Tom, Rozdzial

3501     3, 30|           puszczać?~- Powiedały, że już na Przewody niektóre wrócą! -
3502     3, 30|                 obzierając się trwożnie na Hankę, a Jagnę jakby coś
3503     3, 30|                podtrzymać Hankę, lecącą na ścianę.~- Laboga! By to
3504     3, 30|                  pot kroplisty wystąpił na jej twarz, żółtymi plamami
3505     3, 30|           dobrze! Psy uwiąż, by za wami na drugie wsie nie poleciały!
3506     3, 30|             rano nie były! Łapa! Burek! na tu! - nawoływał wybiegając
3507     3, 30|                 nie odezwały.~- Musiały na wieś polecieć, bo suka Kłębów
3508     3, 30|                 powracając natknęła się na Burka; leżał nieżywy pod
3509     3, 30|          zakrzyczała Józka.~Rzucili się na Borynową stronę, Jagusi
3510     3, 30|              zwichlone. Nie sposób było na razie zmiarkować, czego
3511     3, 30|                robota; gorąc ją przejął na myśl, iż kiejby się jeden
3512     3, 30|              niby tknięta podejrzeniem.~Na szczęście, nic nigdzie nie
3513     3, 30|                 do Hanki, leżącej znowu na łóżku, ale jakoś dziwnie
3514     3, 30|             głowę, że kowal.~- To chyba na cosik upatrzonego polował?~-
3515     3, 30|               albo świadków mieć... No, na co się to człowiek waży
3516     3, 30|               nie posądził.~- Jego stać na najgorsze, znam ja go dobrze...~
3517     3, 30|                 coraz częściej dudniały na moście.~A kiej się do cna
3518     3, 30|                 bo stary dzieci powiódł na drogę, zasnęła kwardo.~Już
3519     3, 30|             szybach, już i przedzwonili na Podniesienie, a ona cięgiem
3520     3, 30|                 ci takie kupry dźwigają na zadzie, jakby te indory,
3521     3, 30|         dziedziczki się głodzą i pasami na noc ściągają, by ino nie
3522     3, 30|              się wydawała, niby tyczka, na zadzie jeno wydęta.~- We
3523     3, 30|                 i jakie mu to już smaki na ozór przychodzą! - zgromiła
3524     3, 30|                Obiad też zaraz podawali na ganku, gdyż ciepło było
3525     3, 30|                 trząchając się cichuśko na gałązkach i gmerząc kiej
3526     3, 30|            kaszkiecie Borynowym, srodze na bakier nadzianym, a pobok
3527     3, 30|                 Pietrkowe.~Wywiedli się na drogę z paradą i najpierwej
3528     3, 30|               się kogutka. Witek zagrał na skrzypicy, Gulbasiak jął
3529     3, 30|              drugich nie rozpoznał, ale na pokoje odszedł, przysyłając
3530     3, 30|           placka, że huknęli mu śpiewkę na podziękę i do organistów
3531     3, 30|              ich prowadził rej wiodąc i na wszystko mając czujne oko,
3532     3, 30|             wodzili i tak szumnie, jaże na całą wieś roznosiły się
3533     3, 30|              insi w pola szli miedzami.~Na nieszpór już przedzwaniali,
3534     3, 30|               Zagadywałam: ani spojrzał na mnie. Słońce mu świeci na
3535     3, 30|               na mnie. Słońce mu świeci na łóżko, to je palicami zagrabia,
3536     3, 30|                się przede mną uskarżała na swoje dziewki, że pół roku
3537     3, 30|                me uważa i każe se mleka na podwieczorek podawać! Słyszane
3538     3, 30|               zachciewa, ale godzić się na wszyćko muszę, bo pójdzie
3539     3, 30|                ciepnęła się ze złości i na drogę wyszła, bezradnie
3540     3, 30|                 razy się przeobłóczyła, na darmo wszystko, nie pomogło:
3541     3, 30|                 i teraz się poniesła aż na topolową drogę i szła zapatrzona
3542     3, 30|                dychanie pól przejmowało na wskroś lubym dygotem; od
3543     3, 30|                 jako te świetliste nici na wodzie, że nie uchycisz,
3544     3, 30|            ptaków lecących pod zachód i na kraj świata pofrunęła. Wzbierała
3545     3, 30|                skulona, wsparłszy twarz na pięściach, zapadała w siebie
3546     3, 30|                drzewa chciała popatrzeć na niego, ale ją dojrzał.~I
3547     3, 30|               smukły był, rosły i biały na gębie.~- Jakbyście mnie,
3548     3, 30|             lata idą... Byliście u kogo na Budach?~- Tak sobie ino
3549     3, 30|               niekiedy, wtedy podnosiła na niego oczy podziwu pełne,
3550     3, 30|               modrawe mroki trzęsły się na pola, zórz dzisiaj nie było,
3551     3, 30|           grubachne pnie topoli widniał na niebie złocisty rozlew,
3552     3, 30|               stojał w pośrodku i rznął na skrzypcach, zaś przed szynkwasem
3553     3, 30|               bo już prawie ciemno było na świecie i mało kto przechodził
3554     3, 30|            ściskał i turbacje obsiadały na nowo...~Posmutniała wieś
3555     3, 30|               tam kajś niekaj siedzieli na przyźbach dojadając święcone
3556     3, 30|             godnie między sobą. Wójtowa na pierwszym miejscu siedziała,
3557     3, 30|         fryzkach po uszy nastroszonych, na które tyle korali nawiesiły,
3558     3, 30|              poredzać bierąc się wzajem na ozory. ~A kiej kowal się
3559     3, 30|               co prosto z miasta wraca, na dobre się rozweseliły. Chłop
3560     3, 30|               cicho Józce:~- Wyjrzyj no na drogę...~Ale nikogój nie
3561     3, 30|                  iż ledwie się znaczyli na białej ścianie chałupy;
3562     3, 30|        przysiedli, a Hanka nieco z boku na kamieniu.~Rozpowiadał o
3563     3, 30|            siądzie."~- "Kto ino wyrzeka na złe, nie czyniąc dobra,
3564     3, 30|                 Zmartwychwstania Bóg je na świat odpuścił i prawią
3565     3, 30|              Dusze się wszystkie ważyły na tych słowach, bijących w
3566     3, 30|               wsi ujadać, ktoś krzyczał na drogach i zadudniały bieganiny.~-
3567     3, 30|                głos przez sad.~Wybiegli na drogę.~Prawda była: dworskie
3568     3, 30|           Prawda była: dworskie budynki na Podlesiu stały w ogniu,
3569     3, 30|             trzaskały, ludzie w dyrdy a na pół odziani wpadali na drogi,
3570     3, 30|                a na pół odziani wpadali na drogi, a coraz większą kupą
3571     3, 30|                większą kupą cisnęli się na most przed młynem, skąd
3572     3, 30|               co chwila, folwark stojał na wzgórzu pod lasem, więc
3573     3, 30|               od Lipiec, widać było jak na dłoni wzmaganie się ognia.
