Tom, Rozdzial

2001     2, 19|             któren będzie cięższy, tego na zięcia wybierę.~Zafrasowały
2002     2, 19|                wsadzili mu pod kapotę i na wagę go stawią... liczą,
2003     2, 19|                Socha niby, i gęsior bęc na ziemię! Roześmieli się wszyscy,
2004     2, 19|              takim śmiechem buchali, że na całą karczmę szło.~Że wnet
2005     2, 19|             kawalery, którzy drużbowali na weselu Jagusi. Zrazu nieśmiało
2006     2, 19|               ci sami omijali go z dala na drodze.~- Ani cię nikaj
2007     2, 19|              robię, to kiej to mam czas na karczmę?~- Prawda, prawda! -
2008     2, 19|                a potem z wolna przeszli na różne sprawy wsiowe, na
2009     2, 19|                 na różne sprawy wsiowe, na ojców, to o dzieuchach mówili,
2010     2, 19|              mówił, a cięgiem spoglądał na drzwi, spodziewał się, że
2011     2, 19|               tej, że nie trza pozwolić na wyręb.~- A bo to co mądrego
2012     2, 19|               wy?~- A juści, pozwolą to na co? Ozwałem się kiedyś,
2013     2, 19|                 garści dzierżą i choćby na tę minutę, a nie popuszczą,
2014     2, 19|          gruntów i do rządów.~- A samym na wycugi iść!~- Ja wojsko
2015     2, 19|                 Płoszka.~- Każdemu czas na swoje.~- A wszyscyśmy tutaj
2016     2, 19|                drugimi cicho, spojrzeli na niego zdumieni, a on wysunął
2017     2, 19|              zdumieni, a on wysunął się na czoło i jął gorąco prawić
2018     2, 19|                się nam należy po cztery na półwłóczek.~- Należy albo
2019     2, 19|           powiedział, by się nie godzić na dwie morgi, to dziedzic
2020     2, 19|          szepnął Mateusz.~Obejrzeli się na drzwi, jakoż prawdziwie,
2021     2, 19|              ich powiódł do alkierza.~- Na chrzcinach u wójta się uraczyli.~-
2022     2, 19|                szukał, aż i natknał się na Bartka z tartaku i z nim
2023     2, 19|                gada, niejednemu pomoże, na skrzypkach przygrywa, dzieuchy
2024     2, 19|            ostawiać, bo zepsują.~- Cóż, na to jest tylko jedna rada,
2025     2, 19|              też srodze i powiedział:~- Na ojców wyrzekacie, że głupie,
2026     2, 19|         zapowiedziała ostro, że pójdzie na muzykę, odparł jej ostro,
2027     2, 19|        trzaskała, wystawała przed domem na mrozie i ciskała się po
2028     2, 19|                 najpierwsi u wójta byli na chrzcinach, syna zaś nie
2029     2, 19|                był napity, a spoglądali na nią z podziwem. Ponad wszystkie
2030     2, 19|                jak Balcerkówna Marysia, na podziw wyrosła, biała, rzepiasta
2031     2, 19|        Przystroiła się też dzisiaj kiej na jakie wesele; wełniak wdziała
2032     2, 19|                do pół piersi wycięty, a na koszuli cieniuśkiej, która
2033     2, 19|               bursztynów i onych pereł, na włosach miała chusteczkę
2034     2, 19|                 a końce od niej puściła na plecy.~Brały ją za to przystrojenie
2035     2, 19|                to przystrojenie kobiety na ozory i przymawiały złośliwie,
2036     2, 19|               odwróciła.~- Przyszliście na muzykę czy na zmówiny Małgośki?~-
2037     2, 19|              Przyszliście na muzykę czy na zmówiny Małgośki?~- Na muzykę... -
2038     2, 19|              czy na zmówiny Małgośki?~- Na muzykę... - odparła cicho,
2039     2, 19|              ludzi dookoła.~Nie odrzekł na to, jeno ujął ją mocno wpół,
2040     2, 19|               że już nic nie pamiętał i na nic ni zważał, bo Jaguś
2041     2, 19|              bacząc, że ludzie zwracają na nich uwagę, coś szepczą
2042     2, 19|      przegwizdywał i wabił kiej ten kos na zwiesnę, a taką lubością
2043     2, 19|              noc.~Antek zaś hulał wciąż na przedzie, bił obcasami najgłośniej,
2044     2, 19|               nad Boryną, aż Józka, zła na Antka, a barzej jeszcze
2045     2, 19|                 Antka, a barzej jeszcze na macochę, poleciała do starego.~-
2046     2, 19|       najgłośniej i rad się rozgadywał!~Na karczmie też się zabawiano
2047     2, 19|                 się dzisiaj zapamiętał, na nic już nie patrzył, z niczym
2048     2, 19|                  że gotów się był ważyć na wszystko, byle zaraz przed
2049     2, 19|                 i każdą kwartę dwa razy na drzwiach znaczył.~Że zaś
2050     2, 19|               Antek z Jagusią tańcowali na przedzie.~Wyszedł na to
2051     2, 19|          tańcowali na przedzie.~Wyszedł na to z alkierza Boryna, przywiedły
2052     2, 19|                 i nie spojrzawszy nawet na syna wiódł z karczmy.~Muzyka
2053     2, 19|           ustała, cichość z nagła padła na wszystkich, że stanęli jak
2054     2, 19|              mróz owionął, zatoczył się na drzewo leżące przed domem
2055     2, 19|            jednak podniósł i dognał ich na skręcie drogi koło stawu.~-
2056     2, 19|                 ci, odejdź, bo, jak Bóg na niebie, zakatrupię cię jak
2057     2, 19|             krzyknął znów stary, gotowy na wszystko, Antek cofnął się
2058     2, 19|         przyjaciele, którzy mu skoczyli na ratunek, bo gruchnęło, że
2059     2, 19|                 Jacek przygrywał im ano na skrzypicy wielce żałośliwe
2060     2, 19|         siedzieli za stołem powspierani na rękach i wzdychali, no i
2061     2, 19|                zgoła, przecknął dopiero na głos Hanki, której ludzie
2062     2, 19|                 zaraz podniósł, wyszedł na dwór i powlókł się ku młynowi.~
