Tom, Rozdzial

  1     1, 2 |        nawet, jakby nie słyszał, że ona nie śmiała powtórzyć i już
  2     1, 2 |         wójt, podjadłszy nieco.~- A ona ci! Żem to jej zasług nie
  3     1, 2 |        chrzciny dał worek owsa...~- Ona powieda, że ten dzieciak
  4     1, 2 |           to już różnie gadali...~- Ona skarży na was.~- Zakatrupię
  5     1, 3 |      markotno, że to nasza krowa, a ona nawet nie obaczy.~- To la
  6     1, 3 |      ścieżkę, co bieży na przełaj - ona za mną. Gorąco mi się zrobiło,
  7     1, 3 |        czarno łaciaty! Ja bez rów - ona za mną, ja na te mogiłki,
  8     1, 3 |          mogiłki, co za figurą są - ona za mną, ja na kamionki,
  9     1, 3 |           za mną, ja na kamionki, a ona kiej mi się nie rzuci pod
 10     1, 3 |            Ledwiem się pozbierał, a ona kiej nie zadrze ogona i
 11     1, 3 |               Co było radzić? Miała ona nas - tośwa my ją zjadły,
 12     1, 3 |            pasionki...~- Lenieje ci ona kiej krowa na zwiesnę.~-
 13     1, 3 |           złośliwiej i okrutniej, a ona zmilkła i nieprzytomnymi
 14     1, 3 | dobrodziejowi worek owsa...~- Służy ona u młynarza, a ten w kompanii
 15     1, 3 |          dobrego słowa...~- Miała i ona swój rozum. Urzędnikiem
 16     1, 3 |           kobietę; on se wójtuje, a ona wv garści wszyćko dzierży.~
 17     1, 4 |             w jadle...~Józia, że to ona dzisiaj była za gospodynią,
 18     1, 4 |             we młynie gospodarzy ,a ona ,że to już była podpita
 19     1, 4 |            dzieci ją skrzywdziły, a ona na starość na wyrobek chodzić
 20     1, 4 |          Naród gruchnął śmiechem, a ona wyszła zaraz pomstując z
 21     1, 5 |            To Jagusia Dominikowa?~- Ona ci sama, ona - powiedział
 22     1, 5 |          Dominikowa?~- Ona ci sama, ona - powiedział Boryna patrząc
 23     1, 6 |                Taki skrzat! A ma to ona już lata? Widzi mi się,
 24     1, 6 |             wszystkie razem... a bo ona ma głowę, żeby wybierać!
 25     1, 6 |         ognia, pożądania, miłości a ona rodzi, bo musi; żyje, śpiewa,
 26     1, 7 |             robota leciała z rąk, a ona zapatrzała się w staw rozchlustany,
 27     1, 7 |          już o niczym nie wie... co ona winowata?~Skarżyła się cicho
 28     1, 7 |            obraz poglądała, a i nie ona jedna tylko... a on przystawał,
 29     1, 7 |          pod wiatrem, to w tę, to w oną stronę się kolebie i ucieka,
 30     1, 8 |       poczciwe? Co?...~- Będzie się ona dopiero nadymała! I tak
 31     1, 8 |          Dominikowa nie głupia, już ona wszystkich wyrychtuje.~-
 32     1, 9 |            się ino wsparł głowiną o oną misę cynową, żeby nie paść,
 33     1, 10|           beczki, wykręcił tylko, a ona już sama trafiła na plebanię... -
 34     1, 10|          Jagny.~Jak zadra tkwiła mu ona pod sercem, jak zła zadra,
 35     1, 10|           obejrzał za się.~- Ojcowa ona już, ojcowa!~Do szwagra
 36     1, 10|        skamlące oczy... i gdyby nie ona!... Żeby to byt sam! Jezus
 37     1, 10|           znacie się dobrze... to i ona mogłaby ci pomóc coś niecoś...
