Tom, Rozdzial

  1     1, 2 |             z pola, rzuciła łupanie drzewa i szła do woza.~- Doły jeszcze
  2     1, 2 |       Roboty jeszcze tyla... zwózka drzewa... siew nie skończony...
  3     1, 2 |            podmuch zawiał z łąk, że drzewa poczęły się lekko chybotać.~
  4     1, 2 |            się czarniawo, pobrzeżne drzewa rzucały na taflę czarne
  5     1, 2 |          kierz georginiowy i niskie drzewa śliwkowe aż na płot i drogę.~
  6     1, 3 |           dogrzewało, że rozprażone drzewa stały bez ruchu i omdlałe
  7     1, 4 |         spostrzegając przez płoty i drzewa migające czerwone zapaski
  8     1, 6 |            bruzdami, albo czerniały drzewa samotne na miedzach - jak
  9     1, 6 |        pustych drogach, gdzie nagie drzewa trzęsły się z zimna i łkały
 10     1, 6 |             bydło ryczało z trwogi, drzewa się przyginały z głuchym
 11     1, 6 |        szumiał głucho wiatr i bił w drzewa na grobli, do której dojeżdżali
 12     1, 7 |           tak nisko, że darły się o drzewa, widać nie było; deszcz
 13     1, 7 |      kochana.~A Jezus mu rzekł spod drzewa, które dźwigał na mękę swoją
 14     1, 9 |        obsiadły lipy przy kościele, drzewa na cmentarzu, sady, kalenice
 15     1, 9 |             rozlegał głucho, ino te drzewa przydrożne chwiały się niespokojnie
 16     1, 9 |           ciężkie milczenie, że ino drzewa szumiały posępnie, a echa
 17     1, 9 |       śmierć, głusi na ból - jak te drzewa, i jak te drzewa kolebały
 18     1, 9 |             jak te drzewa, i jak te drzewa kolebały się im dusze w
 19     1, 9 |        cieniami, tłukły się o nagie drzewa kiej te ptaki oślepłe i
 20     1, 9 |             krzyże ich znaczyły, ni drzewa jakie ocieniały, nic, jeno
 21     1, 10|            zimno... ani tej szczapy drzewa nie pozwoli... i każdą łyżkę
 22     1, 10|            i przez nagie, bezlistne drzewa patrzył za staw, hań, na
 23     1, 10|            się jakby żywym srebrem, drzewa rzucały długie, chwiejne
 24     1, 11|         przysunęły, że i poniektóre drzewa mógł rozeznać...~Na niebie
 25     1, 11|       naglądały kudłate,~poskręcane drzewa i coraz niżej chyliły oszroniałe
 26     1, 11|            się już zdawało, jako te drzewa i ludzie, ziemia i gwiazdy,
 27     1, 12|          szelestu i pokrywał dachy, drzewa, płoty i ziemię całą jakby
 28     2, 13|         wozu, tłukła się o płoty, o drzewa i z dzikim kwikiem szukała
 29     2, 13|           gdzie popadło - w rowy, o drzewa, na płoty ciepała, a nawet
 30     2, 13|             wnet opierzył wszystkie drzewa i wyniosłości.~Noc się rychlej
 31     2, 13|            nie dostrzegł chałupy ni drzewa, ni płotu ni czyjej postawy,
 32     2, 14|            kogo sprawnego do zwózki drzewa.~- Hale, w karczmie mój
 33     2, 14|         obtulała zaśnieżoną ziemię, drzewa stały bez ruchu, pochylone
 34     2, 14|            ale ciężka, przy obróbce drzewa pod piły...~- Dyć poradzi,
 35     2, 15|            i bijatyk.~- Sielny las! Drzewa kiej świece!~- Ale sękate
 36     2, 15|           niedziwna mu była obróbka drzewa, a i pomyślenie też miał
 37     2, 15|     zeźliłem się, skląłem juchę, bo drzewa namarnował, i ostałem u
 38     2, 16|          wilgnych mgieł, to obwalił drzewa sadzią jakby tymi szklanymi
 39     2, 16|     zakrzepło... wiatr zmartwiał... drzewa ostały, jak je był wicher
 40     2, 16|    Kolędować małemu !~Zatrzęsły się drzewa i zadygotały światła od
 41     2, 17|           to do sadu za dom i przez drzewa patrzyła na pola... albo
 42     2, 18|         kłębami jak domy abo jak te drzewa wielgachne, rozstrzępione
 43     2, 18|           wszystko mgławicą, że ino drzewa nagie targały się w niej
 44     2, 18|            mrok zapadał i przygięte drzewa trzęsły się jakoś strasznie,