2063     2, 19|             swoim zwyczajem wyśpiewywał na środku drogi, ale słabo
2064     2, 19|          stojącą przed samymi wrótniami na cmentarz, ktosik leżał rozkrzyżowany
2065     2, 19|              ktosik leżał rozkrzyżowany na śniegu, w cieniu, jaki padał
2066     2, 20|              któren lada chwila ma paść na głowy.~Stary, powróciwszy
2067     2, 20|                nie! - zaczęła cicho, by na izbie nie dosłyszeli, bo
2068     2, 20|           Cygaństwo!~Naciągnął pierzynę na piersi, odwrócił się do
2069     2, 20|                ani już słowem się ozwał na jej dowodzenia gorące, dopiero
2070     2, 20|                mógł wyleżeć, rzucał się na łóżku,. klął z cicha, to
2071     2, 20|     skrzywdzonego dzieciątka spozierała na niego i tak wzdychała, aż
2072     2, 20|        smakowało, usiedzieć trudno było na miejscu i robotą zająć,
2073     2, 20|                 Cięgiem czuła jego oczy na sobie, cięgiem, że już wytrzymać
2074     2, 20|                ino mogła, dogryzała jej na każdym kroku, nawet Witek
2075     2, 20|              robocie przegrywał z cicha na skrzypkach we stajni; bo
2076     2, 20|              był trzaskający, i poszedł na wieś.~Zachodził do różnych
2077     2, 20|               hardość, a i to, że skoro na ambit wziął, można go było
2078     2, 20|                  a wielce baczył, by go na ozorach nie obnosili.~Rozumiano
2079     2, 20|                się starał, a ostro kiej na dziewkę krzyczał za nieporządki
2080     2, 20|         chałupie narządzał uprzęże albo na kobylicy wystrugiwał różne
2081     2, 20|           błędna albo do matki uciekała na wyżalenie i skargi, nie
2082     2, 20|                 i skargi, nie poradziła na to stara, bo jej rzekł ostro:~-
2083     2, 20|               twardo stał przy swoim, a na zakończenie powiedział:~-
2084     2, 20|               siebie dufacie. Baczcie i na to, że kto na innych kładzie
2085     2, 20|                 Baczcie i na to, że kto na innych kładzie znaki - sam
2086     2, 20|                mam! - rozgniewał się.~I na tym się skończyło, bo Dominikowa,
2087     2, 20|            jakoś się uładzi, ale on ani na dzień jeden nie pofolgował,
2088     2, 20|               że ledwie już ścierpiała, na ludzi patrzeć nie śmiała,
2089     2, 20|               pono w skrzyni pozamykał, na każdym kroku pilnuje, dobrego
2090     2, 20|                Bóg nie dołoży! Żeby tak na mnie, wiedziałabym, co zrobić!
2091     2, 20|               bicia weźmie i nie wiada, na czym skończy! - A najpierwsze -
2092     2, 20|              przypuszczaj do siebie ani na zdziebko, jak tego psa przed
2093     2, 20|          podziękujesz! A co tam pyskują na ciebie i Antka, do serca
2094     2, 20|                była, sadzy się dowidzą! Na świecie jest takie urządzenie,
2095     2, 20|            nieustępliwych a zawziętych! Na mnie się dosyć wygadywali,
2096     2, 20|             dosyć wygadywali, dosyć, ca na twoją matkę też, że to z
2097     2, 20|               ale i ona nie ustępowała, na słowo odpowiadała całą kopą,
2098     2, 20|             całą kopą, a tak głośno, że na drodze słychać było krzyki.
2099     2, 20|               Nie pomagało to wiele, to na złość zaczęła wszystko robić.~
2100     2, 20|               Do Józki przyczepiała się na każdym kroku, a tak nieraz
2101     2, 20|                 umyślnie się przenosiła na drugą stronę ostawiając
2102     2, 20|               najlepiej, a nie czekając na męża sama poszła do kościoła,
2103     2, 20|                 nic jednak nie poradził na jej humory, a coraz częściej
2104     2, 20|               Jagna sielnie dunderowała na Józkę, sam się zabrał do
2105     2, 20|               gankiem, a on sam w komży na futrze, poprzedzany przez
2106     2, 20|                  Boryna niósł przed nim na talerzu wodę święconą, a
2107     2, 20|            nauczył Kuba, a katechizmu i na lementarzu Rocho! - odpowiadał
2108     2, 20|            grzechu się strzegli, bo zły na każdym kroku się czai, a
2109     2, 20|               podniósłszy głos spojrzał na Jagnę i groźnie zakończył:~-
2110     2, 20|                 stało, mówili!~- Juści, na oczach wszystkich było! -
2111     2, 20|                    Umyślnie przez złość na was zmusił ją do tańcowania,
2112     2, 20|        przyrychtowany przez Dominikową, na której słowach zupełnie
2113     2, 20|         poznałem z maści i z tego łyska na czole, tęgi źrebak!... Ale
2114     2, 20|             koniecznie, przez te gniewy na nic się chłop rozpuścił.~-
2115     2, 20|           wszystkich chłopaków buntuje, na starszych powstaje i podobno
2116     2, 20|             tabaki i nakładał czapkę. - Na zgodzie opiera się świat
2117     2, 20|                    Wilcze sąsiedztwo, a na takiego najlepszy kół albo
2118     2, 20|               drugiego nie dosłyszeć, a na trzecie nie zważać, by tym
2119     2, 20|                chłopak go wnet zaniesie na plebanię.~- Przyślę po niego
2120     2, 20|          popłakując rzewnie ponieśli go na plebanię, a Łapa pobiegł
2121     2, 20|                 a dawał ciągłe baczenie na każdy ruch Jagny, ona zaś
2122     2, 20|                 ruch Jagny, ona zaś ani na to oczymgnienie nie zapomniała
2123     2, 20|               całego świata! Mściła się na drugich za własną poniewierkę
2124     2, 20|        podsłuchiwała, a judziła jednych na drugich prześmiewając ze
2125     2, 20|                 stary sielnie powstawał na ciebie przed księdzem.~-