 38     1, 10|           jeno jej rzeknij o tym... ona jeszcze lepiej mogłaby starego
 39     1, 10|         przeciw wszystkiemu! Ojcowa ona, to i obca, to i ta przybłęda,
 40     1, 10|       możecie się z Jagną żenić, bo ona moja! Ale strach podnosił
 41     1, 11|       miasta kolorowych papierów, a ona wystrzygnęła z nich kółek
 42     1, 11|      rozplecinach dziwowali. Umiała ona i nie takie, a wszystko,
 43     1, 11|       muzyka już po wsi chodzi... a ona się zabawia...~- Zdążę jeszcze,
 44     1, 11|             Jagustynka , ale jak to ona, zawżdy z przekpinami i
 45     1, 11|         robota leciała jej z rąk, a ona stała długo, bezmyślnie
 46     1, 11|       kwiaty to były, nie kwiaty, a ona między nimi najśmiglejsza
 47     1, 11|             a gdy nadciągnęli - już ona państwa młodych na progu
 48     1, 11|             powiedziała.~- Czemu to ona dzisiaj nie przyszła?~-
 49     1, 11|            Twoja matka w piekle!~Co ona tam robi?~Dzieciom kluski
 50     1, 11|            Dominikowej, nie stojała ona o darmochy, bo swojego miała
 51     1, 12|      Pobiegł do Jagustynki, że to i ona znająca była na chorobach,
 52     1, 12|            bieży i krzyczy... juści ona!... Pietrek Rafałów... rajcuje
 53     2, 13|          ale co począć, co? Żeby to ona chłopem była, mój Boże,
 54     2, 14|         rzec jej to jakie słowo, to ona i na półkopku nie poprzestanie,
 55     2, 14|           Jagustynka za nią robi, a ona do białego dnia się wyleguje
 56     2, 14|           ustrzeże! Wszyscy spać, a ona w świat, wyspacerowała teraz
 57     2, 14|            organistów.~Hej, żeby to ona chłopem była, zaraz by się
 58     2, 14|            Kto temu zaradzi jak nie ona? Tylko pomodliła się gorąco
 59     2, 14|            Nic już nie odrzekł, a i ona milczała; leżeli koło siebie
 60     2, 15|        sroki na płocie, wy słowo, a ona dwudziestu kiej grochowinami
 61     2, 15|        trzęsie... wy macie rozum, a ona ino ozorem zamiata. Mówisz
 62     2, 15|              spytaj się Jagustynki, ona cięgiem przesiaduje u starego,
 63     2, 15|         wszystko obrządza, byle ino ona se rączków nie powalała...
 64     2, 16|               Długo czytał opowieść oną, a głos mu się wzmagał i
 65     2, 16|         zatrząsł się od śpiewów, że ona opamiętała się nieco i usiadła
 66     2, 17|            w palcach nie zaczęty, a ona wzdychała ino, chodziła
 67     2, 17|     Przyodziewał się świątecznie, a ona znosiła mur z komory ubrania,
 68     2, 17|              może dopiero w nocy, a ona zostanie sama i o zmroku -
 69     2, 18|            jej nie przykrócicie, to ona ma gdzieś moje przykazy.~
 70     2, 19|         Wagę przynieśta!~Przynieśli oną wagę, ustawili, a on prawi:~-
 71     2, 19|             aż Jagusia poprosi, ale ona zaraz po obiedzie zapowiedziała
 72     2, 19|             przy niej widzą, tak ci ona przenosiła wszystkie i nad
 73     2, 20|             ja wam ją podtykałam ni ona sama! Mogła se iść za każdego
 74     2, 20|        ślepiami chodził za Jagną... Ona zaś była jakaś blada, zmizerowana,
 75     2, 20|             sobie.~Nacierzpiała się ona, nacierzpiała! Mało tego
 76     2, 20|           wszystko robił, jakby nie ona była gospodynią, bo ino
 77     2, 20|              Bójcie się Boga, a dyć ona nic złego nie zrobiła!~-
 78     2, 20|           się nie przemienił, ale i ona nie ustępowała, na słowo
 79     2, 20|              Antek jest winien, nie ona! - przerwał mu popędliwie. -
 80     2, 20|     chałupie się widziało, bo przez oną zgodę nierozeznanymi szparutkami