3574     3, 30|              dłoni wzmaganie się ognia. Na czarnej ścianie lasu roiły
3575     3, 30|           pijany, że ledwie się trzymał na nogach, zaczął wrzeszczeć
3576     3, 30|       wrzeszczeć i wyganiać ludzi, bych na pomoc lecieli dworowi.~Ale
3577     3, 30|              Kijami tego, któren ruszy! Na stracenie ścierwę! - zawrzeszczały
3578     3, 30|        najmłodszych, co je rozkrzyczane na ręku przyhuśtywali, i kłębili
3579     3, 31|                              Rozdział 6~Na taką dziwną wieść Hanka
3580     3, 31|           zawzięcie raz po razie, że aż na ławie przysiadł.~- Trąbicie
3581     3, 31|                 Trąbicie kiej w mieście na rynku!~- Bo krzepka tabaka
3582     3, 31|         piszczących gąsiąt skrabało się na próg wysoki. Naraz pies
3583     3, 31|                 krzyk, a kwoki siedzące na jajach gdakać poczęły strachliwie
3584     3, 31|          wałacha bronuje zagony pod len na świńskim dołku. ~- Mokro
3585     3, 31|                 chciałaby zagon pod len na odrobek.~- Tyla odrobi,
3586     3, 31|             naszczekała przed całą wsią na ojca, że ją ukrzywdził. ~-
3587     3, 31|        Wprowadzę się do ciebie, Bylica, na komorne i dobrze zapłacę..."
3588     3, 31|                 siedzi. Wychodziłem, to na progu papierosa kurzył i
3589     3, 31|             cięgiem warzy a popija...~- Na darmo tego nie robi, cosik
3590     3, 31|           obyczaju, obchodzić cały dom, na węgłach jeno przystając
3591     3, 31|               każdym z osobna mówiąc:~- Na wschodzie - tu wieje...~-
3592     3, 31|               wschodzie - tu wieje...~- Na północy - tu ziębi...~-
3593     3, 31|                 północy - tu ziębi...~- Na zachodzie - tu ciemno...~-
3594     3, 31|              zachodzie - tu ciemno...~- Na południu - tu grzeje...~-
3595     3, 31|           chrześcijanina, któremu Rocho na imię przy chrzcie świętym
3596     3, 31|                  Niech się zdrowo chowa na pociechę!~- I niechaj z
3597     3, 31|              piszczał i majdał kulasami na pierzynie, Dominikowa przetarła
3598     3, 31|                Jambroży.~Rozpłakała się na to Hanka, aż kobiety jęły
3599     3, 31|          kobiety jęły do niej przepijać na pocieszenie i w ramiona
3600     3, 31|            jadła brali, gdyż jajecznica na kiełbasie już pachnęła z
3601     3, 31|                widziałam, jak wietrzyła na płocie przyodziewę po swoich
3602     3, 31|              swoich nieborakach!~- Pono na jesień wójt obiecują sprawić
3603     3, 31|               pociecha...~- Specjały! I na złocie straci, kto je przepłaci! -
3604     3, 31|            niechby kołek, bele w czapie na bakier, zechciał... nie
3605     3, 31|         częstując: wypiła i nie patrząc na nikogo, na swoją stronę
3606     3, 31|                i nie patrząc na nikogo, na swoją stronę poszła.~Wójt
3607     3, 31|                poszła.~Wójt schmurniał, na próżno oczekując, że powróci.~
3608     3, 31|                 gdy znowu się ukazała i na podwórze przeszła.~I kobietom
3609     3, 31|          wyniósł, a chyłkiem, przez sad na podwórze poszedł. Jagusia
3610     3, 31|              poszedł. Jagusia siedziała na progu obory dając pić po
3611     3, 31|               mówił rozpinając kapot.~- Na chowanie pójdzie, bo to
3612     3, 31|                   Dyć wszystkich z dnia na dzień czekają.~- Mówię,
3613     3, 31|           Jambroży.~- Że to Rocha wziął na probanta, nie Dominikową! -
3614     3, 31|          Pietrze, pisarz ze strażnikami na was czekają.~- Psiachmać,
3615     3, 31|                to chwaci czasu; o pożar na Podlesiu i o wasz podkop
3616     3, 31|               ująwszy się pod boki pysk na niego wywarła:~- A mam gdziesik...
3617     3, 31|                co? Nie psy jesteśmy, co na leda gwizd do nogi się zlatują!