2126     2, 20|         niedbale.~- Że ludzi podmawiasz na dwór, że trzeba by cię oddać
2127     2, 20|             mnie wzięli, takiego bym mu na dach puścił koguta, że kamień
2128     2, 20|                puścił koguta, że kamień na kamieniu by nie ostał? -
2129     2, 20|               brogiem jakieś wydeptane, na wpół zawiane ślady, dopatrzył
2130     2, 20|                 przychodziło mu jeszcze na myśl.~Kupił od młynarza
2131     2, 20|              jak wściekły, a rzucał się na każdego, że niejednego dobrze
2132     2, 20|                 nogami za sobą ciągał i na wiór się zesychał z tych
2133     2, 20|                 podgryza.~Baczył więcej na dobytek, sprawił złego psa,
2134     2, 20|                to najlepsze mieli konie na okolicę.~I tak szedł czas
2135     2, 20|                i równo, jako te godziny na zegarze, ani go wyprzedzić,
2136     2, 20|             jakoś z Bożą pomocą, z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień,
2137     2, 20|               dnia na dzień, z tygodnia na tydzień, bych się ino zwiesny
2138     2, 20|         pięćdziesiąt rubli od organisty na to wesele. Sołtys też wyprawił
2139     2, 20|                 spodziewało się dopiero na zwiesne.~Staremu Pryczkowi
2140     2, 20|                miał chudziaczek dopiero na sześćdziesiąty i czwarty -
2141     2, 20|              czwarty - cała wieś poszła na pogrzeb, bo dzieci stypę
2142     2, 20|                 zbierano się wieczorami na oprzęd, tam nachodziło się
2143     2, 20|                matczynych płaczów, że i na całe tygodnie starczyło!~
2144     2, 20|                że wszystkim starczyło i na dnie, i na długie wieczory,
2145     2, 20|        wszystkim starczyło i na dnie, i na długie wieczory, że to czasu
2146     2, 20|             kamieniem siedział w domu i na żadne zabawy nie chodził,
2147     2, 20|                      spojrzała pytająco na starego.~- To i ja pójdę,
2148     2, 20|               pies mocno przyszczekiwał na ganku i zaraz wsunął się
2149     2, 20|            Cicho, cicho, obłaskawisz se na wiosnę drugiego, kiej ci
2150     2, 20|               już umyśliłem taki sposób na niego, że nie wytrzyma na
2151     2, 20|               na niego, że nie wytrzyma na plebanii, a przyleci!~Jasiek
2152     2, 20|                  niezgraba, ale jedynak na dziesięciu morgach, to dziewczyna
2153     2, 20|              nią, a trzymała w odwodzie na ten przypadek.~Siedział
2154     2, 20|            przyniosłem, macie się jawić na sądy jutro w południe.~-
2155     2, 20|                 potrza, a ty pojedziesz na świadka. A Bartek uwiadomiony?~-
2156     2, 20|              tylachna krowa!~- Chodźcie na drugą stronę, mam z wami
2157     2, 20|            kalkulował, nie odmawiał ale na tę ni na drugą stronę się
2158     2, 20|               nie odmawiał ale na tę ni na drugą stronę się nie przechylał,
2159     2, 20|               wtedy dziedzic nie wezwał na naradę do młynarza.~Wójt
2160     2, 20|                 widząc, że nie poradzi, na ostatku już na przynętę
2161     2, 20|                 poradzi, na ostatku już na przynętę powiedział:~- Wiecie
2162     2, 20|           trzech zwozić będziemy drzewo na tartak, a potem deski do
2163     2, 20|               się przecież napomstowali na was inni, że nikomu zarobić
2164     2, 20|               stoję, co pyskują, szkoda na to czasu, to wam zaś chcę
2165     2, 20|                 jutra zaczynać! Tną już na bliższych porębach, drogi
2166     2, 20|          deliberował spozierając pilnie na wójta, kredą se cosik na
2167     2, 20|                na wójta, kredą se cosik na ławie pisał, po łbie skrobał,
2168     2, 20|               starego kupił tą zwózką i na swoją stronę przyciągnął.~
2169     2, 20|             było nic; wójt też siedział na ziemiach poduchownych, kowal
2170     2, 20|              coraz niespokojniej czekał na żonę, bo jakoś długo nie
2171     2, 20|            podwórze. Chłopaki w stodole na klepisku szykowali sanie
2172     2, 20|                klepisku szykowali sanie na jutrzejszą jazdę, bo trza
2173     2, 20|          jutrzejszą jazdę, bo trza było na płozy włożyć półkoszki i
2174     2, 20|              miętko nie podnosząc oczów na Jagnę:~- Chcesz to jutro
2175     2, 20|               sądu pojadę, dom zostanie na boskiej Opatrzności, lepiej
2176     2, 20|            chyba dopiero późno w noc... na śnieg się ma, daleko, nie
2177     2, 21|                wczesnego rana miało się na kurzawę; dzień nastał chmurny,
2178     2, 21|                 ten pijanica taczał się na wszystkie strony, skowyczał,
2179     2, 21|          zapalczywie.~Nie bacząc jednak na pogodę, zaraz z pierwszego
2180     2, 21|               ledwie mogli się utrzymać na nogach, przyginali się ino
2181     2, 21|               bo ziąb był przenikliwy i na wskroś lichą przyodziewę
2182     2, 21|               niemało drogi.~Hanka szła na przedzie, często się obzierając
2183     2, 21|         przepasany powrósłem, wlókł się na końcu, ledwie się poruchając
2184     2, 21|                 Juści, wolałby pozostać na przypiecku, wolał, ale cóż
2185     2, 21|            razem z komornicami. Prawda, na to już zeszło, że w parze
2186     2, 21|                chodzi po drzewo, dyguje na plecach, w jeden rząd z
2187     2, 21|             dziećmi i rąk nie opuści, a na politowanie ludzkie ni pośmiewisko