 81     2, 20|       baczenie na każdy ruch Jagny, ona zaś ani na to oczymgnienie
 82     2, 20|          nosiła wieści między nimi, ona stróżowała przed starym
 83     2, 21|     przypiecku, wolał, ale cóż kiej ona, biedaczka, szła, śmiałby
 84     2, 21|           nie da! .~Wycierpiała się ona ostatnimi czasy tyla, że
 85     2, 21|             la siebie.~- Prawda, że ona ta otwartej ręki la ludzi
 86     2, 22|           się schodzić do Kłębów na oną przęślicową wieczornicę.~
 87     2, 22|       dzieci, które Rocho nauczał a ona nasłuchując opowiadań wystrzygała
 88     2, 22|          frasunku, przyklękła przed oną figurą Częstochowskiej i
 89     2, 22|            kapliczce !~Patrzy, a tu Ona już w płaszczu i koronie,
 90     2, 22|            Do dzisiaj oglądać można oną figurę w Dąbrowie pod Przedborzem:
 91     2, 25|            nawet już nie baczył, co ona wyrabia, choć dobrze pewnikiem
 92     2, 25|          nią zwierzał i radził, ale ona i tej pary z gęby nie puściła
 93     2, 25|        nawet na myśl przyszło, że i ona winowata tych grzechów jego,
 94     2, 25|          gruda i błoto wyrzucane, a ona zaś chyba tyla, by jeno
 95     2, 25|           jednego słowa poleciał, a ona padła z płaczem okropnym,
 96     3, 26|       krewniaczka Kłębów.~Powracała ona z żebrów, na któren to chleb
 97     3, 26|           ze szczęścia ogarnia sobą oną ziemię, ów świat cały, każdą
 98     3, 26|            życie zbierała na chwilę oną świętą i ostatnią.~Miała
 99     3, 26|           głowę. Nie cisnęła się ta ona nigdy naprzód, między możne
100     3, 26|        legać na przyzby w słońce.~A ona ci teraz szła wolniuśko,
101     3, 26|     zjadając rozgorzałymi oczyma.~A ona najpierw po obraziku poświęcanym
102     3, 26|         ciesząc oczy podarunkami, a ona rada wielce, z niemałą lubością
103     3, 27|            gdzie jękami pobitych, a ona cichuśko się wniesła i osiadła
104     3, 27|             pazurami - wiedziała ci ona już o tym, wiedziała!~Więc
105     3, 27|           jej wolą, rozumem a mocą.~Ona zaś ni dojadła, ni dospała,
106     3, 27|              że słońce na chłopa, a ona się wyleguje.~- Jeno z oka
107     3, 27|        pomimo wszystkiego może jeno ona jedna najszczerzej pragnęła,
108     3, 27|           poszanować.~Nie rozumiała ona tego przódzi, dopiero kiej
109     3, 27|    odpoczywając po każdym słowie, a ona, tłumiąc strach jakiś, cała
110     3, 28|           nie mogąc wykrztusić. Ale ona się nie ulękła, bierąc nóż
111     3, 28|        utwierdzał coraz bardziej że ona coś wie; wyczytał to z jej
112     3, 28|       Jambroży zdążył z nawrotem, a ona nie powróciła; właśnie był
113     3, 28|               Pomstę ostawcie Bogu! ona też człowiek i krzywdy czuje,
114     3, 29|            w bok się odsuwając, ale ona nic nie dojrzała przez płacz.~-
115     3, 29|            w sieni było wszystko, a ona w całości ostała.~Ksiądz
116     3, 29|            na straży w opłotkach, a ona wsunęła się na palcach do
117     3, 30|     przedzwonili na Podniesienie, a ona cięgiem spała. Zbudził ją
118     3, 31|          człowiecze nasienie... już ona ciężko przed Bogiem odpowie.~-
119     3, 32|    rozumienie mam. Nacierzpiała się ona i przeszła krzyże, że niech
120     3, 32|             do róży polnej podobną.~Ona zaś szła prawie bezwolnie,
121     3, 32|              cisną się do siebie, a ona jedna przemówić nie ma do
122     3, 32|         radości niepowstrzymanej, a ona, choć idzie w pośrodku,
123     3, 32|        pilno do swoich... co im tam ona?... a tylachna ich wróciło...
