tych niebieskich polach jakaś
182     4, 40|           wydzierał się na wolę, do tych pól, jak mu to dusza dziw
183     4, 40|            w czymściś, co buchało z tych ziem nieobjętych, sycąc
184     4, 40|           tkliwości nieskory, ale w tych dziwnych minutach gotów
185     4, 41|   przycisnąć do serca i napić się z tych warg czerwonych, pić na
186     4, 41|             komu w głowie wracać do tych rajów.~- A mnie nawet pomyśleć
187     4, 41|            a kieby szukając w sobie tych jakichś słów najbarzej bolących.~-
188     4, 43|           te drzewa, i tulić się do tych pól pośpionych w księżycowej
189     4, 44|           nie słuchać naczelnika ni tych, które z urzędami zawdy
190     4, 45|             tyla mu jeno przyszło z tych rozważań i turbacji, że
191     4, 45|             ale nie poredził zgubić tych gorzkich wspominków, jacyś
192     4, 45|         złożonymi rękami snuł się w tych dymach i kolorach, jakie
193     4, 45|          Jagusia wysłuchiwała zawdy tych opowiadań z jednaką żarliwością,
194     4, 45|            wiersza, rychtyk kieby w tych pobożnych śpiewaniach, jakby
195     4, 48|              tyla mi do niej, co do tych gwiazdów... Jasia se tera
196     4, 48|              i chcąc się oderwać od tych obmierzłych myśleń, wziął
197     4, 48|          kółko.~Matka zbudziła ją z tych cudnych zwidzeń, a głównie
198     4, 48|           tumanami, że szli jakby w tych szarych, duszących obłokach.~
199     4, 49|             głos jakby tej ziemie i tych ludzkich siedlisk.~Buntował