2188     2, 21|         chyłkiem się do chałupy wsuwa i na jakie bądź słowo napomknienia
2189     2, 21|               by odpuścić; ot, przyszła na niego taka zła godzina,
2190     2, 21|          ściskało za serce, przegryzało na wskroś i rozrastało się
2191     2, 21|        przyspieszać kroku, bo tak wiało na tych podleśnych wyżniach,
2192     2, 21|           niedaleko, gdy tumany opadały na chwilę, wyrastał nagle z
2193     2, 21|          odpoczywały często przykucając na śniegu, głowami od wiatru,
2194     2, 21|                i rajcowały z cicha, zaś na jej wołania Filipka mruknęła
2195     2, 21|               że rychlej co złapie...~- Na co to jej zeszło, chudziaczce -
2196     2, 21|               kiecką przywabią.~- Gdyby na mnie padło, na środku drogi
2197     2, 21|                    Gdyby na mnie padło, na środku drogi zdarłabym Jagnę
2198     2, 21|               wiater nisko podbiera, to na noc może ustać.~Dowlekli
2199     2, 21|                  targał olbrzymami, ale na darmo, nie przemógł, bo
2200     2, 21|             napełniał las, strach padał na wszelkie stworzenia, przyczajone
2201     2, 21|                pokrywę śniegów, wiszącą na czubach niby dach. Ziemista,
2202     2, 21|                  śniegu prawie nie było na ziemi, a tylko opadły z
2203     2, 21|                by z niego łacniej wziąć na plecy.~Hukali na kobiety,
2204     2, 21|          łacniej wziąć na plecy.~Hukali na kobiety, ale w dużym lesie
2205     2, 21|              Wzięli się zaraz z miejsca na lewo, przez kawał starej
2206     2, 21|               wysoko, a pokrótce wyszli na pola - ale tam szły takie
2207     2, 21|              świata nie rozpoznał nawet na to śmignięcie kamieniem,
2208     2, 21|                 ściany, przewalał wznak na pola, ale wstawał niezmożony,
2209     2, 21|                 i bił, że ledwie weszli na zagony, starego ciepnął
2210     2, 21|               ledwie mogąc się utrzymać na nogach.~Wrócili do boru
2211     2, 21|                się obrócić.~- Tą dróżką na lewo, a wyjdzierny niechybnie
2212     2, 21|               długo, bo się bała puścić na niepewne.~- A miarkujecie
2213     2, 21|           chwila, bo już szarzało nieco na polach i wskróś skołtunionych
2214     2, 21|                z utrudzenia.~Krzyż stał na skraju lasu, tuż przy drodze,
2215     2, 21|                niby warkocze gałęziami; na czarnym drzewie był rozkrzyżowany
2216     2, 21|             oderwał go, bo wisiał tylko na jednej ręce, trzaskał sobą
2217     2, 21|             bielizn, aż się luto robiło na sercu.~Stary spoglądał nań
2218     2, 21|          Zdawała się nic nie widzieć, i na nic nie baczyć, siedziała
2219     2, 21|                  jako to Jezusowe ciało na krzyżu, pełen zakrzepłych
2220     2, 21|               naraz i rzucił rozsrożony na wichurę.~- Chodźmy prędzej,
2221     2, 21|           przygięta pod ciężarem weszła na drogę nie oglądając się
2222     2, 21|              ale już by sprawiedliwości na świecie nie było, żeby taka
2223     2, 21|                i bladły, kiej te kwiaty na mrozie, bo sił zaczynało
2224     2, 21|              zawalona zaspami i otwarta na przestrzał la wiatrów, że
2225     2, 21|            poplątane we wnykach, bijące na oślep skrzydłami, rozkrzyczane.
2226     2, 21|                 Wicher jakby już tracił na mocy, przycichał górą, ale
2227     2, 21|              coraz wścieklej tarzał się na polach, z obu stron drogi,
2228     2, 21|              polach, z obu stron drogi, na równiach, w poszarzałych
2229     2, 21|           ramionami.~Nic nie rozeznał i na krok jeden, że Hanka omackiem
2230     2, 21|            przyczajony zajączek, któren na jej widok rymnął w zawieję,
2231     2, 21|               jej chwilami, jako dźwiga na sobie zimę, śniegi, wichry,
2232     2, 21|             dłużej siedziała omroczona, na pół przytomna, chłodziła
2233     2, 21|                  a wciąż jakby zapadała na samo dno tej rozkrzyczanej,
2234     2, 21|     podśpiewywał po swojemu, nie bacząc na zamieć.~Hanka ustąpiła z
2235     2, 21|               naciągając chustkę barzej na oczy, ale mimo to stary
2236     2, 21|              dookoła, siedziała skulona na przednim siedzeniu dygocząc
2237     2, 21|                 aż litość brała patrzeć na jej twarz wychudzoną, siną,
2238     2, 21|              zrobi? - szepnęła cicho.~- Na taki czas wybierać się do
2239     2, 21|        odpowiedzią, że nie wiedział, co na to rzec, więc zwrócił się
2240     2, 21|               poradzi się zastawić.~- I na zastawę jest sposób, na
2241     2, 21|                 na zastawę jest sposób, na wszystko jest sposób, by
2242     2, 21|             cierpliwość mieć i poczekać na porę.~- Wasza prawda, Macieju,
2243     2, 21|                no, wartałoby do karczmy na rozgrzewkę wstąpić.~- Wstąpimy,
2244     2, 21|         człowiek, jeśli chce co wygrać, na zimno musi kuć dolę a w
2245     2, 21|                 ale z wolna przycichało na świecie.~Na wprost dróżki
2246     2, 21|                 przycichało na świecie.~Na wprost dróżki do chałupy
2247     2, 21|               pomagał jej wziąć brzemię na plecy, a wreszcie rzekł
2248     2, 21|                a Hanka już nie czekając na ojca, któren akuratnie wysiadał
2249     2, 21|               gorzej się widziało niźli na dworze, dzieci spały pokulone
2250     2, 21|                 pobił i zawsze szczekał na niego, to się i ozeźlił...