3618     3, 31|                zawrzeszczała wybiegając na drogę do gromadki wylękłych
3619     3, 31|                niedoczekanie ich, byśmy na bele przykaz rzucały wszystko
3620     3, 31|                 rana, pusto się zrobiło na wsi, dzieci jeno kajś niekaj
3621     3, 31|                 czego nie wie o pożarze na Podlesiu. Rychtyk to samo
3622     3, 31|               miejscami przepadziste, a na darmo.~Tak byli tym rozgniewani,
3623     3, 31|                 ów podkop, starszy klął na czym świat stoi, a natknąwszy
3624     3, 31|                a natknąwszy się w ganku na Bylicę, z pięściami do niego
3625     3, 31|              ale stary się rozwścieklił na dobre. Prostował się hardo
3626     3, 31|               pisarek jakiś! Odpasł się na naszym chlebie i będzie
3627     3, 31|                 tu ludźmi pomiatał... i na ciebie się znajdzie większy
3628     3, 31|                  zapłacę i jeszczech ci na gorzałkę dołożę, jak mi
3629     3, 31|          spodoba! - wołał.~Nie zwracali na niego uwagi opisując wszystko
3630     3, 31|            szpitala, ma dwoje przywieźć na odchowanie, niby z tych
3631     3, 31|                dzieci weźmie...~- Płacą na utrzymanie, nie z dobrości
3632     3, 31|                    Pięćdziesiąt złotych na cały rok od sztuki, niewielka
3633     3, 31|                Nie wróci: rozżaliła się na krewniaków. Kłębowa nierada
3634     3, 31|         panience fryzki wyszywa.~- Pora na zabawę, jakby w chałupie
3635     3, 31|                co się przez okno kładło na izbę smugą rozdrganą i gmerał
3636     3, 31|             dzieciątko sobie ostawione.~Na wsi też pustką wiało, bo
3637     3, 31|                stworzeń, wydających się na świat Boży...~Szły zaś i
3638     3, 31|               to było, jak każdego roku na pierwszą zwiesnę, nikto
3639     3, 31|              zastanawiał, nie pora była na deliberowanie, świt bowiem
3640     3, 31|             sadów przepalonymi szybkami na pola szerokie, na pola nieobjęte,
3641     3, 31|              szybkami na pola szerokie, na pola nieobjęte, co jakby
3642     3, 31|                ziem wieś całą okrążały, na pola, co niby matka rodzona
3643     3, 31|               niby matka rodzona tuliła na podołku dzieciny swoje i
3644     3, 31|                 przysiwił pola, jeno co na krótko, bo go wnet słońce
3645     3, 31|          zeżarło - to i nie dziwota, że na wsi przycichały swary, kłótnie
3646     3, 31|            zaśpiewały, wieś zrywała się na równe nogi, rejwach się
3647     3, 31|              wiodły, ziemniaki wynosili na wozy i rozchodzili się tak
3648     3, 31|          pacierz abo dwa cicho już było na wsi a pusto. Nawet na mszę
3649     3, 31|              było na wsi a pusto. Nawet na mszę prawie nikto nie wstępował,
3650     3, 31|                kościele, rozlewając się na pola co bliższe, a dopiero
3651     3, 31|              pola co bliższe, a dopiero na głos sygnaturki klękali
3652     3, 31|               prawie tego znać nie było na ziemiach; dopiero przyjrzawszy
3653     3, 31|            przygięte w pracy, gdzie wóz na miedzy i kobiety, co jak
3654     3, 31|             wyciągających się w słońcu, na próżno czekając ręki ludzkiej.~
3655     3, 31|                  przeciągające się jeno na słońcu, a całe tygodnie
3656     3, 31|                 a całe tygodnie trawiąc na niczym, zasie na tłustych,
3657     3, 31|                trawiąc na niczym, zasie na tłustych, rodnych ziemiach
3658     3, 31|               podorówkach jesiennych, a na rżyskach wynosiły się smukłe
3659     3, 31|              rostem, pchało się z bruzd na zagony i panoszyło się bujnie
3660     3, 31|               dniu bez żadnej przemiany na lepsze; naprzeciw, gdyż
3661     3, 31|                nawet przykazała zarznąć na rosół kokoszkę, nie nieśną
3662     3, 31|               wstała, postanawiając iść na wywód do kościoła; odradzały
3663     3, 31|          Płoszkową.~Chwiała się jeszcze na nogach i często wspierała
3664     3, 31|               nogach i często wspierała na kumie.~- Jaże mi się w głowie
3665     3, 31|               Tydzień dopiero, a zmiany na świecie za cały miesiąc.~-
3666     3, 31|              świecie za cały miesiąc.~- Na bystrym koniu zwiesna jedzie,
3667     3, 31|                    Tęgie pąki wzbierają na wiśniach, ino patrzeć kwiatu.~-
3668     3, 31|           zrodzi, sad dogodzi!~- Ma się na to w Lipcach, idzie po temu!... -
3669     3, 31|              smutnie, spoglądając łzawo na nie obsiane pola.~Prędko
3670     3, 31|                 do izby przyległa nieco na pościeli, ale nie odzipnęła
3671     3, 31|         czarnych kiej sagany, z dziećmi na plecach, a uprzykrzonych,
3672     3, 31|                było, a narobiły wrzasku na całą wieś.~- Józka, spędź
3673     3, 31|                 pogroziła kijem i cosik na nią mamrotała.~- Hale, gdzieś
3674     3, 31|                nie upilnuje, choćby jej na ręce patrzał, a chcecie
3675     3, 31|            chęci, bo Jagna poniesła się na wieś i całe to niedzielne
3676     3, 31|               znowu za nimi, aż dopiero na zmierzchu, kiej Cyganichy
3677     3, 31|                sobie wróżyć, nie bacząc na ludzi przy szynkwasie stojących.~
3678     3, 31|            kolacji, zeszły się do Józki na ganek dziewczyny i rajcowały
3679     3, 31|     Balcerkównie wesele przepowiedziały na kopaniu, Nastce wielgi majątek
3680     3, 31|            siedząca z boku.~Nie zważali na nią, bo właśnie Pietrek
3681     3, 31|             chrzcie Oleje święte kładli na nie, i prosto w diablęta
3682     3, 31|                a już by ci wąsy wyrosły na łokieć.~- Prześmiewacie!...