 45     2, 18|         nazbierała pod szopą naręcz drzewa i wolno spokojnie wróciła
 46     2, 19|     rozgorzała miesięczną poświatą, drzewa kładły długie, zgoła niebieskie,
 47     2, 21|            chwiał z końca w koniec, drzewa kolebały się, od drzew pomruk
 48     2, 21|          się miejscami w zagony, bo drzewa stały rzadko i bez liści,
 49     2, 21|         wspierała się brzemieniem o drzewa, wystrachanymi oczami szukając
 50     2, 21|         niby tą białą chmurą prał w drzewa, aż jęk leciał po lesie,
 51     2, 21|              próżno się chronili za drzewa, to przywierali jak te zajączki
 52     2, 21|           głębią straszno było iść, drzewa szumiały dziko, cały las
 53     2, 21|        jednej ręce, trzaskał sobą o drzewa i skrzypiał zardzewiałym
 54     2, 21|             wybierać się do boru!~- Drzewa zbrakło, warzy nie było
 55     2, 22|          krajach, gdzie ludzie kiej drzewa, gdzie mocarze, co górami
 56     2, 22|     wszystko spaliło się na popiół, drzewa poschły, wody wyschły, ziemia
 57     2, 23|   upragniony świat...~Wiatr zawiał, drzewa zakołysały się trwożnie,
 58     2, 24|      przystygłą, że jakoby ją kto z drzewa wyrzezał, jeno oczy gorzały
 59     2, 24|         kiej lustra, oszroniałe zaś drzewa roziskrzały się w słońcu,
 60     2, 24|          mżył i trzepał w pochylone drzewa, a czasem pies gdziesik
 61     2, 25|           ta misa cynowa czarniawo, drzewa nawet skrzyły się od rosy
 62     2, 25|        napęczniałymi brzuszyskami o drzewa. Smutno było, mokro, zimno
 63     2, 25|        marca, kiej ziemia odmarza i drzewa soki ciągnąć zaczynają,
 64     2, 25|           wiedział, iż przy obróbce drzewa.~Jaki ta dziedzic był, to
 65     2, 25|          grudę i obmoknięte, czarne drzewa przybladły szroniejące,
 66     2, 25|           omglony jeszcze i mroźny, drzewa stojały w osędzieliznie
 67     2, 25|             zawzięcie i zajadle, że drzewa padały jedne po drugich,
 68     2, 25|            ostatnich, leżały pobite drzewa, kupy gałęzi, wierzchoły
 69     2, 25|          padało!~Las marł z jękiem, drzewa padały ciężko jako te chłopy
 70     2, 25|         któryś przyłożywszy ucho do drzewa.~Jakoż i gwar był coraz
 71     2, 25|      przepierać a zataczać, a bić o drzewa, bo się już byli wywiedli
 72     2, 25|        uniósł do góry i tłukł nim o drzewa potąd, póki ostatniej pary
 73     2, 25|            niejeden zataczał się na drzewa i potykał o lada jaki korzeń..,~
 74     3, 26|        spienionej, i poniektóre już drzewa co bliższe srebrzyły się
 75     3, 26|        rozstajach stróżowały święte drzewa krzyżowe i jensze wyobrażenia
 76     3, 26|       przykrywą tarniowych gałązek, drzewa stały w nabrzmiałych, lepkich
 77     3, 27|     kamienie polśniewały szronem, a drzewa stały kiej chmury przebielone.~
 78     3, 29|            się od wiatru za grubsze drzewa i jakby nic dokoła nie widzący,
 79     3, 29|             i chałupy, i pojedyńcze drzewa, aż się zdało, jako z nim
 80     3, 29|            się o wieżę i rozchwiane drzewa.~Ale wiater, choć był przykry
 81     3, 29|             błoto ni na rozkolebane drzewa, siekące gałęziami. Jazgotali
 82     3, 29|           słowa. Dojrzał jeno przez drzewa, że Płoszkowa rej wiodła:
 83     3, 29|          chałupy srodze przewiewał, drzewa chlastały po ścianach i
 84     3, 29|             leżały pokotem połamane drzewa, kawały dachów, płoty, iż
 85     3, 29|          było tylko kupy połamanego drzewa i przegniłej słomy z poszycia.~-
 86     3, 29|        ściągali w opłotki gałęzie i drzewa przez wichurę wyłamane.~
 87     3, 29|             śledzia, wystruganego z drzewa. Żur ze śledziem szły w
 88     3, 30|          staw mienił się w ogniach, drzewa zaś, kiejby spławione w
 89     3, 30|             chciało, cochając się o drzewa i porykując ku polom zieleniejącym.