2251     2, 21|                a może by i zamroził się na śmierć pod drzewem, gdyby
2252     2, 21|              Dojrzał mnie i chciał brać na sanie, ale gdym mu rzekł
2253     2, 21|           jękliwie:~- Zrób z nim zgodę, na Antka się nie oglądaj, a
2254     2, 21|                ino siebie i dzieci miej na widoku.~- Łacno to powiedzieć.~-
2255     2, 21|                  dobrze, byś jego łaskę na ten czas miała... o toś
2256     2, 21|                biedzie, nie...~Opuściła na te słowa wrzeciono, wsparła
2257     2, 21|            przyzywa, bieżyj... bacz ino na siebie i dzieci... starego
2258     2, 21|       stanowienia za wszystkich. Jakże, na kogo się to spuści? Kto
2259     2, 21|               niczego!~Wyjrzała jeszcze na dwór, wiatr całkiem ustał,
2260     2, 21|              ledwie te śniegi szarzały, na niebie kłębiły się ogromne
2261     2, 21|                 skier. Dzwon zaczął bić na trwogę i krzyki się wzmagały.~-
2262     2, 21|      przyodziała się naprędce i wypadła na dróżkę, ale zaraz prawie
2263     2, 21|               zaraz prawie natknęła się na Antka biegnącego pędem ode
2264     2, 22|          zaczęli się schodzić do Kłębów na oną przęślicową wieczornicę.~
2265     2, 22|         wiecznie i cięgiem się skarżąca na wszystko; a po niej, niby
2266     2, 22|              beczka Płoszkowa, czerwona na gębie, spaśna, zestrojona
2267     2, 22|            wodziła i co miesiąc stawała na sądy; a po nich wlazła hardo,
2268     2, 22|                 się zeszły po próżnicy; na rajcowanie.~Sadowiły się
2269     2, 22|          wiszącą u pułapu, kiej te krze na szerokiej grzędzie, rozrosłe,
2270     2, 22|            każdą cicho, że to słabowała na piersi i głos miała cedzący,
2271     2, 22|        Porozsadzali się, jak mogli, kto na ławach, kto na skrzyniach,
2272     2, 22|               mogli, kto na ławach, kto na skrzyniach, którym zaś,
2273     2, 22|                 woląc prząść po staremu na przęślicach.~Kłębiaki, a
2274     2, 22|                 Całkiem ustało i ma się na odmianę.~- Od borów coś
2275     2, 22|              dorzucił Kłąb.~Rocho siadł na uboczy do zastawionej miski,
2276     2, 22|           niektórymi, nie patrząc nawet na Jagnę, jakby jej nie dojrzał,
2277     2, 22|                 wpadła, uśmiechnęła się na to leciutko, nieznacznie
2278     2, 22|               ręka boska broni! Kobiety na pół żywe przywlekły się
2279     2, 22|            plecy - mruknęła Kobusowa.~- Na co to ano i tej Hance zeszło! -
2280     2, 22|        Płoszkowa, ale spostrzegłszy, że na Jagnę uderzyły ognie, urwała
2281     2, 22|                to, że każda rada słucha na drugą - zakończyła Płoszkowa.~-
2282     2, 22|                  a przewodził im ktosik na piszczałce, wreszcie drzwi
2283     2, 22|               czapą wysoką, przysmolony na gębie, że jak Cygan się
2284     2, 22|              widział, a ciągnął za sobą na długim powróśle onego niedźwiedzia,
2285     2, 22|                z ozorem czerwonym, może na łokieć wywalonym, do rąk
2286     2, 22|                w trepy, że chodził niby na czworakach, a za nim szedł
2287     2, 22|              ostrymi kołkami najeżonym, na których tkwiły kawałki słoniny,
2288     2, 22|                nimi Michał od organisty na piszczałce przygrywający
2289     2, 22|         opatrzyli, grzecznie przyjęli i na drogę co dali. Amen.~- Pokażcie,
2290     2, 22|          zakrzyczał kropiąc go kijem, a na to piszczałka wrzasnęła
2291     2, 22|                a niedźwiadek jął skakać na czworakach, ruchał uszami.
2292     2, 22|             figle stroił, przewalał się na ziem, ryczał, uciesznie
2293     2, 22|              długo jeszcze słychać było na drodze wrzaski i naszczekiwania
2294     2, 22|            twarzach.~Usadzili się znowu na dawne miejsca i pogwarzali
2295     2, 22|                  dziewczyny zaś z Józką na czele, jako najśmielszą,
2296     2, 22|              historię, jak to u Borynów na jesieni:~- A pamiętasz to,
2297     2, 22|                kiej ten stary, siwy dąb na polanie, otoczony półkolem
2298     2, 22|                 a czasem ogień trzasnął na kominie albo czyjeś westchnienie
2299     2, 22|      zatrąbienia, by się zbudzić i paść na nieprzyjacioły, i pobić,
2300     2, 22|                utęsknienia i podziwu.~A na końcu opowiadał o królu,
2301     2, 22|               Krakowa, a Zofia było jej na imię, dzieci z nią miał,
2302     2, 22|                imię, dzieci z nią miał, na zamek powiódł krakowski
2303     2, 22|         rozważając pilnie te urządzenia na świecie...~- Jedno dzisiaj
2304     2, 22|               poświata, grająca farbami na poślepłych, pomarłych wodach,
2305     2, 22|        zapamiętał dobrze, aż i wyczekał na porę sposobną, kiej gospodarz
2306     2, 22|          trzasnął go zadnimi kopytami i na miejscu zabił, a sam w cały
2307     2, 22|                 sam w cały świat pognał na wolność!~Latem było mu niezgorzej,
2308     2, 22|              bieży, bieży, aż i wyszedł na kraj zimy, w jakąś łąkę,
2309     2, 22|                 dzień się tak trudził i na darmo! Chciał już wrócić
2310     2, 22|              marnie ginąć... Przestojał na skwarze dzień cały, bo nikto
2311     2, 22|                przyjęli z powrotem, ale na to wyleciała wdowa z dziećmi,
2312     2, 22|               siebie i powiedły rankiem na gospodarzowe pole, i założyły
2313     2, 22|           wynagradza i o niczym, choćby na ten przykład o koniu takim,
2314     2, 22|          dorzucił Rocho.~Wzdrygnęła się na to Jagna, bo i Antek wszedł
2315     2, 22|            całkiem przysłoniły się oczy na wszystek świat smutny i
2316     2, 22|           żagwie buchały krwawą pożogą; na one ruczaje szli srebrne,
2317     2, 22|             każdej wiośnie Matka Boża i na świat wypuszcza.~I nosili
2318     2, 22|             czekań - a otwarły się oczy na świat inny, nowy i tak cudowny,
2319     2, 22|           zapomniała, nie baczyła nawet na niego, nie widząc, że się
2320     2, 22|            opłotkach, aż któryś Kłębiak na dwór wyleciał i powiadał
2321     2, 22|              sprzed okien.~Nie zwracali na to uwagi, nie widząc wcale,
2322     2, 22|             skrzypi pod nogami!~- Jakby na ścianę się skrabał!~Zmartwieli
2323     2, 22|             chciał wyjrzeć, sam poszedł na dwór, by uspokoić wszystkich.
