Tom, Rozdzial

1     1, 5 |    zawstydzony i ciemny rumieniec oblał mu twarz.~- A to i dobrodziej
2     2, 13|      spojrzy, że jakby kto mrozem oblał duszę - ani przemówić do
3     3, 27|              Zimny pot strachu ją oblał i serce gwałtownie zakołatało.~
4     3, 32|          Jakby ją kto wodą zimną. oblał, że wypadła z kupy i w las
5     4, 38|    Pochwalony, to zaraz juchą się oblał i dziw duszy nie zgubił.~-
6     4, 38| Przycichli, jakby ich kto z nagła oblał zimną wodą, dopiero po chwili