Tom, Rozdzial

  1     1, 2 |         strata.~- Witek! Witek! - jął wołać i odpinał szeroki
  2     1, 2 |          noc nie dawać...~A potem jął myśleć o Jagnie; jak by
  3     1, 2 |          ciężko, przeżegnał się i jął mówić zdrowaśki za nieboszczkę
  4     1, 3 |        ogonem, przysiadł wpodle i jął się drapać i czynić zębami
  5     1, 3 |        było.~- Pomarzły czy co?~I jął wyciągać delikatnie pomorzone
  6     1, 3 |           czekając na Dominikową, jął .medytować i rozważać w
  7     1, 3 |         monotonny trzepot miądlił jął raz w raz dopływać z powiewem,
  8     1, 4 |      wziął się do śpiącego Łapy i jął z nim baraszkować.~- Ale,
  9     1, 4 |          la niego, jeno się mocno jął przepychać przez ciżbę i
 10     1, 4 |           aż Kuba nie wytrzymał i jął się trząść w sobie z winy
 11     1, 4 |           Położył z nagła łyżkę i jął opowiadać, jaku go to ksiądz
 12     1, 4 |         otrzepał ze słomy i wolno jął się przebierać pod sadami
 13     1, 4 |     pierwszy kieliszek, splunął i jął poglądać po karczmie; wypił
 14     1, 4 |           ozwał się przytomniej i jął znowu obliczać - kożuch
 15     1, 4 |         sparł ciężko o szynkwas i jął sennie obliczać, a Jankiel
 16     1, 4 |          mruczał idąc ku domowi i jął sobie przypominać i kalkulować,
 17     1, 4 |           chwycił się za kudły, i jął się prać po pysku kułakiem
 18     1, 5 |  brodzącym po łąkach, przychodzić jął pod bróg Boryny abo i zasię
 19     1, 5 |          hardości nie stracił, bo jął się nieustępliwym czynić,
 20     1, 5 |   miasteczka, zesiadł z bryczki i jął dziękować za podwiezienie.~-
 21     1, 5 |    pasionkę, wsadził za pazuchę i jął się przepychać do targowiska
 22     1, 5 |       jakby się w ziemię zapadła; jął więc odszukiwać Antka; niełacno
 23     1, 5 |         odwrócił się gwałtownie i jął pogwizdywać ze złości, a
 24     1, 5 |       pięć rubli, że i sam Boryna jął ją zaraz odwodzić.~Przystanęli
 25     1, 5 |          ochotnie się przysiadł i jął gadki ucieszne opowiadać,
 26     1, 5 |           leżały, i drobny deszcz jął siać kiej przez gęste sito.
 27     1, 6 |         wóz był już pełen, Szymek jął wyjeżdżać ku drodze.~- Ostajcie
 28     1, 7 |      przycisnął mocno do siebie i jął zapamiętale całować...~Zatrzepotała
 29     1, 7 |      półgarncową butlę okowitki i jął z nią obchodzić wszystkich
 30     1, 7 |         szyby trzęsły.~Naraz pies jął skowyczeć w sieni i tak
 31     1, 7 |        rzucił się na wszystkich i jął gryźć, i bronić, jak tylko
 32     1, 8 |              No, wiela, matko?- i jął wyciągać butelkę z kieszeni...~-
 33     1, 8 |          by dzieci powiedziały! - Jął się drapać po głowie, bo
 34     1, 8 |    zatoczył się, chwycił płotka i jął krzyczeć i mamrotać:~- Gospodarz
 35     1, 9 |       nagła, wytarł oczy i z mocą jął iść do stołu... tak i on
 36     1, 9 |    wyciągnął z zanadrza koronkę i jął odmawiać wszystkie Zdrowaś
 37     1, 10|        nie wygra!~Zapalił fajkę i jął mu przekładać, tłumaczyć,
 38     1, 10|          co się kłócą, bo również jął bronić starego i usprawiedliwiać.~-
 39     1, 10| zrzuconych ze sąsieka do omłotu i jął cicho mówić:~- Na psa wszystkie
 40     1, 10|          lekuje... - wykrzyknął i jął nakładać słomę do lady.~-
 41     1, 10|      Antek zaś po odejściu kowala jął rznąć tak zajadle sieczkę,
 42     1, 10|       domyślnie, zrzucił kapotę i jął zzuwać buty, a oni milczeli,
 43     1, 10|       ścianę rozbiję, wara... - i jął nią trząść, ale już Antek
 44     1, 11|  wychodzili z kościoła, organista jął na organach wycinać mazury
 45     1, 12|          przesunął się do obory i jął macać skobla, gdy naraz
 46     1, 12|     dopiero Łapa, poznawszy głos, jął zajadle szczekać i targać
 47     1, 12|        kozik, nogę ujął krzepko i jął wydłubywać śruciny i ropę
 48     2, 13|   południe, zmroczało się nieco i jął padać śnieg dużymi płatami,
 49     2, 15|         roboty naprzeciw Bartka i jął odwalać szczapy a ociesywać
 50     2, 16|           niźli dochtory.~A Rocho jął opowiadać historie różne,
 51     2, 16|        mszę wysłuchali, organista jął wycinać kolędy na taką skoczną
 52     2, 17|      musiał, bo się namarszczył i jął drewka rzucać do komina.~-
 53     2, 18|     skomleć radośnie, aż go Antek jął głaskać.~- Dobry pies, poczciwy,
 54     2, 19|       chłopaków, aż przycichnął i jął Antkowi do ucha powiadać.~-
 55     2, 19|       bitki, ale Kłąb przyleciał, jął uspokajać, przekładać a
 56     2, 19|        sielnie zagrała, a Jambroż jął znowu cyganić niestworzone
 57     2, 19|   przyjdzie. Dopiero gdy Balcerek jął opowiadać o naradzie, jaka
 58     2, 19|         on wysunął się na czoło i jął gorąco prawić o swoich krzywdach,
 59     2, 19|       gazetę "Zorzę" czytywał, to jął naucznie i kiej z książki
 60     2, 19|          kapoty, czapę nacisnął i jął się przebierać do nich.