 90     3, 30|          już przetaczało ku borom i drzewa poczęły kłaść długie cienie
 91     3, 30|         całkiem gotowego kogutka: z drzewa był wystrugany i oblepiony
 92     3, 30|        chałupy, że ino migały przez drzewa bryki, zapchane ludźmi,
 93     3, 30|           które zachód rzucał przez drzewa.~Chłód mroków ją owionął,
 94     3, 30|            był, organistów syn.~Zza drzewa chciała popatrzeć na niego,
 95     3, 31|     zazierało jasne i ciepłe słońce drzewa się w sadzie chwiały od
 96     3, 31|          swojemu turkotał, a czasem drzewa zaszumiały. Niebo było wysokie,
 97     3, 31|           krzyk ogromny, zaszumiały drzewa, zabełtały wody, podniesły
 98     3, 32|          topolowej, skrabiąc się na drzewa i spychając wronie gniazda,
 99     3, 32|      rozjaśnił, a wszystkie dachy i drzewa kwitnące, kiej tym bieluchnym
100     3, 32|         pozłociały zboża, okwiecone drzewa rzucały cienie, zaś lipecki
101     3, 32|    okwieconych, krzyże przydrożne i drzewa samotnie rosnące. Oczy się
102     3, 32|            i żyta, krze i ukwiecone drzewa jęły się kolebać, jakby
103     3, 32|             w bór niedaleki, między drzewa przydrożne, kaj już wyraźnie
104     3, 32|             zaś na polanach samotne drzewa zdały się żywym ogniem płonąć,
105     3, 32|         zielone, kaj gęsto kwitnące drzewa gorzały w zachodzie, te
106     3, 32|        wynosiły się na jaśnię nieba drzewa pospane, sady szarzały jakby
107     3, 33|             zaśpiewały w gniazdach, drzewa też jęły szemrać niby tym
108     3, 33|            a cochając się o płoty i drzewa, zaś owce z zadartymi łbami
109     3, 33|          sionką.~- Przeciech coś by drzewa dostał z naszego lasu...