2324     2, 22|         przewidzenia - zagadał siadając na dawnym miejscu, uspokoili
2325     2, 22|               po raz ktoś podnosił oczy na okno i strachem utajonym
2326     2, 22|                kmieć, Kazimierz mu było na imię, a na przezwisko Jastrząb,
2327     2, 22|            Kazimierz mu było na imię, a na przezwisko Jastrząb, osiadły
2328     2, 22|               król jął skrzykiwać naród na wojnę przeciw poganom.~Zafraswał
2329     2, 22|             było doma odbieżyć i ruszać na one boje srogie.~Ale królewski
2330     2, 22|              drzwi stojał i przynaglał!~Na wielką wojnę się miało,
2331     2, 22|                 Trza się było gotować i na obronę stawać!~Zbawienie
2332     2, 22|               która stojała przy drodze na rozstajach.~Wojował rok,
2333     2, 22|               Aż w końcu trzeciego roku na pierwszą zwiesnę powrócił,
2334     2, 22|       schorowana wywlekła się z barłogu na jego spotkanie i gorzkimi
2335     2, 22|           ziemia jeno a niebo.~Siedział na progu kiej zmartwiały, a
2336     2, 22|                progu kiej zmartwiały, a na odwieczerzu, kiedy przedzwaniali
2337     2, 22|        odwieczerzu, kiedy przedzwaniali na Anioł Pański, zerwał się
2338     2, 22|             przeklinał i przeklinał, że na darmo krew swoją lał za
2339     2, 22|             swoją lał za Pańską sprawę, na darmo bronił kościołów,
2340     2, 22|                 darmo bronił kościołów, na darmo rany ponosił, głód
2341     2, 22|                 ponosił, głód cierpiał, na darmo poczciwym był i pobożnym;
2342     2, 22|               poczciwym był i pobożnym; na darmo. - Pan Bóg i .tak
2343     2, 22|                 Bóg i .tak go opuścił i na zatracenie skazał!~Strasznie
2344     2, 22|                 nie opuszcza.~Juści, że na takie przyzwy wnet się zły
2345     2, 22|                król zajeżdżał do niego, na dwór zapraszał i między
2346     2, 22|              kary.~Najpierw zwaliły się na niego ciężkie choroby i
2347     2, 22|            choroby i nie popuszczały ni na to oczymgnienie.~Potem lewentarze
2348     2, 22|                  Potem lewentarze padły na mór.~Potem piorun spalił
2349     2, 22|                 że wszystko spaliło się na popiół, drzewa poschły,
2350     2, 22|           całkiem ludzie i bieda siadła na progu.~A on chorzał ciężko,
2351     2, 22|             odpadało, kości próchniały.~Na darmo skamlał o poratunek
2352     2, 22|             środka, bo Jastrząb już był na skonaniu...~Kobieta broniła
2353     2, 22|              upatrzyła porę i poleciała na plebanię.~Ale ksiądz szykował
2354     2, 22|                 po mnie... - i pojechał na karty do dworu.~Zapłakała
2355     2, 22|                 Kobieta padła przed Nią na twarz.~Podniosła ją świętymi
2356     2, 22|                 biedota i taki psi czas na dworze, kazał powiedzieć,
2357     2, 22|                 lokaje, przeodziała się na panią starościnę i weszła
2358     2, 22|               panią starościnę i weszła na pokoje.~Juści, że ksiądz
2359     2, 22|               pędy.~Przyjechali jeszcze na czas, ale już śmierć siedziała
2360     2, 22|                ale już śmierć siedziała na progu, a diabli przez moc
2361     2, 22|            chórami anielskimi, wstępuje na ołtarz, na dawne miejsce.~
2362     2, 22|         anielskimi, wstępuje na ołtarz, na dawne miejsce.~Poznał ci
2363     2, 22|        Niebieską, strach go wziął, padł na kolana, ryknął płaczem i
2364     2, 22|                głębokie milczenie padło na wszystkich, każden rozważał
2365     2, 22|          Mateusz wyciągnął flecik i jął na nim przebierać i ciągnąć
2366     2, 22|                 powiódł do innych drzwi na podwórze, a stamtąd przez
2367     2, 22|            mądrzejsze!~- "W koszuli się na świat rodzi,~A po świecie
2368     2, 22|              drzewo wesoło śpiwa,~A koń na baranie ogonem kiwa."~Z
2369     2, 23|              błyskawice, a usta spadały na się z piorunową mocą i z
2370     2, 23|              tym śnie cudownym, śnionym na jawie tam, w Kłębowej izbie,
2371     2, 23|                 baśniowe moce otrząsały na ich dusze cudowny okwiat
2372     2, 23|              przez baśniowe kraje szli, na wskróś tych scen nadludzkich,
2373     2, 23|        modlitewnych uniesień, że padali na samo dno podziwu i niepamięci.~
2374     2, 23|                tobą poszła w cały świat na śmierć! - szepnęła z mocą,
2375     2, 23|            zapamiętale...~- Czekałaś to na mnie? - zapytał po chwili.~-
2376     2, 23|                stołka... ażem wode piła na strzeźwienie...~- Najmilejsza
2377     2, 23|               ale bojałam się popatrzeć na ciebie, bojałam się zagadać...