 61     2, 20|           owsa i grochu ćwiartkę, jął przesłuchiwać pacierza Józkę
 62     2, 20|          wielce się tym strapił i jął namawiać:~- Pogódźcie się,
 63     2, 22|        różne głosy, a niedźwiadek jął skakać na czworakach, ruchał
 64     2, 22|      piecem.~Aż razu pewnego król jął skrzykiwać naród na wojnę
 65     2, 22|        Pański, zerwał się nagle i jął strasznym głosem wyklinać
 66     2, 22|        Mateusz wyciągnął flecik i jął na nim przebierać i ciągnąć
 67     2, 23|          i przepadła w nocy, więc jął ryczeć oszalałym, nieprzytomnym
 68     2, 24|         na świtaniu, śnieg bowiem jął walić mokrymi płatami i
 69     2, 24|         gąszcz smagany wichurą, i jął się kolebać, bić kiej fala
 70     2, 24|        napity, bo swoim zwyczajem jął przed karczmą wyśpiewywać.~
 71     2, 24|      Rychło się utuliła, bo stary jął się wypytywać o dzieci i
 72     2, 24|        Jezusowej, a gdy skończył, jął napominać grzesznych, groźnie
 73     2, 24|     żelazo przypiekały serca - bo jął smagać a wypominać przewiny
 74     2, 25|          wieczora mokry śnieg tak jął walić, że może w jakie dwa
 75     2, 25|       końcu i ksiądz przyleciał i jął swoje prawić - nie usłuchali,
 76     2, 25|    pochylił się, wyciągnął ręce~i jął wielkim głosem wołać:~-
 77     3, 26|          zatrzepotał skrzydłami i jął świergotać, jako ta z czystego
 78     3, 27|    przebudził, skoczył z pryczy i jął pośpiesznie wciągać portczyny
 79     3, 27|           ale słowa mu się rwały, jął się trząść i gibać w Hanczynych
 80     3, 28|         pałę nieco wziął za się i jął zachodzić wieprzkowi z boku.