3683     3, 31|         gospodarz z Modlicy, co to łoni na odpuście beł, nie łaził
3684     3, 31|              odpuście beł, nie łaził to na czworakach, nie szczekał?...~-
3685     3, 31|                diabła.~- Jezu, że to są na świecie takie sprawy, jaże
3686     3, 31|             pleć bele czego! - powstała na niego Jagustynka.~- Śmiałbym
3687     3, 31|              dodał ciszej oglądając się na wszystkie strony.~- Kubowa
3688     3, 31|         maciorkę wzięli... Nie trza się na to spuszczać! - ostrzegła
3689     3, 31|                 zaś powracając zajrzała na ojcową stronę, czy już jest
3690     3, 31|               nie ostawię dzisiaj drzwi na całą noc wywartych.~Ale
3691     3, 31|               że u Dominikowej ciemno i na wsi już prawie wszędzie
3692     3, 31|               niech se do rana posiedzi na dworze - wygrażała zasuwając
3693     3, 31|                 jak stała, buchnęła się na łóżko.~- Cie! Że i na odpuście
3694     3, 31|               się na łóżko.~- Cie! Że i na odpuście galanciej by się
3695     3, 31|                 przejść spokojnie, gdyż na samym świtaniu zatrząsł
3696     3, 31|             samym świtaniu zatrząsł się na wsi taki wrzask i lament,
3697     3, 31|              koszuli śpiesznie wybiegał na drogę myśląc, iż się kaj
3698     3, 31|            pacierzy, jeno że się ledwie na nogach utrzymał: napity
3699     3, 31|               Ale i tak mało kto zważał na niego w tym ciężkim strapieniu,
3700     3, 31|            opowiadań drepcząc ze stajni na drogę i z nawrotem, nie
3701     3, 31|                  wrzasnęła Gulbasowa.~- Na śmierć zakatrupić za taką
3702     3, 31|            rozwodząc ręce i spoglądając na sie ze zgrozą.~- Konia z
3703     3, 31|              bywało.~- Jakaś kara spada na Lipce. ~- I co tydzień gorzej!~-
3704     3, 31|                teraz przez miesiąc.~- A na czym się to jeszczech skończy,
3705     3, 31|               się to jeszczech skończy, na czym! - poszeptywały trwożnie.~
3706     3, 31|               ślady, znaczne po rosie i na świeżej ziemi, aż do sołtysowej
3707     3, 31|                 wyjechali koło młynarza na drogę, biegnącą do Woli.~
3708     3, 31|                 spalonymi, przy skręcie na Podlesie, urwały się z nagła,
3709     3, 31|              najlepszy! A to mu dopiero na dziesiąty rok szło, samam
3710     3, 31|              przez rąk, zwłaszcza teraz na zwiesnę i kiej chłopów nie
3711     3, 31|                 Balcerkowa co spojrzała na żłób, to ją nowy ryk wstrząsał
3712     3, 31|                 zapadał, zabrał sołtysa na brykę i pojechał donieść
3713     3, 31|             Balcerkowa z Marysią poszły na sąsiednie wsie szukać na
3714     3, 31|                na sąsiednie wsie szukać na swoją rękę.~Ale wróciły
3715     3, 31|           mnożyły się kradzieże. Bez to na ludzi padło jeszcze cięższe
3716     3, 31|          złodzieje wyprowadzili maciorę na oprosieniu.~Prosto nie opowiedzieć,
3717     3, 31|               co się dopiero miały uląc na żniwa.~A naród już nie wiedział,
3718     3, 31|                 nocy najbliższej.~Jakby na szczęście przed samym wieczorem
3719     3, 31|                 i dobrodziej wyszedłszy na wieś potwierdzał najuroczyściej -
3720     3, 31|                 tyla, cała wieś stanęła na nogi; wyprzątali chałupy;
3721     3, 31|                 rozrzucać nawóz, leżący na kupach - a w której chałupie
3722     3, 31|                 kura i gąska, ostawiona na przedanie, dały gardło,
3723     3, 31|                 i niemało znowu nabrali na bróg w karczmie i we młynie,
3724     3, 31|                  a tak był jaśniejący i na podziw rozmowny, że kiej
3725     3, 31|                  tyla chłopów się zwali na całe dwa dni do Lipiec,
3726     3, 31|          świecie. Przemieni się jeszcze na lepsze, zobaczycie! Naród
3727     3, 31|               pomiarkuje, że nie ma się na kogo inszego oglądać, że
3728     3, 31|               skrabały się po drabinach na kalenice, patrząc na drogi.
3729     3, 31|          drabinach na kalenice, patrząc na drogi. Świąteczna cisza
3730     3, 31|                  Świąteczna cisza padła na wieś. Dzień przyszedł chmurny,
3731     3, 31|               dopiero kiej przedzwonili na mszę, zadudniały głucho
3732     3, 31|         Wrzeszczeli ze wszystkich stron na wyprzódki biegnąc przed
3733     3, 31|                przybyłych.~I szli zaraz na mszę, bo już w kościele
3734     3, 31|         dzwonnicę, gospodynie wystąpiły na przedzie, dzieuchy kręciły
3735     3, 31|          przedzie, dzieuchy kręciły się na bokach wiercąc ślepiami
3736     3, 31|                  nie śmiejąc cisnąć się na oczy dobrodzieja, który
3737     3, 31|                jeno spłakane komornice, na darmo czekające, że i im
3738     3, 31|          śniadania i częstując gorzałką na prędsze skumanie. Dziewki
3739     3, 31|                 tak wystrojonych, jakby na zmówiny, a nie do roboty
3740     3, 31|                zjechali.~Nie było czasu na rozgadki, tyle jeno mówili,
3741     3, 31|               jako jeszcze nie zarobili na sutsze jadło. ~Wrychle też,
3742     3, 31|          uroczyste świątko uczyniło się na świecie.~Puste i zdrętwiałe
3743     3, 31|                 ziemiach się niesła - i na poletkach pod ziemniaki,
3744     3, 31|                poletkach pod ziemniaki, na jęczmiennych rolach, na
3745     3, 31|                 na jęczmiennych rolach, na rżyskach, na zachwaszczonych
3746     3, 31|       jęczmiennych rolach, na rżyskach, na zachwaszczonych ugorach
3747     3, 31|             rodne ziarna, posiewał trud na plenne jutro, matce ziemi
3748     3, 31|          przykładał do zagona. Że nawet na południe z ról nie zjeżdżali,