110     3, 33|        schronienia szukał. Smętarne drzewa, lipy staruchy, brzozy wysmukłe
111     3, 34|         odsłaniał.~Rocho przysiadł.~Drzewa szumiały, czasem pies warknął
112     3, 34|         uczynki.~- Ale dać tylachna drzewa, które, jak Mateusz rachuje,
113     3, 34|    komornice z ciężkimi brzemionami drzewa na plecach. Kozłowa szła
114     3, 34|       wysoko, że tylko co najwyższe drzewa szarpały się wierzchołkami;
115     3, 34|      wysokiego brzegu, i przydrożne drzewa się trzęsły od naporu. Walili
116     3, 34|          palący wiater zakręcił, że drzewa się zatargały i kurz się
117     3, 35|  baraszkującym w podwórzu, niekiedy drzewa zaszumiały i sad się rozkolebał,
118     3, 35|            przypołudniowej cichości drzewa stanęły bez ruchu, jeno
119     3, 35|            ci to, Jaguś? choraś?...~Drzewa się zakolebały bez szumu,
120     3, 36|             robactwo rzuciło się na drzewa, owoc oblatywał,. krowy
121     3, 36|             od borów.~Zatrzęsły się drzewa samotne, deszcz poschniętych
122     3, 36|             twarde skiby, wygrażały drzewa zastępujące drogę, rwały
123     4, 37|      fajeczkę godził go do rznięcia drzewa na Stachową chałupę.~Mateusz
124     4, 37|        mgławy, zaglądały rozchwiane drzewa, zaś one wysmukłe, gibkie
125     4, 37|          piły liście pomdlałe, piły drzewa, piły wyschnięte gardziele
126     4, 37|           wiater i rozruchał pola i drzewa, to posypały się rosy niby
127     4, 37|             przegarnął i zaszumiały drzewa, czasem zatrzeszczały płoty,
128     4, 38|              jaże piersi zapierało.~Drzewa po miedzach stojały kieby
129     4, 38|         dworze tuląc się pod mury i drzewa.~Przyjechało też paru księży
130     4, 38|          wygnał ludzi spod jakiegoś drzewa i naznosił im stołków, że
131     4, 38|            kurzawy wzbiły się ponad drzewa.~- Jakieś spóźnione - szepnął
132     4, 40|          okna i niekiedy poszumiały drzewa, gdyż jakoś od samego północka
133     4, 40|          niekaj rwały się co wyższe drzewa buchając w górę niby te
134     4, 40| przygrzewało ją w plecy, że zielone drzewa chwiały się nad głową, że
135     4, 40|          jakieś wsie, domy samotne, drzewa pogarbione nad drogami,
136     4, 41|       posobnie z lasu z brzemionami drzewa na plecach, zaś w końcu
137     4, 41|             masz na długo, tylachna drzewa!~- A chwaci na jaki rok
138     4, 41|        miejsce, ale skoro go skryły drzewa, puścił się pędem.~Juści,
139     4, 41|            kręciło się przy obróbce drzewa naciętego zimą, że kieby
140     4, 42|        ulepisz kiej jaskółka!~- A z drzewa i gałęzi, i z gliny, i z
141     4, 42|          poruszył, ni zaruchały się drzewa, ni ptak zaśpiewał lebo
142     4, 43|             ją na dzień do sadu pod drzewa, bo skamlała o to żałośnie.~
143     4, 43|            ulewa i jęczały wichry i drzewa.~Pioruny już biły jeden
144     4, 43|       Prawda, dał przeciek Stachowi drzewa na chałupę i tyla wspomaga!~-
145     4, 43|           kajś lecieć, i całować te drzewa, i tulić się do tych pól
146     4, 44|              Wielgachne, prawieczne drzewa wynosiły się nad nią, kościelna
147     4, 44|           że całą hurmą ruszyli pod drzewa, nie bacząc na wójtowe zakazy,
148     4, 45|        chłód go ogarnął, rozłożyste drzewa tak przysłaniały drogę,
149     4, 45|        pachniało pleśnią a grzybem, drzewa stojały bez ruchu jakby
150     4, 45|             wypędzać krowy, narąbał drzewa za Michała, spenetrował
151     4, 45|        chyciła się oburącz jakiegoś drzewa i przytulając się do niego
152     4, 45|      dziecko wie, co w borach rosną drzewa, w rzekach jest woda i sieją
153     4, 46|          chmur postożonych rzędami, drzewa rzuciły cienie przesiane
154     4, 48|            po sadzie, zaruchały się drzewa i zagwarzyły cichuśko kieby
155     4, 49|      wieczór szedł wiejny, szumiały drzewa, po niebie, zawalonym drobnymi
156     4, 49|         jeno w rozkolebane nad sobą drzewa.~Spochmurniało nagle na
157     4, 49|            targały się rozpaczliwie drzewa, krzaki i zboża jakby rwiąc