 81     3, 28|     wymiarkować, przerwał ostro i jął ją surowo gromić, odsunął
 82     3, 29|     najbliższe opłotki, a stamtąd jął się ostrożnie przebierać
 83     3, 29|     naużalawszy nad pokrzywdzoną, jął się rozchodzić dość śpiesznie,
 84     3, 29|       wespół z Rochem i Jambrożym jął przystrajać grób Panajezusowy.~
 85     3, 30|      narodu i wychylony z ambony, jął sielnie wytrząchać pięściami
 86     3, 30|      Przenajświętszym Sakramentem jął zstępować ku narodowi w
 87     3, 30|          długim dyszelkiem, kogut jął tańcować i skrzydła rozkładać,
 88     3, 30|          że go zbywała bele czym, jął rozpytywać Jagustynkę o
 89     3, 30|        upatrzywszy sposobną porę, jął prosić gospodyni, aby go
 90     3, 30|           na skrzypicy, Gulbasiak jął kręcić cudakiem i piać,
 91     3, 30|           już zdziebko napity, to jął wycyganiać takie rzeczy
 92     3, 31|         dwa pacierze, kiej sołtys jął oblatywać chałupy i wołać,
 93     3, 31|    podkopują, co! - i już od maci jął mu wywodzić.~- A pilnuj
 94     3, 31|         raz nawet śnieg pierzasty jął walić, że przysiwił pola,
 95     3, 31|           Pietrek się przysiadł i jął im prawić różności, jak
 96     3, 31|          i zgoła nieprzytomny, bo jął cosik mamrotać i ludzi rozganiał,
 97     3, 31|       wszystkich i razem z Rochem jął rozporządzać, który do jakiej
 98     3, 32|     sznurku, zaszczekał zajadle i jął się ku nim rwać, ślepiec
 99     3, 32|           i z drzew, że to wiater jął otrząsać gałęzie, drogi
100     3, 32|          się niecierpliwie. Stary jął cosik bełkotać...~Zadem
101     3, 32|          bruzdach, organista znów jął beczeć, kowal zawtórował,
102     3, 33|      gaciach jeno, popijając kawę jął czytać.~Słuchała z zamierającym
103     3, 33|       wczepiła pazurami, zaś wójt jął prać pięściami, kaj popadło.~
104     3, 33|      uprzykrzonej, i gdy odeszła, jął znowu fajkę zapalać.~- Psiachmać
105     3, 33|           liści tak rozbierał, że jął się kiwać i żydy wozić po
106     3, 33|   przeciągał się jeno, poziewał i jął się chyłkiem przebierać
107     3, 33|        wzgardliwie.~Ciepnął się i jął gorąco upewniać, jako teraz
108     3, 34|     twarzy, oczy się zatrzepały i jął ruchać sinymi wargami, ale
109     3, 34|      ciągi, wiater też niezgorzej jął dmuchać od samego południa,
110     3, 34|     Kłębiak wstrzymał się nieco i jął krzyczeć z całych sił:~-
111     3, 34|          kiej się podcięli, swoje jął wykładać:~- Wójt nam się
112     3, 34|       buchnął Płoszka i już cicho jął podjudzać na wójta prawiąc,
113     3, 34|     porwały się z dachów, i naród jął się wywalać wielkimi drzwiami,
114     3, 34|         wypędzili, a teraz Szymek jął pić na umor, zaś Jędrzych
115     3, 34|  szynkwasie któregoś za orzydle i jął go płaczliwie molestować:~-
116     3, 35|    rozparł się na ławce i młodszy jął majdrować cosik pod blachą,
117     3, 35|           że zeźlił się na mnie i jął wpierać, jako on dobrze
118     3, 36|        wypadły z wrzaskiem i Łapa jął szczekać radośnie i wyskakiwać
119     3, 36|         źrebak, któren ze rżeniem jął się dobierać do klaczy,
120     3, 36|          kieby tymi łzami.~Wiater jął ździebko przegarniać trawy
121     3, 36|           całkiem płanych i znowu jął się gdziesik wyrywać, chciał
122     3, 36|     mrukliwą dzisiaj i niechętną, jął się ze złości spierać z
123     3, 36|          przyklęknął na zagonie i jął w nastawioną koszulę nabierać
124     4, 37|          gorąc zaraz od śniadania jął przypiekać galancie; jaże
125     4, 37|     porozwieszali po płotach, gdy jął wołać na Hankę, aby przyniesła
126     4, 37|     przywołał do siebie kobiety i jął wypytywać o wszystko, pocieszać
127     4, 37|            to przysiadł do żony i jął szeptać. - Dobra nasza!
128     4, 37|     niezgłębiona cisza nocy, wnet jął ich morzyć śpik, tęgo wodząc
129     4, 37|       wiater, zatarmosił sadami i jął przedmuchiwać we śpiące
130     4, 37|           a nie wyszło i Zdrowaś, jął sypać drobny, ciepły deszcz
131     4, 37|           się z klęczek i Jambroż jął brać świece od katafalku
132     4, 37|      trumnę, a nawet sam dziedzic jął wspierać w pośrodku, i ponieśli
133     4, 37|         najgorzej.~A święty Pietr jął w palce trzaskać, brwie
134     4, 37|         cugli przykróci...~Maciej jął swoich poczciwie bronić,
135     4, 37|        ksiądz, odsapnąwszy nieco, jął znowu mówić o nieboszczyku,
136     4, 37|       południe, kiej już niejeden jął się oglądać za czapą, podali