3749     3, 31|              zjeżdżali, przysiedli jeno na miedzach pojeść z dwojaków
3750     3, 31|                 i drzwi wywartych darły na drogę, w każdej chałupie
3751     3, 31|               cielęce beki, gęgoty gęsi na noc spędzonych do zagród,
3752     3, 31|                 chłopów, że sadzały ich na pierwszych miejscach, podtykając
3753     3, 31|               Rocho nikaj nie przysiadł na dłużej, chodził od domu
3754     3, 31|              ulżyć, zaprosiła do siebie na kwaterę dwóch Rzepczaków,
3755     3, 31|                 nie mieli, gorzej niźli na miejskich łachmytków i prefesjantów
3756     3, 31|              Hanka narządzić i podać im na stole pokrytym czystą płachtą.~
3757     3, 31|            wszystkim uważnie, że prawie na palcach kiele nich chodziły,
3758     3, 31|           straciła, wystroiła się kieby na odpust i siedziała zapatrzona
3759     3, 31|            obraz.~- Ma on swoje dwórki, na bose ani spojrzy - szepnęła
3760     3, 31|               Jaguś w ogniach stanęła i na swoją stronę uciekła.~Rocho
3761     3, 31|              dolega, jutro może przyjść na Rzepki.~- I na każdą wieś,
3762     3, 31|             może przyjść na Rzepki.~- I na każdą wieś, panie Rzepecki,
3763     3, 31|                 stąd bieda idzie...~- I na to już pora przychodzi,
3764     3, 31|         Wytoczyli się wnet po wieczerzy na ganek, kaj już Pietrek przygrywał
3765     3, 31|              kaj już Pietrek przygrywał na skrzypicy dziewczynom, co
3766     3, 31|          białymi kożuchami zsiadały się na łęgach, czajki kwiliły z
3767     3, 31|            burymi chmurzyskami, że jeno na obrzeżach zwałów przecierały
3768     3, 31|               zasiadłszy z gospodarzami na pro- gach, ugwarzały się
3769     3, 31|                i krętaninę wychodzących na robotę.~Na łęgach mgły jeszcze
3770     3, 31|                 wychodzących na robotę.~Na łęgach mgły jeszcze leżały
3771     3, 31|                 białe kiej śniegi, jeno na wyższych rolach porzedły
3772     3, 31|             brał, że kiej przedzwaniali na mszę, już wszyscy byli na
3773     3, 31|               na mszę, już wszyscy byli na swoich miejscach.~Mgły rychło
3774     3, 31|                 rozwiały i pola stanęły na słonecznej jaśni, że jak
3775     3, 31|            indziej zaś to wróble stado, na zasiany jęczmień spadłe,
3776     3, 31|                Ksiądz się znowu pokazał na wsi wraz z Rochem, obchodził
3777     3, 31|               nieskorzy jesteście dawać na mszę, choć o potrzebach
3778     3, 31|               wołam, że dach mi zacieka na plebanii, co dzień modlić
3779     3, 31|             byli kiele kowala, skręcali na drugą stronę wsi, kiej im
3780     3, 31|           zapłakane komornice z Kozłową na przedzie.~- A to dopraszam
3781     3, 31|             głosem.~- Bo czekalim, że i na nas przyjdzie kolej, a oni
3782     3, 31|                 wam swoich koni, choćby na cały dzień, jeno mi ich
3783     3, 31|              już zaczęli się rozjeżdżać na wszystkie strony, drogi
3784     3, 31|            Największą kupą tłoczyli się na topolowej, gdyż tamtędy
3785     3, 31|              czerwono, mgły się zwijały na łęgach i wieczorna, zwiesnowa
3786     3, 31|                 za nimi:~ ~Dasz, Jasiu, na zapowiedzie!~Słuchaj ino,
3787     3, 31|                ino, tatuś jedzie,~Dudni na moście -~da dana!~Dudni
3788     3, 31|                 moście -~da dana!~Dudni na moście!~A chłopaki im na
3789     3, 31|                na moście!~A chłopaki im na to odwracając się z wozów:~
3790     3, 32|               wypędzającej właśnie gęsi na staw, ta się w ten mig rzuciła
3791     3, 32|              już całe Lipce zerwały się na nogi trzęsąc radosną wrzawą,
3792     3, 32|                 Dzień dopiero co wstał, na wieś już wrzała kiejby na
3793     3, 32|               na wieś już wrzała kiejby na odpuście; dzieci wylatywały
3794     3, 32|            dzieci wylatywały z krzykiem na drogi, trzaskały drzwi,
3795     3, 32|            drzwi, kobiety odziewały się na progach, już wypatrując
3796     3, 32|               Już wyszli z lasa, już są na topolowej! - wołali na przemiany
3797     3, 32|               są na topolowej! - wołali na przemiany i ze wszystkich
3798     3, 32|                 tak wyrywali za kościół na topolową - ale na długiej,
3799     3, 32|               kościół na topolową - ale na długiej, zadeszczonej drodze
3800     3, 32|           namysłu i w dyrdy rzucili się na drugi koniec wsi, za młyn,
3801     3, 32|              drugi koniec wsi, za młyn, na drogę od Woli, boi tamtędy
3802     3, 32|              folwarku ktosik zamajaczył na drodze i ku nim się zbliżał.~
3803     3, 32|            znany; pies, któren go wiódł na sznurku, zaszczekał zajadle
3804     3, 32|             mruknął nasłuchując uważnie na wsze strony, gdyż cisnęły
3805     3, 32|            pośrodku wlókł się huśtający na kulach i nogach pokręconych,
3806     3, 32|                 za wcześnie; dobrze, by na połednie zdążyli gospodarze,
3807     3, 32|        zagadnęła któraś.~- A dawno, coś na jesieni! Zimowałem se u
3808     3, 32|                jeno w portkach siedział na progu owijając onucami nogi,
3809     3, 32|                 nogi, a o buty krzyczał na żonę.~Przypadły do niego
3810     3, 32|             chciała, naciągnęła zapaskę na czoło i pierwsza ruszyła
3811     3, 32|       jaśniejące radością, a nie bacząc na pluchę, kupiły się pod chałupami,
3812     3, 32|               to dopiero nowina. Czekam na nią co dnia, a kiej przyszła,
3813     3, 32|                 a kowal obręcz naciągał na koło pod ścianą. Spostrzegłszy
3814     3, 32|           Dopiero z ganku obejrzała się na świat.~- Maże się i maże...