2378     2, 23|                szeptała rzucając mu się na szyję i obejmując go ze
2379     2, 23|                           Nie wiało już na polach, jeno czasami wiater
2380     2, 23|               gwiezdne.~Ale oni oślepli na wszystko, burza się w nich
2381     2, 23|                miłosną wichurą, oślepli na wszystko, oszaleli, wyzbyci
2382     2, 23|         samotność, by oddawać się sobie na śmierć, do dna dusz, pożeranych
2383     2, 23|           spojrzenia huraganów walących na siebie, aż przejął ich taki
2384     2, 23|              wyrwie i zdruzgotane rzuci na siebie, że obejmują się
2385     2, 23|           daleko do północka, pieją ano na odmianę.~- Odwilga będzie.~-
2386     2, 23|             przeganiać się i gzić kieby na weselisku, aż całą gromadą
2387     2, 23|              się juchy i tak ślepną, że na człowieka nie baczą. Na
2388     2, 23|                 na człowieka nie baczą. Na zwiesnę idzie.~- Myślałam,
2389     2, 23|                 żałości a lęku przepada na mgnienie...~Ale wnet podnosili
2390     2, 23|               brzemień, rozsypywały się na wiatr i ordzawiałe wlekły
2391     2, 23|             łzawo i cicho.~Znaleźli się na dróżce, biegnącej wzdłuż
2392     2, 23|            przysiedli pod jakąś stodołą na wystających węgłach, przygarnął
2393     2, 23|             nich nagle, jakiś cień padł na dusze i zmącił jasne tonie,
2394     2, 23|                 nie śpią, słychać głosy na drodze, pewnikiem rozchodzą
2395     2, 23|                ale gdzieś z boku, jakby na tej samej dróżce, zaskrzypiał
2396     2, 23|                wyraźnie, że zerwali się na równe nogi.~Ktosik tam jest...
2397     2, 23|                       Pociemniało znowu na świecie, chmury się zawarły
2398     2, 23|           daleki bełkot wody spadającej na koła młyńskie, a po długiej
2399     2, 23|                 śnieg znowu zaskrzypiał na dróżce: dobrze już słychać
2400     2, 23|                wiązkę słomy, przystanął na mgnienie, posłuchał i skoczył
2401     2, 23|             Antek cudem jakimś natrafił na przysłonę, wparł się całą
2402     2, 23|                 mocą i razem z nią padł na ziemię, ale nim się porwał,
2403     2, 23|                 się porwał, stary runął na niego i przebódł widłami
2404     2, 23|                ognistą płachtą powiewał na wsze strony, i pryskał deszczem
2405     2, 23|                 pryskał deszczem iskier na zabudowania, na wieś całą.~
2406     2, 23|         deszczem iskier na zabudowania, na wieś całą.~
2407     2, 24|                a już każdemu było pilno na pogorzelisko, że niejeden
2408     2, 24|          odmawiał, a pędem bieżał kieby na ten jarmarek.~Dzień się
2409     2, 24|       przemglony, że choć już pora była na dużą jasność, a mroczało
2410     2, 24|                a mroczało jeszcze kieby na świtaniu, śnieg bowiem jął
2411     2, 24|           przemiękłą płachtą, ale nikto na pluchę nie zważał, schodzili
2412     2, 24|              całymi godzinami wystawali na pogorzelisku przeredzając
2413     2, 24|              brogu, że ino czerwieniało na śniegach od kobiecego przyodziewku.~
2414     2, 24|        pogorzeli, opalone kiej głownie, na chlewach zaś i szopie dachy
2415     2, 24|              cała dróżka i pole wokoło, na jakie pół stajania, zaniesione
2416     2, 24|              łatami, przepaloną słomą i na pół zwęglonym drzewem i
2417     2, 24|               całe, tyle że mógł zgubić na drodze.~- Dzieuchy już szukały,
2418     2, 24|                 Cichota, pyskacze, ale! Na zabawę się zebrały i zęby
2419     2, 24|             pilnujcie swojego, kiejście na to ustanowieni! - krzyknęła
2420     2, 24|               że sołtys tylko popatrzył na nią, splunął i poszedł w
2421     2, 24|              Kłębową chałupą i miał ich na oku - prawiła pod nosem
2422     2, 24|                wiedziała.~- Musiało się na tym skończyć, musiało! -
2423     2, 24|                cha-łupie, skrzynka stoi na swoim miejscu - objaśniała
2424     2, 24|         objaśniała Płoszkowa.~- Ale już na weselu przepowiadałam, że
2425     2, 24|         Cichocie, powiadacie, jakbyście na oczy widzieli.~- Widzieć
2426     2, 24|              zrobią? widział to kto? są na to świadki? co? - zauważyła
2427     2, 24|              procesownica była sielna i na prawie się znała.~- A nie
2428     2, 24|                 stary?...~- Złapał, ale na czym innym, a choćby i widział
2429     2, 24|         zasłyszała abo i sama stworzyła na nią: wszystkie dawne urazy
2430     2, 24|               ten kamienny grad leciały na nią przezwiska, wymysły,
2431     2, 24|              mniej zawzięcie powstawali na Antka; gniew z wolna ogarniał
2432     2, 24|                odjąć musiało, jeśli się na taką rzecz ważył!~Ale na
2433     2, 24|                na taką rzecz ważył!~Ale na to skoczył rozsrożony kowal
2434     2, 24|                 zeznają i musi być kara na takich, musi! A bo to nie
2435     2, 24|             którymi, wiem, patrzę nawet na nich, słuchają mnie teraz
2436     2, 24|             groźnie. - Zaraza z takiego na całą wieś płynie, zaraza,
2437     2, 24|                zaraza, że do kreminału, na Sybir go, kijami zatłuc
2438     2, 24|               to Rocho stojący z Kłębem na uboczy i rzekł:~- Mocno
2439     2, 24|           któren wieś całą mógł powieść na dziady!~- Ale dziedzic to