137     4, 37|          i z kieliszkiem w garści jął wypominać nieboszczyka tak
138     4, 38|      białej komży i z tacą w ręku jął się ku nim przepychać.~-
139     4, 38|         parę pacierzów, nim naród jął się nieco spokoić i przycichać;
140     4, 38|        wetknęła mu w garść michę, jął skwapliwie pojadać.~- Powiedali
141     4, 38|           napasł swojego pieska i jął się dźwigać z przyźby.~-
142     4, 38|     głupie barany i tyla!~I znowu jął tłumaczyć i przekładać zapalczywie,
143     4, 38|           pary z gęby nie puścił, jął naraz chybać ludzi za orzydla
144     4, 39|   zakrzątnęła się kole śniadania, jął znowu penetrować w izbach
145     4, 39|     rozwieszony w kącie na drążku jął go ściągać.~- W sam raz
146     4, 39|         śmiechem, a on coś pilnie jął majdrować kole piły.~- Nie
147     4, 40|          podsadziła starszego, że jął się gramolić na ojcowe kolana
148     4, 40|      spory tobół, z którego Antek jął wyjmować różności, a podawać
149     4, 40|        zimę będą w sam raz.~Rocho jął się rozpytywać o wieś i
150     4, 40|          głosy, to wszelaki stwór jął zuchwale ciągnąć na niego;
151     4, 40|          jak gdyby głos sumienia, jął mu prawić swoje gorzkie
152     4, 41|          jednym, to drugim okiem, jął kuć w bochny łykając ciasto
153     4, 41|       Przechłodził się galancie i jął deliberować nad sobą.~-
154     4, 41|          już miał na wozie.~Antek jął pisać kredą na drzwiach
155     4, 41|         Łapa zaskomlał przy nim i jął wyskakiwać z radości, kopnął
156     4, 41|         ją przy sobie na miedzy i jął przygarniać do serca a tulić,
157     4, 41|        poczuła w jego mocy i kiej jął rozgniatać jej wargi rozpalonymi
158     4, 41|         namiętnie po całej twarzy jął prosić a molestować, bych
159     4, 41|        spał, zaś kiej biały dzień jął mu zazierać w oczy, przyleciała
160     4, 42|           tamten znowu zachrapał, jął się cicho przebierać ze
161     4, 42|            Dłużył mu się czas, że jął się pacierza, ale co jeno
162     4, 42|        złożywszy taczki na miedzy jął obchodzić swoje granice,
163     4, 42|            I obszedłszy całe pole jął rozważnie wybierać miejsce
164     4, 42|           jakby do czegoś żywego.~Jął się był właśnie wyważania
165     4, 42|        kiej przysiedli pod żytem, jął jękliwie tłumaczyć:~- A
166     4, 42|           jeno się prześmiechał i jął pogadywać o takich różnościach
167     4, 42|    Jambroż dorwał się kieliszka i jął po swojemu gębę rozpuszczać,
168     4, 43|           piszczą jak wypierzone!~Jął cosik rozpowiadać o gniazdach,
169     4, 43|        jaże krowa zajęczała, pies jął naszczekiwać radośnie, kury
170     4, 43|      krzywisz się kieby po occie.~Jął wyrzekać, jako mu się mierzi
171     4, 44|           kury, a zziajany stójka jął ganiać kurczątka rozpierzchające
172     4, 44|       glista i odmruknąwszy cosik jął się przeciskać do młynarza,
173     4, 44|         nagle, a stary wystąpił i jął prawie gniewnie:~- Świętą
174     4, 44|          nosie majstrował.~Pisarz jął się na gwałt przebierać
175     4, 44|        coraz barzej, to jaki taki jął się chyłkiem przebierać
176     4, 44|           ze strażnikowych oczów, jął znowu kręcić się wśród ludzi
177     4, 44|          któren wsparty o futrynę jął cosik mówić po swojemu,
178     4, 44|        Dopiero któryś ze sołtysów jął walić kijem w pustą beczkę,
179     4, 45|           strzyknąwszy przez zęby jął się użalać, jak to on nie
180     4, 45|    dziedzic na swój powiat?~Antek jął rozpytywać, gdyż Żyd wiedział
181     4, 45|          la dzieci, a kiej mu Żyd jął dziękować, burknął:~- Głupiś,
182     4, 46| zasiadając do przerwanej roboty i jął znowu nacinać sierp tak
183     4, 46|        skoczył do nich kiej ryś i jął je pilnie przeglądać.~-
184     4, 46|     pozbierał, co miał swojego, i jął się żegnać z kobietami.
185     4, 46|         złego z nim wyrabiam, co?~Jął wywodzić po swojemu, a przedstawiać
186     4, 46|          umęczonej głowie, on zaś jął mówić głosem pełnym dufności:~-
187     4, 47|    wywiedziawszy się wszystkiego, jął rozpowiadać o Szymkowej
188     4, 47|           i przystąpiwszy do żony jął jej szeptać tkliwe, przesiąkłe
189     4, 47|   poprzyklękali kole łóżka, Jasio jął czytać modlitwę za konających,
190     4, 48|           nieprzebłaganą twarzą - jął cosik bąkać i pleść trzy
191     4, 49|           ale wparł się w zagon i jął siec, spokojnie nasłuchując
192     4, 49|          się, splunął w garście i jął się do roboty, waląc pokos