3815     3, 32|              będzie z pługiem, wyjechać na rolę~Udawała spokój:~- Ranny
3816     3, 32|                  wszystkie się obiecały na odrobek.~W izbie już ogień
3817     3, 32|             ciepło było i jaśniej niźli na dworze. Józka skrobała ziemniaki,
3818     3, 32|                będzie wywoził od Florki na te zagony kiele Paczesiowego
3819     3, 32|                 piersi.~- Hale, ady bym na śmierć zapomniała, przeciek
3820     3, 32|              odłożoną ze świętego Marka na oktawę...~- Przeciek to
3821     3, 32|                     Z ambony zapowiadał na dzisiaj, to musi, co i bez
3822     3, 32|             Chłopaki będą brały dzisiaj na pokładankę po kopcach! -
3823     3, 32|                 będą donosili ziemniaki na pole! - zarządzała Hanka
3824     3, 32|             zarządzała Hanka wyzierając na komornice, które pookręcane
3825     3, 32|                 oczy widać, z koszykami na ręku i motyczkami, schodziły
3826     3, 32|                 wnet do roboty, po dwie na zagonie, głowami do siebie -
3827     3, 32|                 robiły, stara była jeno na przyprzążkę, do poganiania.~
3828     3, 32|            nabierało się wody, a szmaty na nic się marały w błocie,
3829     3, 32|                 lubością nastawiały się na pluchę.~Ale już szło na
3830     3, 32|                 na pluchę.~Ale już szło na odmianę: kokoty piały, niebo
3831     3, 32|                śmigać powietrzem kiejby na zwiady, a zaś wrony uciekały
3832     3, 32|             długimi odpoczynkami, że to na odrobek przyszły, aż dopiero
3833     3, 32|              dzisiaj gospodyń w polu ni na ogrodach.~- Chłopy wracają,
3834     3, 32|            raźniej i weselej; i lekciej na świecie. Która co inszego
3835     3, 32|               jak pies.~- Wyczekały się na nich kobiety kiej kania
3836     3, 32|                 nich kobiety kiej kania na deszcz! - westchnęła któraś.~-
3837     3, 32|                a bają trzy po trzy: dyć na to Pan Jezus stworzył kobietę!
3838     3, 32|              ludzkie nasienie, prawo ma na świecie jedno i jednako
3839     3, 32|          pokiwała głową.~- Szczęść Boże na robotę! jakże idzie? - krzyknęła
3840     3, 32|            ziemniaków?~Przysiadła nieco na żerdce.~- Donoszą, ile potrza;
3841     3, 32|          krajane...~- Za grubo, dyć ino na pół, przeciek u młynarza
3842     3, 32|             zawdy się ziemniaki krajało na tyla, chyla oczków miały -
3843     3, 32|             Zadufana w sobie, jakby już na całej gospodarce Borynów
3844     3, 32|           zerwała ją z łóżka i trzymała na nogach, że choć się chwiała
3845     3, 32|             nogach, że choć się chwiała na każdym kroku, zaglądała
3846     3, 32|               wytarł wałacha! - wsiadła na Pietrka, wyjeżdżającego
3847     3, 32|              kupie ziemniaków, leżących na klepisku, pyskał se w najlepsze
3848     3, 32|                dawno miał być zniesiony na górę. Skrzyczała za to Józkę
3849     3, 32|          goryczą, wywierając całą złość na wieprzaku, jaże z kwikiem
3850     3, 32|             poczuła się taka opuszczona na świecie, jako to drzewo
3851     3, 32|                  jako to drzewo rosnące na wywieisku, samotne i na
3852     3, 32|                 na wywieisku, samotne i na każdą zła przygodę wystawione!
3853     3, 32|              udręki wiecznej i czekania na gorsze...~Źrebak lizał ją
3854     3, 32|           zarżała ku niej, targając się na łańcuchu.~Zawlekła się do
3855     3, 32|                 kuraska... wróci, synka na koń wsadzi... cicho, maluśki:
3856     3, 32|      przypominki słów kowalowych spadły na obolałe serce kiej jastrzębie
3857     3, 32|            ostrymi pazurami, zmartwiała na miejscu, obzierając się
3858     3, 32|             odstawiła gar z barszczem i na drugą stronę pobiegła. ~
3859     3, 32|           stronę pobiegła. ~Stary leżał na bok, twarzą do okna, jakby
3860     3, 32|           twarzą do okna, jakby patrząc na Jagnę, czeszącą długie,
3861     3, 32|                 włosy przed lusterkiem, na skrzyni ustawionym.~- Czy
3862     3, 32|       czesaniem- nie u was siedzę i nie na waszej łasce!~- A ino kaj?
3863     3, 32|                  a wy ino huru buru jak na tego łysego konia...~- Podziękuj
3864     3, 32|                uwidzicie, czyje ostanie na wierzchu!~Odgarnęła włosy
3865     3, 32|                 nagle, odrzucając włosy na plecy, kiejby tę przygarść
3866     3, 32|               jaśniejszy.~Rachowali, co na przypołudnie słońce pokaże
3867     3, 32|                 powrotem chłopów, dawał na bórg, ile kto ino chciał,
3868     3, 32|                a coraz to ktosik właził na drabinę i z dachów przepatrywał
3869     3, 32|             dzieciska, puszczone dzisia na wolę i nie przykarcane,
3870     3, 32|         długachnymi tykami; zwijały się na topolowej, skrabiąc się
3871     3, 32|                 topolowej, skrabiąc się na drzewa i spychając wronie
3872     3, 32|          księżego, założonego do beczki na saniach, chcąc go napędzić
3873     3, 32|             krawędzią, przystawał jakby na złość, łeb spuszczał, głuchnął
3874     3, 32|                 łeb spuszczał, głuchnął na wrzaski, cierpliwie się
3875     3, 32|                 Ale skoro poczuł, że mu na beczkę włażą i do uzdy już
3876     3, 32|                 w bok, akuratnie prosto na przywarte opłotki Borynowe.