2440     2, 24|            niestworzone rzeczy wymyślał na niego; aż i naród dość już
2441     2, 24|              płoty, przeć ku wrótniom i na drogę przeciekać - próżno
2442     2, 24|             nikt ani słuchał, ni zważał na ich mowy, kużden się rwał,
2443     2, 24|                 oboje przywlec i skarać na pogorzelisku!...~Baby, a
2444     2, 24|             zgoła, darły się pobok niej na czoło przez gęstwę rozwścieklonym,
2445     2, 24|               mocniej i prędzej, gdy ci na przedzie idący jęli wołać:~-
2446     2, 24|                 Tłum się zatargał jakby na uwięzi, zakołysał i runął
2447     2, 24|               uwięzi, zakołysał i runął na drogę, przystawał, rozpadał
2448     2, 24|                przystawał, rozpadał się na bryzgi, ściszał, aż nagle
2449     2, 24|               przymilkł całkiem i upadł na kolana, i pochylił obnażone
2450     2, 24|               szedł z zapaloną latarnią na przedzie i przydzwaniał...~
2451     2, 24|               hurma chłopaków poleciała na przełaj przez staw ku młynowi,
2452     2, 24|               snu, przestępowali z nogi na nogę, drapali się po łbach,
2453     2, 24|             prawdy powiedział, i poszła na wieś, że w końcu ostało
2454     2, 24|                 wyzierała przed chałupę na naród i kryła się z nawrotem,
2455     2, 24|                 narodu rozpierzchła się na wsze strony, bych czasem
2456     2, 24|       zniecierpliwienie rosło z godziny na godzinę, a nie wiada było
2457     2, 24|            przestał padać i brało jakby na przymrozek, bo choć chmurzyska
2458     2, 24|          grzechu. Kobiety ją ano wzięły na ozory i tak przewlekały
2459     2, 24|            jeszcze i barzej ciskały się na nią w złości, że nikto nie
2460     2, 24|              Tak ano przeszedł on dzień na długo pamiętliwy, nazajutrz
2461     2, 24|             topielach chmur, że nawet i na to oczów mgnienie nie rozbłyskało -
2462     2, 24|                trudno się było utrzymać na olodowaciałych drogach i
2463     2, 24|               niepamięć jako ten kamień na dno, że jeno woda czasami
2464     2, 24|           kuntentować śledziem, wziętym na bórg od Żyda, i ziemniakami
2465     2, 24|              zrobili muzykę w karczmie, na którą, kto żyw i ruchał
2466     2, 24|                  pospieszył, nie bacząc na deszcz ze śniegiem, jaki
2467     2, 24|            Wielkim Postem. Mateusz grał na skrzypicy, od wtóru mu przebierał
2468     2, 24|                  od wtóru mu przebierał na fleciku Pietrek, Borynów
2469     2, 24|              późna, do tela, póki dzwon na kościele nie uderzył na
2470     2, 24|                 na kościele nie uderzył na znak, że to już północ i
2471     2, 24|                dziećmi i starym, któren na dobitkę zachorzał po tym
2472     2, 24|               chodzeniu do lasu i leżał na przypiecku postękując z
2473     2, 24|           wracał późną nocą, nie bacząc na nią ni na dzieci, a zresztą
2474     2, 24|              nocą, nie bacząc na nią ni na dzieci, a zresztą nie mogła
2475     2, 24|                mogła się przemóc choćby na to jedno słowo do niego,
2476     2, 24|                 duszę z żałości i jakby na kamień stężałą.~Dopiero
2477     2, 24|                ciała, że szmaty wisiały na niej kiej na kołku.~Powstała
2478     2, 24|             szmaty wisiały na niej kiej na kołku.~Powstała znowu do
2479     2, 24|          Powstała znowu do życia, ale i na wnątrzu przemieniona, bo
2480     2, 24|               duszę miała jakby zetloną na proch, to w sercu poczuła
2481     2, 24|               że Hanka się nie skarżyła na Antka, nie pomstowała, nie
2482     2, 24|               pomstowała, nie wyrzekała na dolę, nie, jakby te rzeczy
2483     2, 24|              wkrótce, jeszcze tego dnia na odwieczerzu, poszła na wieś
2484     2, 24|             dnia na odwieczerzu, poszła na wieś do Kłębów i inszych
2485     2, 24|              się jej niechcący.~Skoczył na równe nogi, kieby go kto
2486     2, 24|              zdzielił, ale nie zważając na to wyszła. Nie bojała się
2487     2, 24|               do kościoła, gdy skręciła na topolową drogę.~Dzień się
2488     2, 24|                 srebrną przędzą leciały na ziemię; czyste, niebieskie
2489     2, 24|                jaki wystawał pod ścianą na słońcu, psy nawet naszczekiwały
2490     2, 24|              światła, chciała ostać sam na sam z duszą własną i Bogiem,
2491     2, 24|         popielcowej uroczystości wyszła na świat, wielce czując się
2492     2, 24|              wielce czując się wzmożoną na siłach i dufna już całkiem
2493     2, 24|           podniesioną głową odpowiadała na ludzkie pozdrowienia i szła
2494     2, 24|              się bowiem bardzo, wychudł na wiór i pochylił mocno, twarz
2495     2, 24|                aż Witek musiał to wieźć na saneczkach, boby sama nie
2496     2, 24|               nie udźwignęła, a jeszcze na odchodnym dał jej parę złotych
2497     2, 24|          odchodnym dał jej parę złotych na sól i rzekł:~- Przychodźże
2498     2, 24|                 mną stać może, to dawaj na dom baczenie, Józka~ci krzywą
2499     2, 24|               nawet mało zwracała uwagi na opowiadanie Witka, któren
2500     2, 24|               oknem, nie spojrzał nawet na nią, a dopiero ujrzawszy