124     3, 32|          czuła się nie lepiej: szła ona z osobna, przemykając się
125     3, 32|            wierząc własnym oczom. A ona nie bacząc na nikogo pracowała,
126     3, 32|          jej prawiąc... Przeszli, a ona jeszcze słyszała ich głosy
127     3, 33|            wszystkiego po grdykę, a ona ledwie się, pożywi, głodując
128     3, 33|        świat, słowiki zaśpiewały, a ona siedziała kieby zmartwiała,
129     3, 34|                Wójt jeno winien! To ona mu korale zwoziła? ona go
130     3, 34|           To ona mu korale zwoziła? ona go do karczmy ciągała? ona
131     3, 34|          ona go do karczmy ciągała? ona po całych nocach w sadzie
132     3, 36|            Bogu Przedwiecznemu.~I w oną żywota jego porę ostatnią
133     4, 37|       ciężki śpik i zmora dusiła, a ona nie poredzi się przebudzić,
134     4, 37|            lamentliwych szlochań, a ona tylko jedna, chocia się
135     4, 37|             pokrzywy. - Prawda, dyć ona ma zapis! - przypomniała
136     4, 38|       przedzwonili na nieszpór, ale ona cięgiem go miała na oczach.~-
137     4, 38|     przeszkadzać Jasiowi.~Chciała i ona do domu, już się była nawet
138     4, 39|          niej i przez miłosierdzia! Ona jeno czeka na twojego, obaczysz,
139     4, 39|            twojego, obaczysz, co ci ona wystroi! - przechyliła się
140     4, 39|    przeciwna. Cichoj!~- A niechta i ona pyskuje! A niechta! Mam
141     4, 39|            nad staw za kaczętami, a ona wciąż siedziała na jednym
142     4, 39|            A nie wiedzie. Nie traci ona na tym, dają na pochowek!
143     4, 40|          cna zgłupiała.~- Zarno się ona pocznie wynosić a nos zadzierać,
144     4, 40|       obiecując się na wieczór, zaś ona spytała nieśmiele męża:~-
145     4, 40|             pies napłacze. Kajże to ona dzisia?~- Do dzieci poleciała,
146     4, 41|                Zgódź się do Jagusi, ona ci tłuściej będzie dawała. -
147     4, 41|        dawała. - Pewnie, bo póki tu ona była gospodynią, nikto głodem
148     4, 41|         puścił się pędem.~Juści, że ona to była. Szła z motyczką
149     4, 42|          słomie i wnet zachrapał, a ona zasiadła pod ścianą i popłakiwała
150     4, 43|        zwisają nad nią tak nisko, a ona próżno się zrywa i dosięgnąć
151     4, 43|     zawrócił z powrotem do siostry.~Ona zaś wlekąc lękliwymi oczami
152     4, 45|       choćby najmarniejsza, jakby w oną godzinę Południca zwaliła
153     4, 45|      zostanie kiedyś proboszczem, a ona usiędzie przy nim na stare
154     4, 45|             czy też nie chciał, zaś ona szepnęła trwożnie:~- Moja
155     4, 45|          toby była cicho! Odbije mu ona jutro za swoje, odbije!
156     4, 45|            przedzwaniał kluczami, a ona jeszcze klęczała, zapatrzona
157     4, 45|     znojnych przygotowań do żniw, a ona uwijała się przy robotach
158     4, 45|          Jasio ruszył się z domu, i ona śpieszyła się niby to do
159     4, 48|           ja na to nie pozwolę! Cóż ona zrobiła złego? co? - wykrzykiwał
160     4, 48|         ojcowe chrapanie.~- To może ona dlatego... - Zamyślił spominając
161     4, 48|             że oczy mu się jarzą, a ona klęczy se przed nim kieby
162     4, 48|            razu, uwierzyć musiał, a ona sparła się, piersiami o
163     4, 48|           popłakiwały matyjaśnie, a ona wciąż siedziała na jednym
164     4, 49|      zaradzić wszystkiemu, jeszczek ona utykała o kiju, z przewiązanymi
165     4, 49|            namówiła! Ho, ho, gotowa ona na wszystko, nic dla niej
166     4, 49|            Jagusi.~- Święta prawda! Ona wszystkiemu winowata, ona -
167     4, 49|           Ona wszystkiemu winowata, ona - zalamentowała rozpacznie. -
168     4, 49|            mąci! pomiarkuj ino, cóż ona pocznie, kaj się podzieje?
169     4, 49|             i przygarście piachu, a ona leżała kiej kłoda, zapatrzona
170     4, 49|            i uciekał zestrachany.~A ona wielkimi krokami pobiegła
171     4, 49|           niedziele już przeszło, a ona cięgiem leży bez pamięci,