3877     3, 32|        rozpędziła wisusów i wywiedła go na drogę, ale że koń wystraszony
3878     3, 32|                za drzewami, powiedła go na plebanię.~Dróżką między
3879     3, 32|             głębi. Organiścina już była na siedzeniu, a Jasio całował
3880     3, 32|           nieśmiało.~- Ojciec, krzyknij na Walka, niech go odbierze!
3881     3, 32|                połamał, co? - gruchnęła na parobka.~Jasio, spostrzegłszy
3882     3, 32|            ścisnęło, jakby żal cichy.~- Na księdza go odwożę, moja
3883     3, 32|                 napuszała się dumnie.~- Na księdza!~Podniesła zdumione
3884     3, 32|                 Podniesła zdumione oczy na niego. Siadał właśnie na
3885     3, 32|                na niego. Siadał właśnie na przednim siedzeniu, plecami
3886     3, 32|             koni.~- Będę dłużej patrzał na Lipce! - zawołał ogarniając
3887     3, 32|               pod domem, a patrzał jeno na nią jedną: w jej modre,
3888     3, 32|              dzień majowy bardzo cudne; na jej głowę jasną, oplecioną
3889     3, 32|                 półkoliście kiele uszu, na jej twarz bialuchną i tak
3890     3, 32|              nagle.~Jasio machał czapką na pożegnanie. Wjeżdżali już
3891     3, 32|              jakiejś podartej chuścinie na ramionach. Sczerwieniła
3892     3, 32|                 szmaty, koszyk wyplatał na progu i pogwizdywał srokom,
3893     3, 32|                  rzucił patykiem w sień na rozgdakane kwoki.~Niby to
3894     3, 32|            omroczałą.~- Kaj to matka?~- Na plebanię poszli... Jaguś,
3895     3, 32|                 uweźmie i pójdzie, udry na udry, to i matki nie posłucha,
3896     3, 32|                to i matki nie posłucha, na złość się ożeni, swój gront
3897     3, 32|            ożeni, swój gront odbierze i na swoim postawi.~- Pleć, kiej
3898     3, 32|               szykować i robić porządki na przyjęcie, jak i drugie,
3899     3, 32|                 jeden wybiegała patrzeć na drogi, kaj i wszystkie wisiały
3900     3, 32|           zadygotało z żałości.~Prawda, na kogoż to czeka? przeciek
3901     3, 32|              niej nieśpieszno, przeciek na wszystkim świecie sama jest
3902     3, 32|               kreminału nie puszczą, że na długie lata tam pozostanie:~-
3903     3, 32|                i aby go stracić z oczu, na ganek znowu poszła.~Kijanki
3904     3, 32|               wynosiły się coraz barzej na jaśnię powietrza rozkwitające
3905     3, 32|                dumała wystawiając twarz na wiater i na te rosy skapujące
3906     3, 32|           wystawiając twarz na wiater i na te rosy skapujące z obsychających
3907     3, 32|                 komornice ostały daleko na zajdach, ale nie ustawała,
3908     3, 32|              nie ustawała, nie zważając na Jagustynkowe przycinki ni
3909     3, 32|           ociężała kwiatem prostuje się na miedzy pod tknięciem wiatru
3910     3, 32|              podpory i sobie ostawione, na pastwę złej przygodzie łacno
3911     3, 32|                częściej się przeciągać, na połednie tęskliwie wyglądając...~-
3912     3, 32|         obaczcie, czy chłopów nie widać na topolowej?~- Ani widu, ani
3913     3, 32|                    odrzekła, próżno się na palcach wspinając.~- Gdzieby
3914     3, 32|              drogi...~- I pięć karczmów na rozjazdach! - zakpiła po
3915     3, 32|           dobroci zażyły, co te karmiki na pokrzywach z plewami. ~-
3916     3, 32|              suchym ziemnioku, a lepiej na wolności - rzekła Grzeli
3917     3, 32|                 ze sperką, to nie rosół na osikowym kołku! - przedrzeźniała
3918     3, 32|              wygadywać o młynarzu, jako na bórg daje stęchłą kaszę,
3919     3, 32|               za pieniądze też oszukuje na wadze. Zaś potem już z Kozłową
3920     3, 32|                 Zaś potem już z Kozłową na spółkę używały na całej
3921     3, 32|               Kozłową na spółkę używały na całej wsi, nie przepuszczając
3922     3, 32|               Witek przyleciał zwoływać na obiad i kosze zbierać, że
3923     3, 32|               któren Hanka kazała podać na ganku, bo słońce się już
3924     3, 32|         zamorzone karmicielki wywodziła na postronkach popaść kajś
3925     3, 32|               kiej słońce odtoczyło się na parę chłopa z południa,
3926     3, 32|             wyglądały tęskliwie za mur, na topolową, zaś ślepy dziad
3927     3, 32|                jękliwie, uszami strzygł na wsze strony i potrząsał
3928     3, 32|                 się jęły zaraz rozwijać na wietrze, trzepać i błyskać
3929     3, 32|          przyłączało się po drodze, zaś na ostatku młynarz z kowalem
3930     3, 32|                księdza się dociskali.~A na samym końcu, za wszystkimi,
3931     3, 32|                 ślepy dziad kolebał się na kulach, jeno że od mostu
3932     3, 32|           skrzydłami, krzyż kołysał się na przedzie, a głosy rozśpiewane
3933     3, 32|        przejrzystym powietrzu, spadając na trawy, na kępy łozin jasnozielonych,
3934     3, 32|           powietrzu, spadając na trawy, na kępy łozin jasnozielonych,
3935     3, 32|              kępy łozin jasnozielonych, na cierniowe krze, całe w białościach
3936     3, 32|           łuskami, w te wsie widniejące na wyżniach suchych, a ledwie
3937     3, 32|              podrywa! - szepnął zezując na prawo.~- Przelotne, krzyżówki -
3938     3, 32|           zeszłego roku.~- Mają co żreć na moich łąkach, to się z całego
3939     3, 32|            stada się pewnie przyłączył, na przelocie.~- Co to jest
3940     3, 32|                 mokro, ale że mówią, co na suchy rok idzie, to może
3941     3, 32|            kołem, jakby przed ołtarzem, na którym, w kwiatach i pszczelnym
3942     3, 32|               dalej, bierąc się od razu na lewo, w poprzek łąk, pod
3943     3, 32|             starego obyczaju, sprawiały na kopcu poniektórym chłopakom
3944     3, 32|            wygrażał.~A za łąkami weszli na szeroki wygon graniczny,
3945     3, 32|                rosnących z kraja, jakby na straży pól rodnych. Wygon
3946     3, 32|                 a całować ziemię, co je na świat wydała.~A gdzie znowu
3947     3, 32|          stająca.~Podnosili się z wolna na wyniosłość, obchodząc lipeckie
3948     3, 32|                 Dzieci jeno plątały się na bokach, chroniąc się księżych
3949     3, 32|            baraszkować.~Aż wynieśli się na równię, kaj i cichość stanęła
3950     3, 32|            zwisły, a naród się rozwlókł na staje, że jako te kwiaty
3951     3, 32|                biała chmura, kieby owca na modrawych, nieobjętych polach,
3952     3, 32|             gdziesik spod kotyry i gnał na oślep.~- Oziminy dobrze
3953     3, 32|              spaprał?... - połowa gnoju na skibach.~- Ziemniaki którejś
3954     3, 32|               wszystko i złotym krzyżem na niebie świecił.~Zaś po prawej
3955     3, 32|                 Nie będzie: wytarło się na dobre i chłód zawiewa.~-
3956     3, 32|                  że pod nim leżą pobite na wojnie. Krzyż stał na nim
3957     3, 32|            pobite na wojnie. Krzyż stał na nim niski a struchlały całkiem,
3958     3, 32|               wzięli się jeszcze barzej na lewo, na skroś do topolowej
3959     3, 32|                 jeszcze barzej na lewo, na skroś do topolowej drogi,
3960     3, 32|               zaś dzieciska wyparły się na wyprzódki i baraszkowały
3961     3, 32|                 Borynów, obzierając się na proboszcza, mruczał zeźlony:~-
3962     3, 32|                bór.~- Ja siałem jeszcze na Palmową, a dopiero kły puszcza~-
3963     3, 32|           puszcza~- Bo u do dobrodzieja na tym dołku zimnica, a tu
3964     3, 32|            Modliczaki dobre gospodarze, na dworską modę w polu robią.~-
3965     3, 32|              modę w polu robią.~- Tylko na naszych polach ani znaku
3966     3, 32|     przestaniecie! - krzyknął proboszcz na chłopaków śmigających kamieniami
3967     3, 32|           zagonem, że ludzie, pracujący na modlickich polach, a nawet
3968     3, 32|            modlickich polach, a nawet i na dalszych, podnosili się
3969     3, 32|              zdejmując, to przyklękając na zagonach, gdzie zaś bydło
3970     3, 32|           ksiądz, bo mu już następowały na pięty tłocząc się jedna
3971     3, 32|         rozsadzała jej duszę, że zeszła na bok, w bruzdę, i oczy wypatrywała...~
3972     3, 32|    wstrząśniętego, i mimo wołań pognały na przełaj do drogi, jaże im
3973     3, 32|            którym tuż zaraz był kopiec, na skraju ziem lipeckich i
3974     3, 32|         niechący a cięgiem obzierał się na strony i poczciwymi oczyma
3975     3, 32|             płynęły z oczu, uwieszonych na Chrystusie przybitym do
3976     3, 32|             zapomnianych; każda swojego na stronę odciągała i każden
3977     3, 32|               też porwał i rozpierzchał na strony, chałupami szli,
3978     3, 32|                 wiela dzieci pomniejsze na ręce wzięło, drugie a co
3979     3, 32|             swoich chłopaków nie bacząc na nikogo. A kiej niekiej,
3980     3, 32|               wrony z gniazd wylatywały na pola, jaże świece gasły
3981     3, 32|       wysokościach, słońce zesunęło się na sam wrąb i nad borami zawisło,.
3982     3, 32|                się brzaski złotawe, zaś na polanach samotne drzewa
3983     3, 32|                pochylał się nad drogą i na pola zdał się patrzeć, wygrzewając
3984     3, 32|                 usychające w gąszczach, na którym nawet wrona gniazda
3985     3, 32|                głową podniesioną, harda na oko i pyszna jak zawdy.
3986     3, 32|                 ta męka rośnie z minuty na minutę.~Nie samać jedna
3987     3, 32|          dosięgła, już matka wisiała mu na szyi, Nastusia wpół trzymała
3988     3, 32|             boru.~Ostatni kopiec stojał na rozdrożu, skąd jedna z dróg
3989     3, 32|       nabożeństwo, że to i Walek czekał na niego z bryczką.~Śpiewali
3990     3, 32|           niecoś, ale już wszystko szło na rzadki pytel, bo utrudzeni
3991     3, 32|                 niedaleko, a przy tym i na dworskich polach działy
3992     3, 32|         Dziedzic ano skakał po zagonach na swojej bułance za jakimiś
3993     3, 32|             prętami, a zaś przy krzyżu, na rozwidleniu dróg i kole
3994     3, 32|               pewnikiem, niej wyglądają na chłopów.~- Na Miemców patrzą.~-
3995     3, 32|                 wyglądają na chłopów.~- Na Miemców patrzą.~- Pewnie:
3996     3, 32|                  faje w zębach i portki na cholewach.~- Rychtyk, podobni
3997     3, 32|              nabożeństwo ksiądz wsiadał na bryczkę wraz z organistami.~
3998     3, 32|           organistami.~Naród się rozbił na kupy i z wolna pociągnął
3999     3, 32|                i mroczało nad ziemiami, na zielonkawym zaś niebie rozżarzały
4000     3, 32|                rozwłócząc kieby przędzę na wszystkie niziny. W cichości,